การตายของขุนนางผู้ภักดี

"เจ้าลืมข้าไปแล้วจริงๆ หรือ เฟยหลง?" น้ำเสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ใต้รองเท้าบูทคู่หนักดังก้องขึ้นในความเงียบงันของโถงรับรอง กลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคยราวกับฝันร้ายในวัยเยาว์พุ่งเข้าปะทะผิวกายของเฟยหลงจนขนลุกชัน เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่กรงเล็บในใจที่เคยหลับใหลกลับถูกกระชากให้ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เบื้องหน้าของเขา ขุนนางเฒ่าเฉินฟู่ที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือถ้วยน้ำชาสั่นระริกจนของเหลวร้อนลวกหยดลงบนอาภรณ์หรูหรา "เจ้า... เจ้าคือคนของจางเหว่ยงั้นหรือ?" เฉินฟู่เค้นเสียงถามด้วยความหวาดกลัว เฟยหลงค่อยๆ หมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่เคียงข้างจางเหว่ย ชายผู้นั้นสวมหน้ากากครึ่งหน้าสีเงินซีกซ้าย เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ลากยาวจากมุมปากถึงใบหู มันคือรอยแผลที่เฟยหลงจำได้ดี... รอยแผลที่เกิดจากคมกระบี่ของเขาในคืนที่เพลิงเผาผลาญบ้านเกิด "ข้าจำได้ดีกว่าใคร" เฟยหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว มือขวาแอบกระชับมีดสั้นอาบพิษซ่อนไว้ในแขนเสื้อ "พี่ชายที่สอนข้าให้รู้จักการฆ่า เพื่อให้ข้ากลายเป็นเครื่องมือแทนเจ้าในวันนี้" จางเหว่ยที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของท่านอ๋องผู้นี้เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งดั่งผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ความสัมพันธ์เก่าก่อนย่อมมีความหมาย แต่สำหรับข้า... ประโยชน์ใช้สอยย่อมสำคัญกว่าอดีตที่ตายไปแล้ว เฟยหลง เจ้าจะยอมถอยไปพร้อมกับความแค้น หรือจะพุ่งเข้ามาหาความตายพร้อมกับขุนนางแก่คนนี้ดีล่ะ?" สถานการณ์บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เฟยหลงเหลือบมองเฉินฟู่ ขุนนางผู้เดียวที่ถือครองหลักฐานบัญชีรายชื่อการทุจริตของจางเหว่ย หากเขาลงมือสังหารศัตรูตรงหน้าตอนนี้ เฉินฟู่ย่อมไม่มีทางรอด แต่หากเขาถอย... ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาจะกลายเป็นศูนย์ "ท่านอ๋อง" เฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ท่านเชื่อจริงๆ หรือว่าคนทรยศคนนี้จะภักดีต่อท่านเพียงผู้เดียว? คนที่กล้าหักหลังครอบครัวตัวเองได้... ย่อมกล้าหักหลังผู้มีพระคุณได้เช่นกัน" ชายสวมหน้ากากแสยะยิ้มที่มุมปาก "ปากดีนักนะ น้องข้า" ทันใดนั้นเอง ชายสวมหน้ากากก็ขยับตัวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เงาร่างสีดำพร่าเลือนพุ่งเข้าหาเฟยหลงดุจสายฟ้าฟาด เฟยหลงเบี่ยงตัวหลบคมกระบี่ที่เฉียดคอหอยไปเพียงเส้นยาแดงผ่าศูนย์กลาง กลิ่นโลหะของคมอาวุธทำให้เขาตัดสินใจสวนกลับด้วยการซัดเข็มพิษ 'จันทราดับสูญ' ออกไปในอากาศ *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันของเหล็กกล้าสว่างวาบไปทั่วห้อง ขุนนางเฉินฟู่ล้มลงจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก เฟยหลงฉวยโอกาสนั้นพุ่งตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อขุนนางเฒ่าหมายจะพาหนีออกทางหน้าต่าง แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักงัน ปลายกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งทะลุผ่านผนังไม้ด้านหลัง เสียบเข้าที่กลางหน้าอกของเฉินฟู่จนมิดด้าม! "อึก..." ขุนนางเฒ่าสำลักเลือดออกมาเป็นลิ่มใหญ่ แววตาของเขาเลื่อนลอยมองมาที่เฟยหลงด้วยความอาลัย "ฝาก... ฝากด้วย... เอกสาร..." เฟยหลงเบิกตากว้าง เลือดอุ่นๆ กระเซ็นมาโดนใบหน้าของเขา เขารับร่างที่ไร้วิญญาณของเฉินฟู่ไว้ด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ภารกิจครั้งนี้ล้มเหลวลงแล้ว แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าคือคำพูดที่ตามมา จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ร่างของเฉินฟู่ที่ไร้ลมหายใจ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเฟยหลงที่กำลังกอดศพขุนนางผู้นี้ไว้แน่น "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เขาตายง่ายๆ โดยไม่มีการสลับเปลี่ยนงั้นหรือ?" จางเหว่ยขยับยิ้มเย็นเยียบ "มองดูที่มือของเจ้าสิ เฟยหลง" เฟยหลงก้มมองมือนิ้วของตนที่เปื้อนเลือดของเฉินฟู่ และเขาก็พบความจริงที่ทำให้หัวใจแทบแตกสลาย ที่ปลายนิ้วของเขา... มีเศษผงสีขาวติดอยู่ มันคือ 'พิษกู่สลายกระดูก' ที่เขาใช้เป็นประจำ! ในจังหวะที่เขาพุ่งเข้าไปรับตัวเฉินฟู่ ชายสวมหน้ากากได้แตะต้องตัวขุนนางเฒ่าไว้ก่อนแล้ว... และตอนนี้ เขากำลังยืนมองเฟยหลงด้วยสายตาของผู้ชนะที่ถือหลักฐานมัดตัวฆาตกรที่ฆ่าขุนนางผู้ภักดีต่อราชสำนัก "เจ้าคือฆาตกรที่สังหารขุนนางผู้มีคุณูปการต่อแผ่นดิน" จางเหว่ยประกาศเสียงดัง ก้องไปทั่วโถงกว้าง "ทหาร! จับตัวคนทรยศผู้นี้ไปประหารเสีย!" เสียงฝีเท้าขององครักษ์นับร้อยพุ่งเข้าล้อมโถงรับรองไว้ทุกทิศทาง เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความรู้สึกที่มืดมนถึงขีดสุด บัดนี้เขากลายเป็นคนร้ายที่ต้องหลบหนีท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่เตรียมการมาเป็นอย่างดี แต่ในเสี้ยววินาทีที่ดาบเล่มแรกกำลังจะฟันลงมา เขากลับได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ จากเงามืดใต้เพดาน... เสียงที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินในเวลานี้ "ทางนี้... เฟยหลง!" เป็นเสียงของหลี่เหมยที่เขารักและห่วงใยที่สุด เธออยู่ที่นี่... และเธอกำลังก้าวเข้ามาในกับดักมรณะนี้เพื่อช่วยเขา! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ "เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ"