หลักฐานมัดตัวและการทวงคืนความยุติธรรม

"หลักฐานชิ้นนี้คงชัดเจนพอที่จะทำให้ท่านประธานสมาคมการค้า... เลิกอ้างว่านี่เป็นเพียง ‘ความเข้าใจผิดทางธุรกิจ’ สักทีนะคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมการค้าประจำเมือง รินรดาในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีเอิร์ธโทน ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีที่สั่งทอพิเศษจากมิติลับ ขยับกายยืนขึ้นอย่างสง่างาม บนโต๊ะไม้โอ๊กขัดเงาเบื้องหน้าของเธอคือสมุดบัญชีหนังหมาเล่มโต และห่อกระดาษไขที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘พายแอปเปิ้ลคาราเมล’ เอกลักษณ์เฉพาะตัวจากร้านเบเกอรี่ของเธอ ซึ่งตอนนี้มันถูกใช้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในการมัดตัวผู้บงการ บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานสมาคมฯ ซึ่งใบหน้าตอนนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งมาดผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในวงสังคมชั้นสูง "คุณ... คุณรินรดา คุณกำลังกล่าวหาลอยๆ!" เสียงสั่นเครือเอ่ยแย้งขึ้น แม้จะพยายามรักษาฟอร์มแต่เม็ดเหงื่อกาฬกลับผุดพรายเต็มขมับ "กล่าวหาลอยๆ อย่างนั้นหรือคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่น้ำงามกวาดมองผู้ทรงเกียรติทั้งหลายในห้อง "บัญชีลับเล่มนี้ระบุเส้นทางการเงินชัดเจนว่า มีการรับเงินใต้โต๊ะเพื่ออนุมัติสิทธิ์การผูกขาดวัตถุดิบแป้งสาลี และพยายามตัดราคาเพื่อบีบให้ร้านค้าขนาดเล็กอย่างพวกเราล้มละลาย... ที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าคือ ตราประทับลายนูนบนสัญญาฉบับนี้ เป็นตราประทับประจำตัวของท่านรองประธานเองเสียด้วยซ้ำ แบบนี้ยังเรียกว่าเข้าใจผิดอีกไหมคะ หรือต้องให้ดิฉันเชิญเจ้าหน้าที่ทหารจากกอง ฯ มาช่วยตรวจสอบลายมือชื่ออย่างละเอียดอีกรอบดีล่ะคะ?" สิ้นคำว่า ‘เจ้าหน้าที่ทหาร’ ร่างของรองประธานสมาคมถึงกับสะดุ้งเฮือก ทุกคนในห้องต่างรู้ดีว่าสามีของรินรดาคือใคร—พันตรีคีริน นายทหารหนุ่มผู้กุมกำลังพลในเขตนี้ และขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดในการรักษาความยุติธรรม ยิ่งไปกว่านั้น ใครๆ ก็รู้ว่าเขา ‘คลั่งรัก’ ภรรยาขนาดไหน การมาแตะต้องรินรดาก็เท่ากับการประกาศสงครามกับพยัคฆ์ร้ายแห่งกองทัพดีๆนี่เอง ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของพันตรีคีริน เขายืนตระหง่านในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้กระทำผิดด้วยแววตานิ่งสนิท แต่ทว่าเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก คีรินสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยาคนสวย มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่รินรดานั่งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องเธอจากทุกสิ่งในโลกนี้ "ภรรยาของผมพูดชัดเจนแล้วนี่ครับ... มีใครในที่นี้ต้องการคำอธิบายเพิ่มเติมจากผมอีกไหม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังนั้นทำเอาไม่มีใครกล้าปริปากแม้แต่ครึ่งคำ ป้าสะใภ้ที่แอบหลบอยู่มุมห้องเพื่อคอยดูความฉิบหายของรินรดา ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าแผนการที่ลงทุนลงแรงไปพังทลายไม่เป็นท่า รินรดาปรายตามองภาพนั้นด้วยความสมเพชเวทนา เธอไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย คนที่จ้องจะเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองสมควรได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว มือเรียวเอื้อมไปหยิบกล่องไม้สนแกะสลักลวดลายงดงามขึ้นมาเปิดออก กลิ่นหอมหวานปนขมเล็กน้อยของ ‘ช็อกโกแลตทรัฟเฟิลคั่วเข้ม’ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องประชุมทันที ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างน่าประหลาด "เอาล่ะค่ะ ในเมื่อเรื่องราวกระจ่างแจ้งแล้ว ดิฉันคิดว่าสมาคมการค้าคงต้องมีมาตรการจัดการกับ ‘หนอนบ่อนไส้’ เหล่านี้อย่างจริงจังเสียทีนะคะ เพื่อความเป็นธรรมต่อผู้ประกอบการสุจริตทุกคน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้รินรดาเป็นฝ่ายกำชัยชนะไว้อย่างเบ็ดเสร็จ เสียงปรบมือเบาๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังสุดของห้องประชุม *แปะ... แปะ... แปะ...* ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองมาที่รินรดาด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับกำลังมองเหยียบชิ้นโปรดในกรง "ช่างเป็นการฟอกขาวและทวงคืนความยุติธรรมที่งดงามจริงๆ ครับ คุณรินรดา... แต่คุณคิดจริงๆ หรือครับ ว่าปลาตัวใหญ่อย่างพวกเขา จะมีปัญญาชักใยเกมกระดานทั้งหมดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว?" รินรดากลั้นหายใจวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักงัน เมื่อชายแปลกหน้านายนั้นหยิบ ‘นามบัตรเคลือบทองคำเปลว’ โยนลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเธอ ตราสัญลักษณ์บนนามบัตรนั้น... คือตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่กุมอำนาจเหนือการนำเข้าวัตถุดิบทั้งหมดของอาณาจักร! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งกลิ่นหอมและรสชาติกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ