สามีผู้ซื่อสัตย์กลับจากชายแดน

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะสาดน้ำส้มสายชูหมักกับพริกขี้หนูสวนคั้นสดใส่หน้าพวกคุณให้ดู!" เสียงหวีดแหลมอันคุ้นเคยของป้าสะใภ้จอมโลภดังแว่วมาจากรั้วหน้าบ้าน ทว่ารินรดากลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย มือเรียวบางในถุงมือยางสีขาวกำลังบรรจงบีบครีมชีสรสวานิลลาลาเวนเดอร์ลงบนคัพเค้กเนื้อนุ่มฟูสีม่วงพาสเทล กลิ่นหอมหวานละมุนของดอกลาเวน더ผสมผสานกับเนยแท้ชั้นดีลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัว ชวนให้รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในสรวงสวรรค์แห่งขนหวาน ทว่าสถานการณ์รอบตัวกลับระอุยิ่งกว่าเตาอบอุณหภูมิสองร้อยองศา หลังจากเกิดเหตุการณ์วุ่นวายเรื่องชายแปลกหน้าที่แปลงนาท้ายหมู่บ้านเมื่อช่วงสาย รินรดาเลือกที่จะจัดการปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการล็อกประตูบ้านแล้วหันมาเคลียร์งานอบขนมล็อตแรกสำหรับส่งขายในตลาดเมืองยามบ่ายให้เสร็จเสียก่อน การปล่อยให้โอกาสสร้างเงินหลุดมือไปเพราะพวกญาติไร้สาระ เป็นเรื่องที่คนหัวการค้าอย่างเธอไม่มีวันทำเด็ดขาด "รินรดา! นังสะใภ้ตัวดี เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้ทหารมาขับไล่พวกฉันจากแปลงนาของตระกูล!" เสียงทุบประตูดังโครมครามพร้อมเสียงโวยวายของลุงและป้าสะใภ้ที่ยกพวกมาหวังจะเอาเรื่อง รินรดาถอนหายใจเบาๆ ปลดผ้ากันเปื้อนสีครีมออกด้วยท่าทีสุขุม เธอปัดเศษแป้งออกจากชายเสื้ออย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะก้าวเท้าช้าๆ ไปเปิดประตูไม้โอ๊กต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ ทว่ายังไม่ทันที่มือเรียวจะได้สัมผัสกลอนประตู บานไม้หนักอึ้งก็ถูกผลักเปิดผางด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ลุงกับป้าสะใภ้... ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยับยื่นและเปื้อนโคลน กรอบหน้าคมคายเต็มไปด้วยไรเคราหนาและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องครัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบฉายแววระaekซ่านและความตื่นตะลึงระคนโล่งใจอย่างปิดไม่มิด พันตรีคีริน... สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความซื่อсัตย์และคลั่งรัก กลับมาถึงบ้านแล้ว "ริน..." เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบหายไปในทันทีเมื่อคีรินก้าวเข้ามาด้านในและใช้ร่างกำยำบล็อกประตู ปิดกั้นเสียงโวยวายของญาติจอมปลอมได้อย่างชะงัดนัก ดวงตาคู่คมจ้องมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับต้องการสำรวจว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ รินรดากะพริบตาปริบๆ หญิงสาวในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมคือภรรยาขี้ขลาดและอ่อนแอ แต่แววตาที่คีรินกำลังมองมาในตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยความลึกล้ำ เร่าร้อน และ... ความเอ็นดูอย่างท่วมท้น "คุณ... กลับมาแล้วหรือคะ" รินรดาลดมือลง เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์ผู้บริหารที่คุ้นเคยกับการควบคุมสถานการณ์ คีรินไม่ตอบคำถาม ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาหยาบกร้านตามประสาคนจับดาบและถือปืนเอื้อมมาจับไหล่บางทั้งสองข้างเบาๆ แรงบีบนั้นสั่นน้อยๆ สะท้อนความอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมาตลอดหลายเดือนในค่ายทหารชายแดน "ฉันได้ยินเรื่องที่แปลงนา... และได้ยินเสียงพวกมันมารังควานเธอตอนที่กำลังใกล้จะถึงบ้าน" น้ำเสียงทุบต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ แต่เมื่อก้มลงมองใบหน้าเนียนใสของภรรยาที่ไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ความโกรธนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ "ทำไมเธอถึงไม่หนี? หรือหลบอยู่หลังตู้เหมือนเคยล่ะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มยั่วเย้าตามนิสัยเดิม "ถ้าฉันหนี แล้วใครจะจัดการพวกปลิงที่เกาะตระกูลเรากินล่ะคะ? อีกอย่าง... ขนมในเตายังอบไม่ได้ที่ ฉันจะทิ้งให้อาหารเสียหายไม่ได้เด็ดขาด" คีรินจ้องมองรอยยิ้มมั่นใจและดวงตาเป็นประกายระยิบระยับของภรรยา หัวใจแกร่งที่เคยด้านชาในสนามรบกลับเต้นรัวกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ภรรยาตัวน้อยของเขาเปลี่ยนไป... ไม่ได้อ่อนแอหวาดกลัวเหมือนวันวาน รินรดาในตอนนี้ทั้งงดงาม แสบสัน และเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ดึงดูดสายตาจนละไปไม่ได้เลย "เปลี่ยนไป..." คีรินพึมพำเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "แต่ฉันชอบ... ชอบมากกว่าตอนที่เอาแต่ร้องไห้เสียอีก" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันต่อปากต่อคำ กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของช็อกโกแลตลาวาที่เธอแอบอบทิ้งไว้ในเตาอบเล็กเสริมพลังมิติพิเศษก็ส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุออกมาจากห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้ลอยฟุ้งออกไปนอกหน้าต่าง ปะทะเข้ากับลมยามเย็นและลอยไปแตะจมูกของพวกญาติที่ยังคงยืนเกาะรั้วรอหาเรื่องอยู่ด้านนอก เสียงกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่จากหน้าบ้านเรียกความสนใจของทั้งคู่ คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ดูเหมือนว่ากลิ่นขนมของเธอจะเรียกแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้กลับมาสนใจผิดประเด็นเสียแล้วสินะ" คีรินกระซิบชิดริมหีบหูของเธอ น้ำเสียงทุบต่ำเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ภรรยา... อยากให้ฉันออกไปต้อนรับพวกมันแทนเธอไหม?" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "เชิญตามสบายเลยค่ะคุณสามี... แต่อย่าลืมบอกพวกมันด้วยล่ะ ว่าฉันทำขนมล็อตใหม่ไว้รอต้อนรับความพินาศของพวกมันเรียบร้อยแล้ว" คีรินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปปลดกลอนประตูเตรียมออกไปจัดการ "ตัวแสบ..." ทว่าในวินาทีที่คีรินกำลังจะดึงประตูเปิดออก เสียงเคาะประตูด้านหลังบ้านกลับดังขึ้นสามครั้งซ้อน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากเงาร่างปริศนาที่แนบชิดอยู่กับกระจกหน้าต่าง *"คุณพันตรี... คุณรินรดา... อย่าเพิ่งเปิดประตูออกไปข้างหน้าครับ! เพราะคนที่นอนหมดสติจมกองเลือดที่แปลงลาเวนเดอร์เมื่อตอนกลางวัน... ตอนนี้เขายังไม่ตาย และกำลังเคาะเรียกหา 'เจ้าของบ้าน' ตัวจริงอยู่ด้านหลังนี้แล้ว!"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและเรื่องราวสุดแซ่บในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับบทต่อไปด้วยกันนะคะ!