รินรดาเข้าสู่โหมดเอาคืน

“เอกสารฉบับนี้มีลายเซ็นของท่านเจ้าเมืองประทับอยู่ครบถ้วน ส่วนหลักฐานการฉ้อโกงภาษีที่ดินของตระกูลพวกคุณ... ก็ส่งตรงถึงมือผู้ตรวจการพิเศษเมื่อสิบนาทีก่อนพอดีค่ะ” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลศัตรู เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้เกรี้ยวกราด ทว่าดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยกลับฉายแววเฉียบขาดดุจนักธุรกิจที่กำลังตัดสินชะตาคู่แข่งทางการค้าด้วยใบเสนอราคาเพียงใบเดียว หญิงวัยกลางคนผู้เคยหยิ่งผยองในฐานะ ‘ญาติผู้ใหญ่’ หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แผ่นกระดาษในมือสั่นเทาจนเกิดเสียงกรอบแกรบ “แก... นังเด็กกำพร้า! แกไปเอาอำนาจมาจากไหนมาจัดการพวกเรา!” รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มบาง เธอหยิบถุงกระดาษคราฟต์บรรจุ ‘มาการองลาเวนเดอร์’ กลิ่นหอมฟุ้งขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้สักตัวหรู กลิ่นหอมหวานปนกลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ ของมันช่างตัดกับบรรยากาศมาคุในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง “อำนาจไม่ได้มาจากที่ไหนไกลหรอกค่ะ มันมาจากสิ่งที่พวกคุณพยายามเหยียบย่ำมาตลอด... ความพยายามและความถูกต้องไงคะ” รินรดาขยับตัวนั่งไขว่ห้าง ท่าทางของเธอสง่างามจนน่าหมั่นไส้ “สามีฉันอาจจะเป็นแค่ทหารบ้านไร่ในสายตาพวกคุณ แต่ลืมไปหรือเปล่าคะว่า กองกำลังที่เขาสังกัดอยู่น่ะ คือหน่วยที่ขึ้นตรงกับราชสำนักโดยตรง... การที่คุณพยายามฮุบที่ดินทำกินของพวกเรา ก็เท่ากับว่าคุณกำลังประกาศสงครามกับคนของกษัตริย์โดยไม่รู้ตัว” ข้างกายเธอ คีรินยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบของเขากวาดมองคนในครอบครัวฝ่ายหญิงที่กำลังแตกตื่นด้วยความสมเพช มือแกร่งขยับไปวางบนบ่าภรรยาอย่างปกป้อง เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย เพียงแค่การปรากฏตัวในเครื่องแบบทหารเต็มยศพร้อมตราสัญลักษณ์พิเศษที่คนในพื้นที่เกรงกลัว ก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่านักเลงคีย์บอร์ดในยุคโบราณที่เคยกล้าปากดีใส่รินรดาต้องก้มหน้าหลบสายตา “เอาล่ะค่ะ” รินรดาตบมือเบาๆ สองครั้ง “ดิฉันมีข้อเสนอสุดท้าย ถ้าพวกคุณเซ็นสละสิทธิ์การดูแลไร่ลาเวนเดอร์และจ่ายค่าเสียหายที่เคยโกงไปทั้งหมดวันนี้ ดิฉันจะขอให้ผู้ตรวจการระงับการตรวจสอบเส้นทางการเงินของพวกคุณ... แต่ถ้าไม่...” “รินรดา! แกมันนางปีศาจ!” “ถ้าเรียกดิฉันว่าปีศาจ ดิฉันคงต้องขอบคุณค่ะ เพราะการทำธุรกิจในตลาดมืดกับมิติลับของดิฉัน ทำให้ดิฉันเรียนรู้ว่า... การเมตตาต่อศัตรู ก็คือการฆ่าตัวตายดีๆ นี่เอง” รินรดาหันไปหาคีริน “พี่คีรินคะ จัดการเอกสารส่วนที่เหลือให้เรียบร้อยนะคะ รินอยากกลับไปอบเค้กฟองดองสูตรใหม่ที่เตรียมไว้ให้แขกพิเศษช่วงเย็นแล้วค่ะ” คีรินก้มลงหอมแก้มภรรยาเบาๆ ต่อหน้าทุกคน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความโกรธแค้นของฝ่ายตรงข้าม “ได้ครับเมียรัก ทุกอย่างจะจบลงตามที่เจ้าต้องการ... ตลอดไป” ขณะที่ทั้งคู่เดินออกจากห้องโถงนั้น เสียงกระซิบของคีรินดังขึ้น “เจ้าคิดว่าพวกเขาจะยอมง่ายๆ หรือไม่” รินรดาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบชิ้นมาการองขึ้นมาเคี้ยวเบาๆ “พวกเขาไม่มีทางเลือกค่ะพี่คีริน เพราะดิฉันไม่ได้แค่กดดันด้วยกฎหมาย แต่ดิฉัน ‘ตัดช่องทางทำกิน’ ทุกอย่างที่พวกเขาเคยใช้หาผลประโยชน์ไปจนหมดสิ้นแล้ว” เมื่อทั้งสองเดินพ้นประตูคฤหาสน์ออกมา ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ทันใดนั้น รถม้าติดตราสัญลักษณ์ประหลาดที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนก็จอดสนิทลงที่หน้าทางเข้าไร่ บุรุษในชุดคลุมสีเงินก้าวลงมาพร้อมกับจดหมายประทับตราครั่งสีดำสนิท ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้มีอิทธิพลสูงสุดในเขตปกครองนี้ “คุณหญิงรินรดา...” ชายปริศนาโค้งคำนับ “ท่านผู้นั้นต้องการพบคุณทันที เรื่องการค้า ‘สินค้าลับ’ ของคุณ... ดูเหมือนจะมีคนนำเรื่องไปฟ้องถึงหูของ ‘องค์ชายรัชทายาท’ แล้วครับ” รินรดาและคีรินสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความนิ่งเงียบที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่เรื่องของการโกงที่ดินอีกต่อไป แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอำนาจที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เคยผ่านมา ฝากติดตามบทสรุปของความรักและกลโกงในตอนหน้าด้วยนะคะ - เบเกอรี่มิติต่างโลก