วางรากฐานเพื่ออนาคต

"ฉันไม่สนว่าพวกท่านจะอ้างชื่อตระกูลขุน The Third หรือเอาสัญญาผูกขาดการค้าสี่ทิศมาขู่หรอกนะคะ ถ้าบัญชีร้าน 'หอมกลิ่นลาเวนเดอร์' ของฉันยังมียอดขายแซงหน้าสมาคมพ่อค้าเมืองหลวงติดต่อกันสามเดือนซ้อนแบบนี้ เก้าอี้ประธานสมาคมการค้าของพวกท่านต่างหากล่ะคะที่จะต้องสั่นคลอน!" เสียงตบโต๊ะดังปัง! พร้อมกับกระดาษรายงานบัญชีหนาเตอะที่ถูกโยนลงตรงหน้าแขกผู้มาเยือนจากเมืองหลวงอย่างไม่ไว้หน้า รินรดาในชุดผ้ากันเปื้อนผ้าลินินสีครีมปักลายดอกลาเวนเดอร์ประณีต ยืนกอดอกมองกลุ่มพ่อค้าหน้าเลือดที่เคยพยายามกลั่นแกล้งเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในดินแดนชายขอบแห่งนี้ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมและทรงพลังราวกับนางพญาแห่งวงการค้าขายที่ไม่มีใครกล้าต่อกร คุณหญิงจันทร์เพ็ญ ญาติผู้พี่ฝั่งสามีที่เคยมาตั้งแง่รังเกียจเดียดฉันท์ว่าเธอเป็นเพียงสะใภ้บ้านนอกตกอับ หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเห็นตัวเลขผลกำไรสุทธิมหาศาลจากธุรกิจเบเกอรี่และแป้งสาลีเกรดพรีเมียมที่รินรดาผลิตขึ้นจาก 'มิติลับ' ในมือ สวนทางกับกิจการร้านขนมของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่กำลังทยอยล้มละลายทีละแห่งเพราะสู้ความอร่อยและราคาที่เป็นธรรมไม่ได้ "รินรดา... เธอ... เธอทำแบบนี้กับญาติสนิทมิตรสหายได้อย่างไร ลูกพี่ลูกน้องของเธอกำลังจะตกงานนะ!" คุณหญิงจันทร์เพ็ญเค้นเสียงสั่นเครือพยายามงัดไม้น้ำตามาใช้ "ตอนที่พวกท่านส่งคนมาแอบตัดแปลงแปลงข้าวสาลีของฉัน หรือตอนที่พยายามปล่อยข่าวลือว่าขนมปังของฉันใส่ยาพิษ ทำไมท่านถึงไม่คิดถึงคำว่าญาติบ้างล่ะคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มการค้าถูกระบายบนใบหน้าสวยหวานแต่น่าเกรงขาม "เชิญทางออกค่ะ! พอดีว่าสามีของฉันกำลังจะนำรถม้าบรรทุกแป้งล็อตใหม่มาส่ง ถ้าพวกท่านยังยืนขวางทางเดินส่งสินค้า เกรงว่ารองเท้าหนังราคาแพงของพวกท่านอาจจะเปื้อนโคลนลาเวนเดอร์ราคาแพงระยับของฉันโดยไม่จำเป็นนะคะ" สิ้นเสียงเด็ดขาดของภรรยา พันตรีคีริน สามีหนุ่มรูปงามในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ตั้งแต่ต้น ก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องรับรองด้วยท่าทีคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในแบบฉบับทหารสนามรบแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนแขกจากเมืองหลวงต้องรีบถอยกรูดโดยไม่ต้องรอให้เชิญซ้ำเป็นรอบที่สอง สายตาคมกริบที่มักจะอ่อนโยนยามมองภรรยา บัดนี้กลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกยามจ้องมองไปยังผู้ที่กล้าเข้ามาหาเรื่องภรรยาของตน "ถ้าพวกท่านยังไม่อยากให้กองร้อยลาดตระเวนชายแดนตรวจสอบเส้นทางการค้าของตระกูล... ก็ไสหัวไปให้พ้นเขตบ้านของผมซะ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังแต่ราบเรียบ ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นหน้าถอดสี รีบกอบโกยเอกสารและวิ่งหนีออกไปจากบ้านไร่ลาเวนเดอร์แทบไม่ทัน เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศอบอุ่นและหอมกรุ่นก็กลับคืนสู่ห้องครัวใหญ่อีกครั้ง คีรินถอดหมวกทหารออกวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลัง ใบหน้าคมคายซบลง1ที่ลาดไหล่ของรินรดา สูตรดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งอบและดอกลาเวนเดอร์ที่ติดตัวเธอราวกับเป็นยาเสพติดชนิดหนึ่ง "เก่งที่สุดเลยค่ะภรรยาของผม... จัดการพวกหน้าเลือดเสียจนมุมได้ในคราวเดียวเลยนะ" เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ที่ขมับอย่างคลั่งรักไม่เคยเปลี่ยน "ถ้าไม่เด็ดขาดเสียบ้าง พวกเขาก็จะคิดว่าฉันเป็นแค่สะใภ้บ้านนอกที่ยอมให้รังแกง่ายๆ น่ะสิคะ" รินรดาผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมาซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี มือเรียวเล็กโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้ "อีกอย่าง... นี่เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของการวางรากฐานระยะยาวเท่านั้นนะคะพี่คีริน เป้าหมายต่อไปของเราคือการสร้างอาณาจักรเบเกอรี่ที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักร ขยายสาขาไปทุกหัวเมือง และทำให้ทุกคนได้ลิ้มรสชาติความสุขจากฝีมือของเราค่ะ" คีรินยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ เขาช้อนคางภรรยาขึ้นมาสบตา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอผู้เป็นทั้งดวงใจและคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเนิ่นนาน "ไม่ว่าเธออยากจะสร้างอาณาจักรใหญ่โตแค่ไหน พี่ก็จะอยู่เคียงข้าง และใช้กำลังทั้งหมดที่มีปกป้องทุกตารางนิ้วของเธอนะคะ" ทั้งคู่ร่วมมือกันวางแผนการเติบโตของธุรกิจในระยะยาวต่ออย่างมุ่งมั่น รินรดากางแผนที่อาณาจักรและสมุดบัญชีเล่มโตขึ้นมา บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นดีที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับ วันนี้เธอตั้งใจจะคิดค้นสูตร 'ครัวซองต์ลาเวนเดอร์ไส้ครีมสดวานิลลามาดากัสการ์' เมนูใหม่ล่าสุดที่จะใช้เปิดตลาดส่งออกไปยังเมืองหลวงเพื่อตบหน้าพวกพ่อค้าหน้าเลือดกลุ่มนั้นให้ราบคาบบนเวทีการค้าอย่างแท้จริง กลิ่นเนยสดแท้ๆ ที่เคี่ยวจนหอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นอسանหอมหวานของวานิลลาลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวใหญ่ ทันทีที่รินรดานำถาดขนมปังออกจากเตาอบอัดถ่านหินรุ่นใหม่ที่คีรินช่วยดัดแปลงให้ ความร้อนระอุและสีเหลืองทองกรอบน่ารับประทานก็ทำให้แม้แต่สามีหนุ่มผู้ไม่ค่อยอินกับของหวานยังต้องกลืนน้ำลาย "อื้ม... กลิ่นหอมยั่วยวนใจแบบนี้ ต่อให้เป็นขุนนางชั้นสูงก็ต้องยอมจำนนแน่ๆ ค่ะ" คีรินเอ่ยชมพลางยื่นมือไปช่วยจัดจานอย่างรู้ใจ ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะใช้มีดเงินตัดแบ่งครัวซองต์ชิ้นแรกเพื่อชิมรสชาติ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าบ้านไร่ก็ดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เป็นจังหวะที่หนักแน่นและแปลกประหลาด รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ยามวิกาลเช่นนี้ย่อมไม่มีลูกค้าหรือชาวบ้านคนใดกล้ามาเคาะประตูบ้านของนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย เว้นเสียแต่... จะเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ คีรินส่งสัญญาณให้ภรรยาถอยไปอยู่ด้านหลัง ร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทั้งคู่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หญิงสาวแปลกหน้าในชุดคลุมนักเวทย์สีดำสนิท ปักลวดลายดวงดาวระยิบระยับด้วยด้ายเงินแท้ ยืนหอบหายใจโรยรินอยู่หน้าประตูกระจก เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามค่ำคืน ทว่าสิ่งที่ทำให้รินรดาหัวใจกระตุกวูบไม่ใช่ความงดงามราวกับภูตผีปีศาจของอีกฝ่าย... แต่เป็นกล่องไม้โบราณสลักลวดลายรูป 'หัวใจติดปีกและวงกต' ที่อยู่ในมือของเธอนต่างหาก! "ในที่สุด... ในที่สุดก็ตามหาเจอ..." เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างระหงนั้นจะทรุดฮวบล้มลงหมดสติคาอ้อมแขนของพันตรีคีรินที่พยายามคว้าตัวไว้ และเมื่อรินรดาก้มลงมองสัญลักษณ์บนกล่องไม้โบราณที่กลิ้งหลุดมือตกลงแทบเท้า เธอก็ต้องหน้าถอดสีเพราะมันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับ 'มิติลับ' ที่เธอครอบครองอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฟาดฟันและเติบโตไปพร้อมกับรินรดาและท่านผู้พันคีรินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!