เมนูที่ระลึกถึงความหลัง

"ถ้าคุณป้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านของดิฉันอีกเพียงก้าวเดียว ครั้งนี้ดิฉันคงต้องให้คุณคีรินมาทำหน้าที่ต้อนรับในแบบที่ ‘ทหาร’ เขาทำกันนะคะ รับรองว่าได้แผลกลับไปฝากลูกหลานที่บ้านแน่นอนค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาของเธอกลับคมกริบดุจใบมีดโกน เธอยืนพิงกรอบประตูครัว ท่าทางสงบนิ่งผิดกับเหตุการณ์ปะทะคารมเมื่อครู่ที่เธอเพิ่งขับไล่ญาติฝ่ายสามีที่หวังจะเข้ามาตักตวงผลประโยชน์จากไร่ลาเวนเดอร์ออกไปได้สำเร็จ คีรินที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงผัก วางจอบลงข้างรั้วไม้แล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาส่งสายตาเย็นเยียบไปทางร่างท้วมที่กำลังโวยวายอยู่ไกลๆ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด "รินเหนื่อยไหมครับ... เอ้ย ขอโทษครับ รินเหนื่อยไหมคะวันนี้ ให้พี่ช่วยอะไรไหม?" รินรดาหลุดขำกับความพยายามปรับตัวของสามี เธอหันไปสบตาเขาแล้วคลี่ยิ้มบาง "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าวันนี้อยากทำอะไรที่มันสื่อถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมสักหน่อย... เผื่อว่าความแค้นที่ค้างคาใจเธอ จะได้รับการปลดปล่อยด้วยความหอมหวานบ้าง" รินรดากลับเข้ามาในครัว มิติลับของเธอเปิดออก เครื่องตีแป้งอัตโนมัติและวัตถุดิบชั้นเลิศถูกนำออกมาวางเรียงราย เธอไม่ได้กำลังทำขนมขายทั่วไป แต่นี่คือ ‘เลมอนเชฟฟอนเค้ก’ สูตรลับที่เจ้าของร่างเดิมพยายามฝึกทำก่อนที่จะสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังนี้ กลิ่นผิวเลมอนขูดสดๆ ผสมกับความหอมของวานิลลาแท้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว รินรดาตั้งใจตีไข่ขาวจนตั้งยอดอ่อนราวกับก้อนเมฆ เธอหลับตาลงนิ่งๆ พยายามดึงเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจายของเจ้าของร่างเดิมออกมา... ความเจ็บปวดจากการถูกดูถูก การถูกแย่งชิงความรัก และการถูกมองว่าไม่มีค่า ทุกอย่างถูกเปลี่ยนให้เป็นวัตถุดิบที่ผ่านการเคี่ยวกรำด้วยความมุ่งมั่น "ริน... กลิ่นนี่มัน..." คีรินยืนมองเธอผ่านกรอบประตู เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความสะท้อนใจ เขาจำได้ว่าภรรยาคนเก่าของเขาเคยร้องไห้กี่ครั้งเมื่อพยายามทำขนมชนิดนี้ให้ครอบครัวฝ่ายชายชิมแล้วถูกเหยียดหยามว่ารสชาติเหมือนเศษอาหาร "มันไม่ได้มีไว้ให้คนพวกนั้นหรอกค่ะคีริน" รินรดาเอ่ยพลางปาดครีมลงบนเนื้อเค้กที่นุ่มฟู "มันมีไว้เพื่อให้เราตระหนักว่า ชีวิตที่ผ่านมาของเธอจบลงแล้ว และชีวิตใหม่... ของรินรดาคนนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับรสชาติที่ไม่มีใครกล้าดูแคลนได้อีก" เมื่อเค้กถูกอบจนได้ที่ กลิ่นหอมฟุ้งของเลมอนผสมกับเนยสดก็ลอยละล่องออกไปตามลม กระจายไปทั่วบริเวณไร่ลาเวนเดอร์ราวกับเวทมนตร์ มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้โหยหาและสะกดใจยิ่งกว่าขนมใดๆ ที่เคยมีมาในเมืองนี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบในยามบ่าย รินรดากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่ดูไม่คุ้นเคยดังมาจากแนวรั้วด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของคนในตระกูลที่ชอบมาป่วน แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของ ‘ใครบางคน’ ที่ไม่ได้มาดี คีรินชะงัก สายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เขาขยับตัวมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ "มีแขกไม่ได้รับเชิญมา... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาแค่คนเดียว" รินรดาละมือจากมีดตัดเค้ก เธอหยิบผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินไปที่หน้าต่าง กลิ่นเลมอนเชฟฟอนยังคงตลบอบอวล แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก เงาร่างของชายชุดดำสามคนที่สวมตราสัญลักษณ์ของ ‘สภาการค้าเขตเหนือ’ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางสนามหญ้า หน้าที่ของพวกเขาคือการตรวจสอบสิทธิ์ในที่ดิน... แต่ในมือของชายหัวหน้ากลุ่มกลับถือเอกสารที่เป็นตราประทับปลอม! "คุณรินรดาครับ เราได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบความถูกต้องของโฉนดที่ดินแห่งนี้... และดูเหมือนว่าเบเกอรี่ของคุณจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ทางเราต้อง ‘ยึด’ พื้นที่นี้กลับคืนสู่ส่วนกลาง" รินรดามองดูเอกสารนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี แต่กลับหยิบเค้กชิ้นแรกที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จเดินออกไปหาพวกเขาด้วยท่าทางสุขุม "ตรวจสอบโฉนดหรือคะ?" รินรดายิ้มมุมปาก ความเย็นชาแผ่ออกมาจากน้ำเสียงของเธอ "ก่อนจะยึดที่ดินคนอื่น ช่วยชิมนี่ก่อนนะคะ... เค้กชิ้นนี้มีส่วนผสมพิเศษที่ดิฉันเพิ่ง ‘คิดค้น’ ขึ้นมาเพื่อต้อนรับแขกที่กล้าโกหกเบื้องหน้าพระพักตร์กฎหมายเช่นพวกคุณ" คีรินก้าวเท้าตามเธอไปอย่างรวดเร็ว มือหนาของเขาแตะที่เอวเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ขณะที่รินรดาวางจานเค้กบนโต๊ะไม้กลางแจ้งด้วยมือที่สั่นน้อยมาก เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักครั้งใหญ่ที่พวกญาติจอมหิวโหยร่วมมือกับขุนนางท้องถิ่นเพื่อจะกำจัดเธอให้พ้นทาง ทว่า ทันทีที่ชายคนนั้นอ้าปากจะพูดย้ำคำสั่งยึดทรัพย์ เสียงระฆังหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน! รถม้าหรูหราที่มีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล ‘คาร์ลอฟ’ ขุนนางระดับสูงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตนี้เคลื่อนเข้ามาจอดสนิทหน้าประตูรั้ว ก่อนที่สตรีสูงวัยในชุดกำมะหยี่สีเลือดนกจะก้าวลงมาพร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่รินรดาด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด "กลิ่นเลมอนเชฟฟอนสูตรดั้งเดิมของตระกูลฉัน... ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านไร่ซอมซ่อหลังนี้ได้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในความหอมหวานและขมขื่นของชีวิตนะคะ หากรี้ดเดอร์ถูกใจรสชาติความแสบของรินรดา อย่าลืมกดติดตามตอนต่อไปกันนะคะ!