ขยายสาขาไปเมืองหลวง

กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมผสานกับความหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์ตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงรับรองสีทองอร่าม ภายในพระราชวังหลวงที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาล บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงฝีเท้าของนางกำนัลและราชองครักษ์วิ่งวุ่นกันอลหม่าน ทว่าตรงใจกลางความวุ่นวายนั้น รินรดากลับยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับว่านางไม่ได้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางวิกฤตการณ์ระดับชาติ แต่กำลังเดินเลือกซื้อวัตถุดิบอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตติดแอร์อย่างไรอย่างนั้น "ท่านแม่ทัพคีริน... ข้าขอร้องล่ะ รีบเกลี้ยกล่อมภรรยาของท่านให้ยอมลงมือทำขนมปังนั่นเสียเถอะ พระสนมเอกทรงกรรแสงจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว!" เสียงร้อนรนของขันทีเฒ่าผู้ควบคุมห้องเครื่องหลวงดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ท่าทางน่าขันเสียจนรินรดายกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ พันตรีคีริน สามีรูปงามในเครื่องแบบทหารเต็มยศ ยืนตระหง่านบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ล้อมหน้าล้อมหลังด้วยแววตาเยียบเย็นและทรงอำนาจ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของรินรดาสัมผัสเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "ภรรยาของข้าเหนื่อยจากการเดินทางไกลข้ามวันข้ามคืนเพื่อมาช่วยราชสำนักของฝ่าบาท... อีกอย่าง ขนมปังสูตรพิเศษที่ว่านั่น ไม่ได้ทำกันได้ง่ายๆ แค่ดีดนิ้วนะคะท่านขันที" คีรินจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า 'นะคะ' อย่างน่าหมั่นไส้ ทำเอารินรดากลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องนิรภัยหลวงที่ถูกงัดแงะจนพังเสียหาย ตู้กระจกนิรภัยสำหรับเก็บ 'บริยอชไส้ครีมสดลาเวนเดอร์' ผลิตภัณฑ์ซิกเนเจอร์จากร้านเบเกอรี่มิติต่างโลกของนาง บัดนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงเศษกระดาษห่อสีทองและกลิ่นจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ ช่างน่าขันสิ้นดี ขนมปังที่นางตั้งใจทำเพื่อเจาะตลาดชนชั้นสูงในเมืองหลวง กลับถูกขโมยไปจนหมดเกลี้ยงโดยฝีมือของใครบางคนที่หวังจะฮุบสูตร หรือไม่ก็... หวังจะกลั่นแกล้งให้พระสนมเอกประชวรหนักกว่าเดิม "ฝ่าบาทเสด็จ!" เสียงประกาศก้องทำให้ทุกคนในห้องโถงคุกเข่าลงหมอบราบกับพื้น ยกเว้นเพียงสองสามีภรรยาตระกูลคีรินที่ยังคงยืนตรงอย่างสง่างาม องค์จักรพรรดิผู้มีพระพักตร์เคร่งเครียดเสด็จเข้ามาพร้อมกับออร่ากดดันมหาศาล พระองค์ทรงทอดพระเนตรมองรินรดาสลับกับพันตรีคีรินด้วยความร้อนรน "ท่านหญิงรินรดา... ข้าได้ยินมาว่าท่านมีวิธีรักษาอาการประชวรของพระสนมเอก พระสนมทรงปฏิเสธทุกสิ่งอย่าง แม้แต่โอสถทิพย์หลวงก็ยังทรงคายทิ้ง มีเพียงขนมปังของท่านชิ้นเดียวเท่านั้นที่ทำให้พระนางทรงสงบลงได้... หากท่านช่วยชีวิตพระสนมเอกได้ในคืนนี้ ข้าจะพระราชทานสิทธิ์ขาดให้ท่านผูกขาดการค้าเบเกอรี่ทั่วทั้งอาณาจักรแต่เพียงผู้เดียว!" คำประกาศนั้นทรงพลังยิ่งกว่าทองคำนับร้อยชั่ง รินรดาสบตากับสามีแวบหนึ่ง ทั้งคู่สื่อสารกันได้ทันทีด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง นี่คือโอกาสทอง... ก้าวแรกของการเป็นผู้ประกอบการระดับประเทศที่นางเฝ้ารอมานาน! "หม่อมฉันยินดีถวายการรับใช้เพคะ องค์จักรพรรดิ" รินรดาย่อกายลงเล็กน้อยอย่างงดงาม แต่วาจาต่อมากลับมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่เต็มเปี่ยม "แต่การทำขนมปังให้ออกมาสมบูรณ์แบบเพื่อปลอบประโลมพระทัยพระสนมเอก จำเป็นต้องใช้ห้องครัวหลวงทั้งหมดเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม และ... ห้ามมีผู้ใดรบกวนเด็ดขาด แม้แต่ตัวฝ่าบาทเองก็เช่นกันเพคะ" หลังจากได้รับอนุญาตอย่างเร่งรีบ รินรดาก็ถูกนำตัวไปยังห้องครัวหลวงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ ทว่านางกลับไม่ได้ใช้แป้งหรือเนยราคาแพงเหล่านั้นเลย นางเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ เรียกใช้ 'ระบบมิติลับ' ดึงแป้งสาลีคุณภาพสูง เนยหมักจากนมวัวภูเขาหิมะ และน้ำผึ้งป่าร้อยปีที่ซ่อนอยู่ในช่องเก็บของพิเศษออกมา กลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์ของวัตถุดิบระดับพระกาฬพลุ่งพล่านขึ้นทันทีที่เปิดฝาถัง คีรินยืนกอดอกเฝ้ารักษาความปลอดภัยอยู่หน้าประตูห้องครัว สายตาคมกราบกรานสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง ไม่ปล่อยให้แมลงวันสักตัวบินผ่านเข้าไปได้ ขณะที่ภรรยาคนเก่งของเขากลังลงมือวดลีลาการนวดแป้งด้วยความคล่องแคล่ว ท่วงท่ารำแพนของมือเรียวที่กระทบกับแป้งนุ่มฟูช่างงดงามราวกับงานศิลปะ ผ่านไปเพียงสามสิบนาที กลิ่นหอมกรุ่นของเนยที่อบอวลตัดกับความหอมหวานสดชื่นของดอกลาเวนเดอร์ป่าก็ระเบิดออกทะลุบานประตูไม้โอ๊กหนา ทะลักออกไปจนอบอวลทั่วทั้งปีกซ้ายของพระราชวังหลวง ข้าราชบริพารต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับต้องมนต์สะกด รินรดาบรรจงจัดเรียง 'ลาเวนเดอร์มิลk์เบรด' (Milk Bread ไส้ครีมสดลาเวนเดอร์สูตรพิเศษที่อัปเกรดความอร่อยขึ้นเป็นร้อยเท่า) ลงบนถาดเงินแท้ ประดับด้วยกลีบดอกไม้ทานได้สีม่วงอ่อนสวยงาม นางแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อมองผลงานชิ้นเอกของตนเอง "เรียบร้อยแล้วค่ะ... เชิญนำไปถวายพระสนมเอกได้เลย" รินรดากล่าวกับขันทีที่ยืนรอรับด้วยความตื่นเต้น ทว่า ในวินาทีที่ขันทีกำลังจะยื่นมือมารับถาดขนมปังนั้นเอง หน้าต่างบานเกล็ดด้านหลังห้องครัวก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ลมพายุหมุนประหลาดพัดโหมกระหน่ำเข้ามาจนเปลวเทียนดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ทิ้งให้ห้องครัวตกอยู่ในความมืดมิดและกลิ่นอายคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งมากับสายลม คีรินชักดาบออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พุ่งตัวไปยืนบังหน้าภรรยาเอาไว้ทันที "ใคร?!" ในความมืดสลัว... เสียงหัวเราะแหลมสูงน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องครัว พร้อมกับร่างเงาดำทะมึนที่พุ่งตรงเข้ามาคว้าถาดขนมปังไปต่อหน้าต่อตา! รินรดากะพริบตาปริบๆ นางไม่ได้ตกใจกลัวแม้แต่น้อย กลับถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุก ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ให้สามีได้ยินคนเดียว "ดูเหมือนว่า... ขโมยตัวจริง จะทนความหอมของฝีมือเมียท่านไม่ไหวจนต้องเผยหางออกมาเองแล้วนะคะคุณสามี" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (เบเกอรี่มิติต่างโลก)