ความสูญเสียครั้งใหญ่

“หยุดอยู่ตรงนั้น... หลี่เหมย! อย่าก้าวเข้ามา!” เสียงของเฟยหลงแหบพร่าและสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เป็นเพราะภาพเบื้องหน้า—สตรีผู้เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในจิตใจอันมืดมิดของเขา กำลังก้าวเท้าผ่านม่านหมอกพิษสีม่วงเข้มเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา เขายืนพิงผนังถ้ำที่เย็นเยียบ ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วบัดนี้กลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งคำสาปพันธนาการ เส้นเลือดดำบนหลังมือของเขาปูดโปนจากการกัดกินของ ‘พิษอสรพิษเหมันต์’ ที่ท่านอ๋องจางเหว่ยทิ้งไว้ให้เป็นของขวัญก่อนจากไป เฟยหลงพยายามยกกระบี่ขึ้น แต่เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดที่มีกลับทำได้เพียงแค่ทำให้คมเหล็กสั่นไหวไปมา “เฟยหลง... ข้ามาช่วยท่านแล้ว” หลี่เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาของนางสั่นระริกขณะกวาดมองร่างที่โชกเลือดของเขา นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะประคองร่างของเขาไว้ “เจ้าโง่...” เฟยหลงกัดฟันกรอด พยายามถอยห่าง “ที่นี่คือกับดัก! กลิ่นกำยานที่เจ้าถืออยู่... มันคือตัวเร่งปฏิกิริยาพิษในร่างข้า หากเจ้าเข้าใกล้เกินระยะรัศมีสิบก้าว พิษนี้จะลามเข้าสู่ร่างเจ้าทันที!” หลี่เหมยชะงักฝีเท้า นางมองดูห่อผ้าในมือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แววตาที่เคยใสซื่อและเปี่ยมด้วยความห่วงใย บัดนี้กลับฉายแววความเย็นเยียบที่เฟยหลงไม่เคยสัมผัสมาก่อน นางค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าบาดลึกเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่ม “ข้ารู้... เฟยหลง” นางกล่าว น้ำเสียงของนางราบเรียบเสียจนเขาต้องขมวดคิ้ว “ข้ารู้ว่ามันคือพิษ และข้ารู้ว่ามันจะทำเช่นไรกับร่างกายของท่าน” “เจ้า... พูดอะไรนะ?” เฟยหลงหัวใจหล่นวูบ ราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง “ท่านอ๋องจางเหว่ยให้สัญญาว่าจะมอบอิสรภาพให้ตระกูลหมอเทวดาของข้า หากข้านำ ‘สมุดบันทึกพิษอสูร’ มาแลกกับหัวของท่าน” หลี่เหมยหยิบกริชเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา แสงจากคบเพลิงส่องสะท้อนใบมีดจนเกิดประกายวับวาว “ท่านเป็นนักฆ่าที่มีค่าหัวสูงที่สุดในแผ่นดิน... การที่ข้าจะเลือกระหว่างคนรักที่เปื้อนเลือดกับเกียรติภูมิของตระกูลที่ใกล้จะล่มสลาย... ท่านคิดว่าข้าจะเลือกทางไหน?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมถ้ำ ราวกับแม้แต่สายลมยังหยุดหายใจ เฟยหลงไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง พิษร้ายที่แล่นอยู่ในเส้นเลือดดูจะเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ “เจ้าทำเช่นนี้... เพราะความแค้นที่ข้าเคยสังหารศิษย์พี่ของเจ้าหรือ?” เฟยหลงถามเบาๆ ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ “หรือเพราะเจ้าไม่เคยรักข้าเลยตั้งแต่วันแรก?” หลี่เหมยเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ปลายกริชจ่อตรงไปยังตำแหน่งหัวใจของเขา “ความรักคือสิ่งที่คนอ่อนแอใช้ปลอบประโลมตนเองในโลกที่ไร้ความปรานี เฟยหลง ท่านสอนข้าเองไม่ใช่หรือว่า... ในโลกของนักฆ่า สิ่งที่ไว้ใจได้มากที่สุดคือคมกระบี่ ไม่ใช่คำสัญญา” นางก้าวเข้ามาจนประชิดตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของนางรดรินอยู่ที่ข้างหูเขา ในจังหวะที่เฟยหลงหลับตาลงเตรียมรับความตายที่กำลังมาเยือนผ่านมือของคนที่เขารักที่สุดนั้นเอง หลี่เหมยกลับโน้มตัวลงมาและกระซิบด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน “อย่าหายใจ... แล้วเปิดตาดูข้างหลังท่าน” เฟยหลงลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้เห็นเพียงความว่างเปล่า แต่เขากลับเห็นเงาสีดำสายหนึ่งพุ่งทะลุเงามืดออกมาจากมุมอับของถ้ำ มันคือเงาของมือสังหารระดับสูงที่ท่านอ๋องส่งมาเก็บงานที่เหลือ! กริชในมือของหลี่เหมยไม่ได้พุ่งเข้ามาที่หัวใจของเขา แต่นางตวัดมันอย่างรวดเร็วเข้าใส่เงาร่างที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเฟยหลง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นจนประกายไฟแตกกระจาย การหักหลังที่เห็นเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกวางไว้เพื่อลวงศัตรูให้เผยตัวตนออกมา แต่ทว่า... ในวินาทีที่นางผลักเขาหลบจากเงาสังหารนั้นเอง มีคมธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงเข้ามาหาหลี่เหมยอย่างแม่นยำ “หลี่เหมย!” เฟยหลงร้องลั่น ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงกระโจนเข้าขวางหน้าหญิงสาวไว้ในทันที ลูกธนูปักฉึกเข้าที่หัวไหล่ของเฟยหลง พิษสีเขียวเข้มแล่นปราดเข้าสู่หัวใจทันทีที่ปลายธนูสัมผัสกระดูก หลี่เหมยเบิกตากว้าง ร่างของเฟยหลงทรุดลงในอ้อมแขนของนาง มือของเขาสั่นระริกขณะที่พยายามเอื้อมไปแตะใบหน้าของนางเป็นครั้งสุดท้าย “รีบ... ไป...” เฟยหลงกระอักเลือดสีดำออกมา “แผนของเจ้า... สำเร็จแล้ว... แต่ข้า... คง...” ทว่าก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงสู่พื้นดิน มือสังหารที่ถูกหลี่เหมยต้อนจนมุมกลับหัวเราะก้องออกมา มันกระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงามืดนั้น—มันคือใบหน้าของคนที่เฟยหลงคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกสังหาร... ใบหน้าที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุนในบัดดล! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้า เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ครับ