ถอยเพื่อก้าว

"วางมีดลงเสีย... ถ้าเจ้ายังอยากเห็นพระจันทร์ในคืนวันพรุ่งนี้" หลี่เหมยกระซิบผ่านไรฟัน มือบางที่สั่นเทาของนางกดทับลงบนบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ซ้ายของเฟยหลง เลือดสีคล้ำที่ปนกลิ่นกำมะถันจางๆ ซึมทะลุผ้าพันแผลเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีขาวจนกลายเป็นสีสนิม เฟยหลงไม่ได้ตอบโต้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวบาดเจ็บจ้องมองไปยังพุ่มไม้รกชัฏเบื้องหน้า มือขวายังคงกำด้ามกระบี่เงาจันทร์ไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงฝีเท้าของม้าศึกและเสียงเกราะกระทบกันดังแว่วมาจากทิศทางที่พวกเขาเพิ่งจากมา ท่านอ๋องจางเหว่ยไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรปูพรมค้นหาทั่วทั้งหุบเขาดั่งตาข่ายที่ค่อยๆ บีบเข้ามา "ข้ายังฆ่ามันไม่ได้" เฟยหลงเค้นเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำด้วยพิษที่เริ่มแทรกซึม "ท่านอ๋องต้องตายด้วยมือข้า... ไม่ใช่ด้วยความพ่ายแพ้ของตัวข้าเอง" "หากเจ้าตายที่นี่ สิ่งที่เจ้าสูญเสียไปทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกของพวกคนบาป" หลี่เหมยตวาดเสียงต่ำ นางคว้าถุงผ้าสมุนไพรขึ้นมา บดรากโสมเขียวด้วยฟันก่อนจะแปะลงบนปากแผล "ถอยเพื่อก้าว... เฟยหลง เจ้าเป็นนักฆ่าหรือเป็นสัตว์ป่าที่คลั่งด้วยความแค้นกันแน่? นักฆ่าที่ดีต้องรู้จักรักษาลมหายใจไว้เพื่อคมกระบี่ในวันหน้า ไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งไว้ข้างทางเพราะทิฐิ!" เฟยหลงนิ่งงัน ลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอขึ้นเมื่อความเย็นจากสมุนไพรของนางบรรเทาพิษร้ายที่แล่นพล่านในกาย เขาละสายตาจากความมืดหันมามองหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดเหงื่อ "ข้าขอโทษ..." เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะยอมผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดลง พวกเขาพยุงร่างกันเดินลึกเข้าไปในป่าดิบชื้นที่ซึ่งไม่มีแม้แต่แสงดาว กระท่อมไม้เก่าผุพังที่ถูกทิ้งร้างตั้งตระหง่านอยู่ริมลำธารลึกที่ถูกล้อมรอบด้วยก้อนหินมหึมา มันเป็นสถานที่ลับที่หลี่เหมยเคยแอบบันทึกไว้ในแผนที่เดินป่าของบิดา ไม่มีการจุดไฟ ไม่มีการหุงหาอาหาร มีเพียงความเงียบและกลิ่นอับชื้นของไม้เก่าที่เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม ภายในกระท่อม เฟยหลงนั่งพิงผนังไม้ที่ผุเปื่อย ร่างกายของเขากำลังถูกพิษ "เหมันต์นิรันดร์" ของท่านอ๋องกัดกินกระดูก หลี่เหมยต้องใช้เข็มเงินเก้าเล่มปักลงตามจุดชีพจรเพื่อสกัดพิษ ทุกครั้งที่เข็มปักลง เฟยหลงต้องกัดฟันจนกรามแทบแตก แต่เขากลับไม่หลุดเสียงครางแม้แต่น้อย "ทำไมเจ้าถึงยังตามข้ามา?" เฟยหลงเอ่ยถามในขณะที่หลี่เหมยกำลังชำระล้างแผลให้เขา "เจ้าควรจะอยู่อย่างปลอดภัยในสำนักหมอเทวดา เจ้ามีอนาคตที่สดใสกว่าการต้องมาเป็นคนพเนจรกับนักฆ่าที่มีค่าหัวทั่วทั้งแผ่นดิน" หลี่เหมยหยุดมือชั่วขณะ สายตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "เพราะในโลกที่มืดมิดของเจ้า... เจ้าเคยเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาดึงข้าออกจากความหวาดกลัวในคืนที่สำนักของข้าถูกปล้น ชีวิตคนเรามันสั้นนักเฟยหลง ถ้าข้าจะเลือกเดินในที่มืด ข้าก็ขอเลือกเดินเคียงข้างคนที่จะพาข้าไปพบแสงสว่างที่แท้จริง ไม่ใช่แสงแห่งการแก้แค้นที่เผาผลาญทุกอย่างจนมอดไหม้" บรรยากาศในกระท่อมเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงลำธารกระทบโขดหินด้านนอก เฟยหลงมองดูหญิงสาวที่กำลังมุ่งมั่นกับการรักษาเขา ความอ่อนโยนที่นางมอบให้เปรียบเสมือนน้ำค้างแข็งที่ค่อยๆ ชโลมหัวใจที่แห้งผากของเขาให้กลับมาเต้นอีกครั้ง ทว่า... ความเงียบสงบกลับถูกทำลายลงอย่างฉับพลัน เฟยหลงชะงัก สายตาหันไปทางหน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคย ไอสังหารที่ไม่ได้มาจากกองทหารองครักษ์ แต่มันแฝงตัวอยู่บนหลังคาเหนือหัวของพวกเขา หลี่เหมยเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำวูบไหวพาดผ่านช่องหน้าต่าง "อย่าขยับ..." เฟยหลงกระซิบ ดึงกระบี่ออกมาถือไว้ด้วยมือซ้ายที่ยังพอมีแรง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดั่งเสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นจากบนหลังคา ก่อนที่หลังคาไม้จะถูกเจาะทะลวงลงมาด้วยคมดาบอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังจุดที่เฟยหลงนั่งอยู่ ทว่าก่อนที่ดาบจะปักลงกลางอกของเขา ร่างหนึ่งกลับกระโดดลงมาจากเงามืดด้านหลังกระท่อม ปัดป้องดาบเล่มนั้นด้วยพัดเหล็กกล้า แรงปะทะทำให้ฝุ่นไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บุคคลลึกลับผู้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ถอยไปยืนอยู่กลางห้อง แสงจันทร์รำไรลอดผ่านรอยแตกของหลังคาเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... ชายผู้ที่เฟยหลงคิดว่าตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนในเหตุการณ์สังหารหมู่ครอบครัวของเขา "ท่านพี่...?" เฟยหลงเอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึงจนกระบี่แทบหลุดจากมือ เงาดำนั้นค่อยๆ หันหน้ามา แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับมองคนแปลกหน้าไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน "เงียบเสียเฟยหลง... วันนี้เจ้ามาที่นี่เพื่อตาย ไม่ใช่เพื่อพบญาติ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้า เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ครับ