ทริปพักผ่อนแสนหวานในทุ่งลาเวนเดอร์

"ราชโองการด่วนที่สุด? ช่างกล้าหาญเสียจริงนะเจ้าคะ..." รินรดายกถ้วยกาแฟดริปเมล็ดพันธุ์พิเศษจากมิติต่างโลกขึ้นจิบอย่างใจเย็น แม้เสียงตะโกนของทหารม้าลาดตระเวนที่หน้าประตูร้านจะดังลั่นจนชาวบ้านในหมู่บ้านชายแดนต่างพากันแตกตื่น เธอกลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองม้วนกระดาษประทับตราครั่งสีชาดในมือของสามีด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก พันตรีคีรินขยับกายยืนบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งก้าว นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองผู้ส่งสารด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนม้าศึกของอีกฝ่ายถึงกับผอยหลังด้วยความหวาดกลัว เขากำด้ามดาบประจำกายแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว "พวกมันคงคิดว่า ข้าแต่งงานกับเจ้าแล้วจะยอมก้มหัวให้ขุนนางชั้นต่ำในเมืองหลวงปล้นทรัพย์สินไปง่ายๆ สินะคะ" คีรินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งในอกเมื่อนึกถึงพวกเหลือบไรในราชสำนักที่จ้องจะสูบเลือดเนื้อจากหยาดเหงื่อของภรรยา รินรดาสวางมือลงบนท่อนแขนกำยำของสามี สัมผัสอุ่นซ่านช่วยคลายความตึงเครียดในตัวเขาลงได้ชะงัก เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงไพเราะแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาดราวกับนักธุรกิจหญิงมือทองที่พร้อมฟาดฟันคู่แข่งทางธุรกิจอย่างไร้ความปราณี "ใจเย็นก่อนค่ะสามี... การที่พวกมันส่งราชโองการมาถึงที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้ แสดงว่าขนมปังเนยสดและครัวซองต์เลเยอร์พันชั้นของเราคงไปกระตุกต่อมโลภขององค์จักรพรรดิเข้าอย่างจัง หรือไม่ก็... พระสนมคนโปรดของฝ่าบาทคงกำลังแพ้ท้องอย่างหนักจนอยากกินของอร่อยจากร้านเราล่ะมั้งคะ" "ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิ ถ้ากล้าแตะต้องของของเจ้า ข้าก็พร้อมจะถอนรากถอนโคนราชบัลลังก์นั้นเสีย" คีรินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น เขารักภรรยายิ่งกว่าชีวิต ยิ่งเห็นรินรดาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างสรรค์เบเกอรี่หอมกรุ่นเหล่านี้ขึ้นมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เขายิ่งไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาฉวยโอกาสชุบมือเปิบเด็ดขาด รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เธอเดินไปหยิบกล่องไม้แกะสลักลวดลายประณีตจากมิติลับออกมา เปิดเผยให้เห็นมาการ์รองสีพาสเทลเรียงรายงดงามราวกับอัญมณีล้ำค่า "อยากได้สูตรหรือเพคะ? งั้นเรามาเล่นเกมสนุกๆ กันดีกว่า..." รินรดายื่นม้วนราชโองการคืนให้ผู้ส่งสารด้วยท่าทีสง่างาม "ฝากกลับไปทูลเสด็จพ่อของพวกท่านด้วยนะคะว่า สูตรขนมปังของ 'เบเกอรี่มิติต่างโลก' ไม่ได้มีไว้ขายด้วยเงินตรา และไม่ได้มีไว้แจกฟรีเพื่อสนองกิเลสใคร หากอยากได้... เชิญองค์จักรพรรดิเสด็จมาเข้าแถวซื้อหน้าร้านด้วยพระองค์เอง พร้อมเงินสดจำนวนหนึ่งแสนเหรียญทองต่อหนึ่งชิ้น... เชิญค่ะ!" สิ้นเสียงประกาศกร้าว เหล่าทหารผู้ส่งสารต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่เคยมีใครในประวัติศาสตร์จักรวรรดิกล้าปฏิเสธราชโองการตรงๆ แถมยังกล้าตั้งเงื่อนไขเรียกค่าไถ่สูตรอาหารในราคาที่แม้แต่ท้องคลังหลวงยังต้องสะเทือน! เมื่อความวุ่นวายเบื้องหน้าคลี่คลายลงด้วยสายตาพิฆาตของพันตรีคีรินที่ขับไล่คนพวกนั้นออกไปจนหมด บรรยากาศภายในร้านก็กลับคืนสู่ความสงบและอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ลอยฟุ้งผสมผสานกับกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ที่โชยมาตามสายลมยามเย็นจากทุ่งกว้างหลังร้าน รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โยกไม้สักริมหน้าต่าง ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แม้ภายนอกเธอจะดูแข็งแกร่งและเยือกเย็นเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับอำนาจรัฐในต่างโลกเช่นนี้ก็กินพลังงานชีวิตเธอไปไม่น้อยทีเดียว พลัน สัมผัสอุ่นละมุนที่บริเวณขมับทำให้เธอต้องลืมตาขึ้น พันตรีคีรินย่อกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ มือหนากร้านจากการจับดาบและทำไร่ค่อยๆ นวดคลายกล้ามเนื้อบริเวณต้นคอให้ภรรยาอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด ราวกับเธอบอบบางยิ่งกว่าแก้วเจียระไน "เหนื่อยมากไหมคะคนดี..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาคมที่เคยดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งจนแทบละลาย รินรดาเอียงศีรษะซบลงกับฝ่ามืออุ่นของสามี หลับตาพริ้มรับสัมผัสแสนอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้ ความเหนื่อยล้าทั้งมวลพลันมลายหายไปราวกับปลิดทิ้ง เธอยื่นมือไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ถ้ามีคุณคอยยืนเคียงข้างแบบนี้... แต่ว่านะ ทุ่งลาเวนเดอร์ของเรากำลังออกดอกบานสะพรั่งสวยงามที่สุดในรอบปีเชียวนะคะ ไหนคุณเคยบอกว่าจะพาฉันไปนั่งจิบชายามบ่ายท่ามกลางทุ่งดอกไม้ไงคะ ลืมแล้วหรือยัง?" รินรดาแกล้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดงอนเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยช้อนมองเขาอย่างหยอกเย้า คีรินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะช้อนร่างบางของภรรยาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะคล้องคอเขาไว้แน่น ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ทหารกล้าไม่มีวันผิดคำพูดกับภรรยาตัวเองหรอกค่ะ..." เขาก้าวเท้าพาเธอเดินทะลุประตูกระจกหลังร้าน ออกสู่ทุ่งลาเวนเดอร์กว้างใหญ่สุดสายตา ดอกไม้สีม่วงอ่อนนับล้านดอกกำลังไหวเอนตามสายลมอยละมุน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องทอประกายสีทองระยิบระยับราวกับฉากในความฝัน บนโต๊ะน้ำชาไม้สนสีขาวกลางทุ่งลาเวนเดอร์ ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ชาเอิร์ลเกรย์ร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมละมุนเคียงคู่กับสโคนอบใหม่ร้อนๆ ทาแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดสีแดงฉ่ำฝีมือรินรดาเอง ทั้งสองนั่งเคียงคู่กันบนม้านั่งยาว ทอดสายตามองความงดงามของธรรมชาติรอบตัว ความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งโอบล้อมคนทั้งสองไว้ คีรินรินชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบยื่นให้ภรรยา รินรดารับมาจิบเบาๆ รสชาติกลมกล่อมของชาช่วยให้ชุ่มคอ เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เป็นครั้งแรกในต่างโลกแห่งนี้ที่เธอรู้สึกว่า ชีวิตที่ต่อสู้ดิ้นรนมาเนิ่นนานได้ผลิดอกออกผลเป็นความสุขที่แท้จริงเสียที "รินรดา..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ รินรดาหันไปมองสามี พบว่านัยน์ตาคู่คมคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความรัก ความซาบซึ้ง และความกังวลใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คะ?" "ข้าอาจจะเป็นแค่ทหารบ้านนอก ไร้ซึ่งบรรดาศักดิ์สูงส่งที่จะปกป้องเจ้าจากอำนาจมืดในเมืองหลวงได้ตลอดรอดฝั่ง..." คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย มือหนายกขึ้นกุมมือเรียวของเธอไว้แนบแก้ม "แต่ขอให้เจ้าจงรู้ไว้... ตราบใดที่ลมหายใจของคีรินคนนี้ยังอยู่ จะไม่มีใครบนแผ่นดินนี้กล้าทำให้ภรรยาของข้าต้องหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขา กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแพรวพราวตามประสาภรรยาตัวแสบ "พูดจาหวานเลี่ยนเสียจริงนะคะสามี... แต่ถ้าวันหนึ่งมีผู้หญิงคนอื่นส่งขนมมาให้คุณทานอีก ฉันไม่เอาไว้แน่ๆ นะบอกก่อน" คีรินหัวเราะร่วน รวบเอวบางเข้ามาประชิดตัว ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "วางใจเถอะค่ะ... ท้องและหัวใจของข้า ถูกยึดครองโดยเจ้าของร้านเบเกอรี่คนนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว ไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครอื่นอีกแน่นอน..." ท่ามกลางบรรยากาศแสนหวานในทุ่งลาเวนเดอร์ ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะประทับเข้าหากันอย่างเนิบนาบ... **ทว่า...** เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนาย พร้อมกับเสียงเกือกม้าที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก ก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ! แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาถึงกลางทุ่งลาเวนเดอร์ พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดเกราะทองคำอร่ามตา ผู้ก้าวลงมาจากรถม้าหลวงด้วยท่าทีองอาจ และเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาและคีรินต้องผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันทันที "ท่านแม่ทัพคีริน... และคุณรินรดา! องค์จักรพรรดิมีรับสั่งด่วน... เชิญเสด็จเข้าวังหลวงในยามวิกาลนี้ทันที เนื่องจาก... **'พระสนมเอก' เกิดอาการคลุ้มคลั่ง อาเจียนไม่หยุด และปฏิเสธการเสวยอาหารทุกชนิด ยกเว้น... ขนมปังสูตรลับจากร้านของท่าน ที่ตอนนี้... ถูกขโมยหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากห้องนิรภัยหลวงแล้ว!**" (ขอบอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!)