คีรินบาดเจ็บจากการช่วยชีวิต

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมหวานของเนยแท้และวานิลลามาดากัสการ์ในร้าน "Sweet Lavender Bakery" ยามวิกาล ช่างเป็นความตัดกันที่ชวนให้อาเจียน รินรดายืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหน้าตะกร้าขนมปังเปื้อนเลือด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉียบคมและมั่นใจในการค้าขาย บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อคำขู่ไร้สาระของพวกสุนัขลอบกัดในตระกูลวาล렌เทีย แต่เป็นเพราะ... ลายมือหวัดๆ บนกระดาษแผ่นนั้น คือลายมือของคีริน สามีผู้โง่เขลาในความรักและมักจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอเสมอ! "คุณนายรินรดาคะ! มี... มีทหารจากกองร้อยที่สามมาแจ้งข่าวค่ะ! ท่านพันตรีคีรินถูกซุ่มโจมตีที่ชายป่าเขตแดนตะวันตก ตอนนี้หน่วยแพทย์สนามกำลังเร่งนำตัวกลับมา..." เสียงหอบสะท้านของเด็กสาวผู้ช่วยร้านดังขึ้นพร้อมกับร่างที่สั่นเทา เธอวิ่งพรวดพราดเข้ามาในร้านโดยไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ รินรดาไม่รอให้ฟังจบประโยค สัญชาตญาณนักบริหารหญิงผู้ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชนถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบของภรรยาผู้ปกป้องครอบครัว มือเรียวบางที่เพิ่งนวดแป้งครัวซองต์มาหมาดๆ คว้ามีดทำครัวสแตนเลสสตีลเนื้อดีเล่มยาวที่ลับจนคมกริบขึ้นมาทันที ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด พวกมันกล้าดียังไง! กล้าดียังไงมารังควานคนที่เธอตีตราจองว่าเป็น 'สามี' และเป็นหุ้นส่วนชีวิตคนสำคัญ! "เตรียมรถม้าและตะเกียงเวทมนตร์ให้ฉัน ขอบเขตการป้องกันรอบร้านเปิดใช้งานสูงสุด ห้ามให้ใครหน้าไหนเข้ามาเหยียบเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง เย็นเยียบจนเด็กสาวผู้ช่วยถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความกดดันรอบตัวเธอนั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอต้องเจรจาธุรกิจกับคู่แข่งระดับมหาอำนาจเสียอีก มิติลับในแหวนหยกโบราณถูกเรียกใช้งานอย่างเงียบเชียบ เมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายาก น้ำผึ้งป่าร้อยปี และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลระดับสูงถูกลำเลียงมาไว้ในอ้อมแขน รินรดากระโดดขึ้นหลังรถม้าด้วยความคล่องแคล่วเกินกว่าสตรีชนชั้นสูงทั่วไปจะทำได้ ในใจครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง *คีริน... คุณห้ามตายเด็ดขาดนะ ถ้าฉันยังไม่อนุญาตให้ตาย ใครหน้าไหนก็เอาชีวิตคุณไปไม่ได้ทั้งนั้น!* ณ โรงพยาบาลสนามชั่วคราวค่ายทหาร บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสนามรบ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นายทหารลูกน้องคนสนิทต่างยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าห้องผ่าตัด เมื่อร่างระหงของภรรยาผู้บัญชาการก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ทุกคนต่างหลบสายตาโดยอัตโนมัติ รินรดาในยามนี้ไม่ได้ดูอ่อนหวานเหมือนเจ้าของร้านเบเกอรี่ผู้ใจดีอีกต่อไป รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอราวกับพญาหงส์ผู้กำลังถูกลูบคม "รายงานสถานการณ์" น้ำเสียงเฉียบขาดเอ่ยถามแพทย์สนามหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาด้วยใบหน้าเหนื่อยอ่อน "ท่านพันตรี... เสียเลือดมากครับกระสุนเวทมนตร์ฝังลึกใกล้ขั้วหัวใจ แม้จะปลอดภัยจากขีดอันตรายชั่วขณะ แต่... สภาพจิตใจและร่างกายของท่านดูเหมือนจะต้านทานพิษบาดแผลไม่ไหว เพราะท่านเอาแต่เพ้อถึง... เอ่อ ขนมปังสูตรพิเศษของคุณรินรดา และพยายามจะลุกขึ้นสู้ตลอดเวลาครับ" แพทย์สนามละล่ำละลักรายงานด้วยความเกรงกลัว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่ง ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มักจะแอบเอาดอกลาเวนเดอร์ป่ามาซ่อนไว้ใต้หมอนของเธอ พร้อมกับรอยยิ้มซื่อบื้อแต่มั่นคง ย้อนเข้ามาในหัว สมองอันชาญฉลาดของเธอกำลังคำนวณแผนการแก้แค้นอย่างเลือดเย็น ตระกูลวาล렌เทีย... พวกมันใช้แผนสกปรกนี้เพื่อตัดกำลังเธอผ่านทางสามี งั้นเธอก็จะใช้ความสามารถด้านเบเกอรี่และธุรกิจนี่แหละ บดขยี้พวกมันให้ไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้า! เธอผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไปอย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายความตายลอยอบอวลอยู่รอบเตียงผู้ป่วย ร่างของคีรินนอนแน่นิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดหายไปได้ทุกเมื่อ แต่มือหนากลับยังกำเศษกระดาษจดหมายขู่เข็ญนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่ รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ ช ะโงกหน้าลงกระซิบข้างหูของชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ, พันตรีคีริน... คุณยังติดหนี้ค่าขนมปังแบล็กฟอเรสต์ชิ้นใหญ่อยู่สามชิ้น ถ้าคุณยังไม่ฟื้นขึ้นมาจัดการพวกสناบที่บังอาจมาทำร้ายคุณ ฉันจะประกาศขายร้านเบเกอรี่แล้วแต่งงานใหม่กับหนุ่มรูปงามแดนใต้จริงๆ ด้วยนะ..." คำขู่ที่ไม่มีอยู่จริงนั้นได้ผลชะงัด ร่างที่นอนไร้สติบนเตียงกระตุกเกร็งเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับไหวอย่างยากลำบาก ทว่า ในวินาทีที่คีรินลืมตาขึ้นมาและพยายามจะขยับริมฝีปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องพักฟื้นกลับถูกถีบเปิดผางออกอย่างแรง! พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญ—ผู้นำตระกูลวาล렌เทียคนปัจจุบัน ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและคราบเลือดสดๆ บนปลายดาบเวท... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากับคุณสามีมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!