รินรดาสอนเชิงการค้า

"ถ้าคิดจะฮุบสูตรขนมปังเนสดาวเรืองของฉันด้วยสัญญาเช่าทาสราคาถูกแบบนี้ เกรงว่าพวกท่านคงต้องกลับไปเรียนวิชาคณิตศาสตร์ชั้นประถมใหม่ตั้งแต่ต้นแล้วล่ะค่ะ ท่านลุงปกรณ์" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยกระแสความเฉียบคมดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับรองของสมาคมการค้าประจำเมือง รินรดาในชุดเดผ้าลินินสีครีมตัดเย็บประณีต นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม มือเรียวบางกำลังใช้ช้อนเงินคนกาแฟดริปกลิ่นหอมกรุ่น ควันสีขาวลอยอ่อยอิงขึ้นปะทะกับแววตานิ่งสงบแต่ทรงพลังจนผู้ใหญ่บ้านและญาติผู้พี่ฝั่งสามีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ กระดาษสัญญาแผ่นบางถูกผลักกลับไปด้วยปลายนิ้วเรียวอย่างไม่ไยดี ตัวเลขส่วนแบ่งผลกำไรเจ็ดสิบต่อสาม十ที่ฝั่งตระกูลสามีตัวแสบเขียนเรียกร้องเอาไว้เมื่อครู่ ตอนนี้มันดูราวกับเศษกระดาษไร้ค่าเมื่อเทียบกับกลยุทธ์ทางธุรกิจที่รินรดากำลังจะฟาดใส่หน้าพวกเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "รินรดา! นี่เธอกล้าดียังไงมาพูดจากับผู้อาวุโสแบบนี้!" ปกรณ์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น หน้าตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเด็กสาวรุ่นลูกหักหน้าต่อหน้าพยานที่เป็นถึงพ่อค้าคนกลาง "พวกเราเป็นญาติผู้ใหญ่! สูตรขนมปังนั่นก็เป็นของตระกูลคีริน ถ้าไม่มีพวกฉันคอยคุ้มหัวเธอในหมู่บ้าน ป่านนี้เธอถูกพวกโจรป่าปล้นชิงร้านเบเกอรี่จนไม่เหลือแม้แต่เศษแป้งไปแล้ว!" "คุ้มหัวเหรอคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ปากเหว "ท่านลุงพูดราวกับว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันต้องพึ่งพาเศษบุญจากพวกท่าน ทั้งที่ความจริงแล้ว... ร้าน 'เบเกอรี่มิติต่างโลก' ของฉันทำรายได้แซงหน้าหอการค้าประจำเมืองไปถึงสามเท่าตัวแล้วนะคะ" เธอยื่นเอกสารบัญชีการเงินที่ประทับตราอย่างถูกต้องตามกฎหมายให้พนักงานต้อนรับนำไปวางตรงหน้าอีกฝ่าย ตัวเลขผลกำไรสุทธิมหาศาลที่ปรากฏเด่นชัดทำเอาปกรณ์และภรรยาถึงกับตาค้าง "และที่สำคัญ..." รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "สัญญาเช่าที่ดินแปลงนั้นของท่านลุง หมดอายุตั้งแต่ว่ายวายเมื่อวานนี้แล้วค่ะ และฉันก็ได้ทำการ 'ซื้อขาด' กรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนั้นผ่านกรมที่ดินเรียบร้อยแล้วด้วยเงินสด ตั้งแต่เช้าตรู่" "วะ... ว่ายังไงนะ!" ปกรณ์ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "เธอ... เธอแอบไปซื้อที่ดินของฉันได้อย่างไร!" "ก็ด้วยมันสมองและเงินสดที่ได้จากการขาย 'ครัวسانต์เนยสด' และ 'ชิฟฟ่อนมะพร้าวอ่อน' ที่พวกท่านพยายามจะมาขอส่วนแบ่งอย่างไรล่ะคะ" รินรดาจิบกาแฟอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาเย็นเยียบ "ตอนนี้ ในเมื่อที่ดินผืนนั้นเป็นของฉัน โรงเรือนเก็บแป้งของพวกท่านก็ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างรุกล้ำในที่ดินส่วนบุคคล... ฉันให้เวลาพวกท่านสามวัน ในการเก็บกวาดข้าวของไสหัวออกไปให้พ้นจากเขตที่ดินของฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันจะใช้กฎหมายข้อหาบุกรุกจัดการขั้นเด็ดขาด โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมหน้าไหนทั้งสิ้นค่ะ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศของพันตรีคีรินก้าวเข้ามาด้วยก้าวเดินที่หนักแน่นและทรงพลัง ไอสังหารและรัศมีกดดันจากสนามรบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องผงถอย สามีหนุ่มผู้คลั่งรักกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนที่กล้ามาหาเรื่องภรรยา ก่อนจะเดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างเก้าอี้ของรินรดา มือหนาวางลงบนพนักพิงอย่างแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน "มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับที่รัก" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามภรรยาด้วยความอ่อนโยน ทว่าสายตาที่ตวัดมองปกรณ์กลับคมกริบราוחใบมีดโกน "ถ้าใครทำให้เธอไม่สบายใจ บอกผมได้เลยนะครับ ผมพร้อมจะนำกำลังพลกองร้อยที่สามมาช่วยปรับภูมิทัศน์รอบบ้านให้... ถางทิ้งให้หมดทั้งคน ทั้งตระกูล เลยดีไหมครับ" รินรดากลั้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือหนาของสามีเป็นการปรามอย่างรู้ใจ ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กลุ่มญาติผู้เห็นแก่ตัวที่ตอนนี้หน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ "ไม่ต้องถึงมือคุณห้ามทัพหรอกค่ะที่รัก แค่คำนวณกำไรขาดทุนเบื้องต้น พวกเขาก็แทบจะล้มละลายคาโต๊ะอยู่แล้ว" ปกรณ์และพวกพรรครีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ขาแทบไม่ติดพื้นเมื่อเจอทั้งไม้นวมสุดแสบของภรรยาและไม้แข็งสุดโหดของสามี พวกเขาหิ้วกระเป๋าเอกสารวิ่งหนีออกจากห้องรับรองไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปที่รินรดาเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ คีรินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะโน้มตัวลงมาหอมแก้ดนวลของภรรยาฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว "เมียผมนี่เก่งเป็นบ้าเลย... จัดการคนพวกนี้ได้สะใจจริงๆ" "แน่นอนค่ะ ของแค่นี้ยังน้อยไปสำหรับพวกที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น" รินรดายิ้มรับ ก่อนจะดันแก้วกาแฟอีกแก้วไปให้สามี "ว่าแต่... วันนี้ฉันอบ 'เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม' สูตรพิเศษเสร็จพอดี คุณช่วยชิมเป็นคนแรกหน่อยนะคะ ว่ารสชาติมันหวานกลมกล่อมพอจะลบล้างความน่ารำคาญเมื่อครู่ได้หรือเปล่า" คีรินรับช้อนส้อมมาอย่างกระตือรือร้น ตักเค้กเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำส่งเข้าปาก รสชาติละมุนลิ้นและความหวานกำลังดีทำให้เขาพึงพอใจจนดวงตาเป็นประกาย ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอמהชมภรรยานั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ที่อยู่ด้านล่างก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับร่างของบุรุษไปรษณีย์ประจำเมืองที่ยืนหอบแฮก ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตื่นตระหนก ชูซองจดหมายตราประทับสีแดงฉานจาก "สำนักพระราชวัง" ขึ้นสูง "คุณรินรดา! คุณคีริน! แย่แล้วครับ! มี... มีราชโองการด่วนที่สุดจากเมืองหลวง ส่งตรงถึงเจ้าของร้านเบเกอรี่มิติต่างโลก... ประกาศยึดสูตรขนมปังทั้งหมดเพื่อถวายแด่องค์จักรพรรดิ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!