งานเลี้ยงฉลองหายนะ

"รสชาติของสุราหมื่นปีในจอกนี้ ช่างคล้ายคลึงกับเลือดของคนทรยศนัก ท่านอ๋องจางเหว่ย... ท่านว่าจริงหรือไม่?" คำกล่าวแฝงความนัยที่ดังขึ้นกลางโถงจัดเลี้ยงกว้างใหญ่หยุดชะงักบทสนทนาของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ลงทันที เฟยหลงในชุดอาภรณ์สีดำสนิทที่ดัดแปลงให้ดูกลมกลืนกับเหล่าองครักษ์วังหลวง ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาเสาหินขนาดใหญ่ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาสังเกตความเคลื่อนไหวของจางเหว่ยที่กำลังยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากด้วยท่าทีผ่อนคลาย จางเหว่ยละจอกสุราลงช้าๆ พลางแย้มยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เจ้าก็เปรียบเปรยได้น่าสนใจดีนี่... แต่ในงานเลี้ยงเช่นนี้ เลือดมีไว้เพียงเพื่อการเฉลิมฉลองอำนาจเท่านั้น มิใช่หรือ?" หลี่เหมยที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัลรับใช้ในชุดสีครามซีดขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะเสวยของท่านอ๋อง มือของนางแสร้งถือถาดสุรา ทว่าปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับสั่นไหวเล็กน้อย เฟยหลงส่งสายตาเป็นนัยว่า 'ลงมือ' หลี่เหมยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ นางรู้ดีว่าหากพลาดแม้เพียงเศษเสี้ยว พิษ 'จันทร์ดับสลาย' ที่ปรุงขึ้นมาอย่างประณีตจะไม่ได้สังหารเพียงคนตรงหน้า แต่หมายถึงชีวิตของพวกเขาทั้งสองด้วย "ท่านอ๋อง... สุราจากแคว้นตะวันตกที่ท่านโปรดปรานพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของนางแผ่วเบาแต่กังวานในความเงียบ ขณะที่หลี่เหมยกำลังรินสุราลงในจอกทองคำ เฟยหลงอาศัยจังหวะที่องครักษ์รอบข้างเผลอไผลไปกับการร่ายรำของนางระบำ ดีดเม็ดทรายขนาดจิ๋วที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรงออกไป เม็ดทรายนั้นพุ่งกระทบผิวน้ำในจอกสุราเกิดเป็นระลอกคลื่นเพียงแผ่วเบา ก่อนจะละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าสิ่งที่เฟยหลงไม่คาดคิดคือ จางเหว่ยกลับขยับกายหลบในจังหวะเดียวกันนั้นราวกับรับรู้ถึงเจตจำนงสังหาร "เจ้าคิดว่ายาพิษเพียงหยิบมือจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ?" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่หันมามอง ราวกับเขารู้ตัวมาตลอดว่าใครบางคนกำลังหมายหัวเขาอยู่ บรรยากาศในโถงกว้างกดดันจนแทบหยุดหายใจ หลี่เหมยหน้าซีดเผือด นางเข้าใจทันทีว่านี่คือกับดักที่จางเหว่ยตั้งขึ้นเพื่อล่อให้เฟยหลงเผยตัวออกมา ขุนนางรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ต่างพากันถอยห่างด้วยความตื่นตระหนก เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเลื่อนตัวออกมาดุจเงามัจจุราช เฟยหลงไม่รอช้า เขาดีดตัวออกจากหลังเสา กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักเงาวับ แสงไฟจากคบเพลิงกระทบคมเหล็กเป็นประกายเย็นเยียบ เขาพุ่งเข้าหาท่านอ๋องด้วยวิชาตัวเบาระดับสูง ทว่าจางเหว่ยกลับหัวเราะร่า แล้วสะบัดพัดในมือออกเป็นวงกว้าง กลไกภายในพัดปล่อยละอองสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ "พิษของเจ้ามันก็แค่เด็กเล่นขายของ เฟยหลง... แต่สิ่งที่ข้าเตรียมมาให้เจ้า มันคือความตายที่เจ้าเองก็ไม่อาจแก้ไขได้" ละอองสีขาวนั้นสัมผัสกับผิวหนังของเฟยหลงและหลี่เหมย ทั้งสองรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ลามไปทั่วร่างราวกับไฟแผดเผาจากภายใน หลี่เหมยทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด นางกัดฟันจนเลือดซึม "เฟย... หนีไป... นี่มันยาพิษ 'มรณะกักขัง' ของสำนักมืด..." เฟยหลงพยุงร่างคู่คิดขึ้น ทว่าร่างกายของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนมองไม่เห็นรั้งเอาไว้ เขามองไปรอบตัว เห็นจางเหว่ยมองดูพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาสมเพชเวทนา ก่อนที่ท่านอ๋องจะเดินผ่านพวกเขาไปพร้อมเสียงกระซิบที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "ข้ารอวันนี้มานาน... วันที่ยอดฝีมือผู้โอหังต้องมาสยบแทบเท้าข้าในงานเลี้ยงแห่งหายนะนี้" จางเหว่ยหยุดเดินที่หน้าประตูโถง เขาหันกลับมามองเฟยหลงที่กำลังพยายามหยิบห่อโอสถแก้พิษออกมาจากอกเสื้อ แต่ทว่า... เมื่อเฟยหลงเปิดห่อออกกลับพบเพียงผงธุลีสีดำสนิทที่ลอยละล่องไปในอากาศ ใบหน้าของเฟยหลงเปลี่ยนสีทันที เขาหันไปมองหลี่เหมยที่ตอนนี้ดวงตากลายเป็นสีม่วงคล้ำ นี่ไม่ใช่พิษที่จางเหว่ยปรุงขึ้นมาเอง แต่มันคือพิษที่เคยสังหารครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน! เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังของจางเหว่ย ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดของมุมโถง ใบหน้านั้นซ่อนอยู่ใต้หน้ากากยักษ์ที่ทำจากหยกขาว บุคคลผู้นั้นก้าวเข้ามาหยุดข้างกายจางเหว่ย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำให้หัวใจของเฟยหลงแทบหยุดเต้น "ลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้วหรือ เฟยหลง... หรือว่าแค้นที่เจ้าได้รับในวันนั้น ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เจ้าจำเสียงของคนทรยศคนนี้ได้กัน?" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นและอยากติดตามตอนต่อไปนะครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ