การตัดสินใจครั้งใหญ่ของคู่ชีวิต

กระดาษตราครุฑบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงเสียสีกับปลายนิ้วหนาที่กดทับลงไปอย่างมั่นคง ความเงียบงันภายในห้องทำงานของบ้านไร่ไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป แม้เงาของอำนาจมืดจากส่วนกลางจะยังทอดทับลงมาถึงชายแดนแห่งนี้ ทว่าแววตาของพันตรีคีรินในยามนี้กลับไม่มีความลังเลเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง สายตากวาดมองเมล็ดกาแฟโรบัสต้าคั่วบดชั้นดีที่เธอเพิ่งดึงออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมกรุ่นของช็อกโกแลตและคาราเมลอ่อนๆ ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความเคร่งเครียดของเอกสารทางราชการบนโต๊ะ เธอไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม และไม่มีแม้แต่หยดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว ทว่าหัวใจกลับพองโตด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำว่าซาบซึ้ง "คุณแน่ใจแล้วหรือคะ, พันตรีคีริน?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงรอยยิ้มเย้าหยอกที่มุมปาก "การทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์และบำเหน็จบำนาญเพื่อมาจับจอบจับเสียม ขุดดินปลูกสตรอว์เบอร์รีกับภรรยาปากจัดคนนี้... ไม่ใช่ว่าตื่นมาแล้วจะมาร้องไห้งอแงทีหลังนะคะ" คีรินเงยหน้าขึ้นจากกระดาษใบลาออก ดวงตาคมกริบที่เคยใช้สั่งการกองพันสนามทอดมองภรรยาด้วยประกายความรักที่เอ่อล้นจนแทบจะหยดหยาด เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามารวบร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาลูบไล้กลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม "สำหรับผม ยศตำแหน่งพวกนั้นเป็นแค่เกราะป้องกันประเทศ แต่เกราะป้องกันหัวใจของผม... อยู่ตรงนี้ต่างหากครับ" คีรินกระซิบชิดขมับ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแดดและฝุ่นควันจางๆ ทำให้รินรดารู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก "อีกอย่าง... ผมยอมให้คนพวกนั้นใช้ชื่อเสียงของกองทัพมาข่มเหงคุณไม่ได้เด็ดขาด การออกจากระบบเสียตอนนี้ คือวิธีเดียวที่เราจะกวาดล้างไอ้พวกเหลือบไรในตระกูลของคุณ และพวกยศใหญ่โตที่คิดจะฮุบที่ดินเรา ให้สิ้นซากอย่างชอบธรรม" รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งนักธุรกิจหญิงผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด มือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง พร้อมกับดึงร่างสูงให้โน้มลงมาสบตาใกล้ๆ "ถ้าเช่นนั้น... คุณเตรียมตัวรับตำแหน่ง 'กรรมกรไร่ลาเวนเดอร์' อย่างเป็นทางการได้เลยนะคะ เพราะฉันมีแผนธุรกิจที่จะทำให้พวกตระกูลสามานย์นั่นต้องกระอักเลือดจนล้มละลายคาเท้าเราแน่ๆ" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคู่ชีวิตที่พร้อมจะเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันทุกพายุร้าย ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นอำนาจมืดหรืออิทธิพลเถื่อนจากเมืองหลวง สองสามีภรรยาคู่นี้ก็หาได้หวั่นเกรงไม่ ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน กลิ่นหอมของเนยแท้และแป้งสาลีชั้นดีก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้านพัก รินรดาลุกขึ้นมาสวมผ้ากันเปื้อนสีครีม ลงมือทำเมนูเด็ดเพื่อเป็นการฉลอง "การเริ่มต้นใหม่อย่างอิสระ" ของสามี เตาอบโบราณถูกใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพ ชีสเค้กหน้าไหม้สไตล์บาสที่อบจนผิวสีน้ำตาลทองส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ตัดกับความเปรี้ยวหวานกลมกล่อมของแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดที่เธอเคี่ยวเองจากผลผลิตในมิติลับ คีรินที่เพิ่งจัดการส่งจดหมายลาออกผ่านช่องทางเร่งด่วนเดินเข้ามาในครัวพอดี ดวงตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาคนสวยกำลังบรรจงแต่งหน้าเค้กด้วยวิปครีมเนื้อเนียนนุ่ม "หอมมากครับ..." คีรินสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างเคยชิน ปลายคางได้รูปเกยอยู่บนไหล่บาง มองดูเค้กชิ้นโตที่ถูกตัดแบ่งอย่างประณีต "นี่คือรางวัลคนตกงานหรือครับ?" "นี่คือรางวัลของหุ้นส่วนคนใหม่ต่างหากค่ะ" รินรดายื่นช้อนเล็กๆ ที่ตักชีสเค้กเนื้อเนียนละมุนพร้อมซอสสตรอว์เบอร์รีสีแดงฉานจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม "ชิมดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าชีวิตนอกราชการมันหวานหอมกว่ายศร้อยตรีหรือพันตรีตั้งเยอะ" คีรินอ้าปากรับรสชาติความอร่อยที่ละลายในปากทันที รสสัมผัสเข้มข้นของชีสตัดกับความเปรี้ยวหวานสดชื่นทำให้ดวงตาของนายทหารหนุ่มเป็นประกาย รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มที่มักจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท สามครั้งซ้อนราวกับจะพังเข้ามา *ปัง! ปัง! ปัง!* รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย วางช้อนในมือลงทันที ขณะที่คีรินเปลี่ยนแววตาจากความอ่อนโยนกลับมาเป็นความคมกลาบเยือกเย็นในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวไปเปิดประตูก่อนที่ภรรยาจะทันได้เอ่ยปาก เบื้องหน้าประตูบ้าน คือร่างท้วมของ "คุณนายใหญ่" แห่งตระกูลเดิมของรินรดา พร้อมด้วยทนายความส่วนตัวและชายฉกรรจ์ในชุดสูทอีกสี่คน ใบหน้าของหญิงสูงวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะเย้ย "แกกล้ามากนะนังรินรดา! คิดว่าหย่าขาดจากตระกูลแล้วจะหนีพ้นหรือไง?" คุณนายใหญ่แผדเสียงแหลมสูง กวาดสายตามองไปรอบบ้านด้วยความดูถูก "ฉันได้ข่าวว่าสามีทหารต๊อกต้อยของแกเพิ่งลาออกจากราชการสินะ! แบบนี้ก็ดี... ไร่สตรอว์เบอร์รีตรงนี้ เตรียมตัวโอนกรรมสิทธิ์ให้ทางเราได้เลย เพราะพวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายภาษีที่ดินหรอก!" รินรดาก้าวเท้าออกมาเคียงข้างสามี ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หงายเงิบด้วยหลักฐานทางกฎหมายในมือ ทว่า... คีรินกลับยกมือขึ้นห้ามภรรยาเบาๆ ชายหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนทนายความฝั่งตรงข้ามถึงกับผถอยหลังไปครึ่งก้าว คีรินหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาเคาะเบาๆ กับฝ่ามือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ผู้มาเยือนถึงกับสันหลังวาบ "คุณนายคงยังไม่ทราบสินะครับ..." คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก "ว่าก่อนที่ผมจะลาออกจากราชการ... ผมเพิ่งเซ็นคำสั่งตรวจสอบ 'เส้นทางการเงิน' ของบริษัทอสังหาฯ ในเครือตระกูลคุณเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและความฟีลกู๊ดของรินรดาและคีรินนะคะ/ค่ะ