หลี่เหมยตัดสินใจ

"หากเจ้าก้าวเท้าพ้นธรณีประตูนี้ไป ต่อให้เป็นศพข้าก็จะไม่ไปรับกลับมา... จงจำไว้ว่านามสกุล 'หลี่' ที่เจ้าแบกรับอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาล้อเล่นกับชะตากรรมของจอมมารที่ใครๆ ก็ต่างสาปแช่ง!" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของท่านเจ้าสำนักหมอเทวดาดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของหลี่เหมยที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นางไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่แววตาที่เคยอ่อนโยนดุจสายน้ำในยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า หลี่เหมยสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายสมุนไพรที่นางคุ้นเคยมาตลอดชีวิตบัดนี้กลับให้ความรู้สึกอึดอัดดั่งกรงขัง นางค่อยๆ ปลดป้ายหยกประจำตำแหน่งศิษย์เอกวางลงบนโต๊ะไม้หอมกลิ่นจันทน์ เสียงกระทบกันของหยกกับเนื้อไม้ดังชัดเจนในความเงียบงันราวกับเสียงระฆังพิฆาต "ท่านพ่อ... ท่านสอนข้าเสมอว่า หมอมีหน้าที่รักษาชีวิต แต่ในยามที่โลกมืดมนจนแยกไม่ออกว่าใครคือคนดีหรือคนชั่ว การรักษาเพียงร่างกายโดยปล่อยให้วิญญาณของผู้ที่ข้าเคารพต้องแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา ก็ไม่ต่างจากการปล่อยให้ยาพิษร้ายกัดกินตัวข้าเองจนตายทั้งเป็น" หลี่เหมยหันหลังกลับช้าๆ ไม่แม้แต่จะหันไปมองบิดาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ นางก้าวเดินออกจากหอโอสถ สัมผัสได้ถึงไอเย็นของค่ำคืนที่กำลังจะมาเยือน นี่คือการตัดสินใจที่นางรู้ดีว่าไม่มีวันหวนกลับ เบื้องหลังกำแพงสำนักที่เงียบสงัด เฟยหลงในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ เงาร่างของเขาแทบจะกลืนไปกับความมืดมิด เขาไม่ได้ดูแปลกใจที่เห็นนางเดินออกมาเพียงลำพัง ทว่ามือที่ถือขวดหยกบรรจุพิษร้ายกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยน้ำตาที่นางพยายามกลั้นไว้ "เจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน หลี่เหมย" เฟยหลงเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง "ข้าเป็นเป้าหมายของจางเหว่ย การที่เจ้าอยู่ใกล้ข้า ก็ไม่ต่างจากการเอาคอพาดแท่นประหาร" หลี่เหมยหยุดเดิน นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นางยอมสละทุกอย่างเพื่อเขา สายตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่มีความสงสารปนเปอยู่ในนั้น "ข้าไม่ได้มาเพื่อปกป้องท่านในฐานะหมอ แต่ข้ามาในฐานะคนที่รู้ว่า... หากโลกนี้ไร้ซึ่งความยุติธรรม ก็ให้ข้านี่แหละเป็นคนหยิบยื่นความตายให้แก่คนเลวเหล่านั้นเอง" เฟยหลงกระโดดลงจากกิ่งไม้ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้น "ท่านอ๋องจางเหว่ยไม่ได้มีแค่กองทัพ แต่เขามีกลไกยุทธภพที่พร้อมจะบดขยี้เจ้าได้ในกระพริบตา" "งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนกฎเกณฑ์นั้นเสียใหม่" หลี่เหมยยื่นมือออกไป แตะที่แขนเสื้อของเฟยหลงเบาๆ "พิษของท่านต้องใช้เวลาในการบ่มเพาะ แต่ความรู้เรื่องเส้นชีพจรของข้าจะทำให้ท่านส่งพิษเหล่านั้นไปถึงหัวใจของมันได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย... ท่านยอมให้ข้าเคียงข้างหรือไม่ เฟยหลง?" เฟยหลงนิ่งงันไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาติดขัด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว ในหัวของเขามีภาพความแค้นซ้อนทับกับแววตาที่ซื่อตรงของหลี่เหมย เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครยอมทิ้งเกียรติยศเพื่อมาจมปลักในโคลนตมกับเขาเช่นนี้ "หากข้าจะพาท่านไปสู่ขุมนรก... เจ้าจะยังถามหาหนทางกลับหรือไม่" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ถ้าเป็นนรกที่มีท่าน ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปบนดินแดนที่ไร้ซึ่งหัวใจอีกต่อไป" ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังออกจากป่าหลังสำนัก เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้า พลันนั้นเสียงปรบมืออันเยือกเย็นก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เฟยหลงรีบคว้าตัวหลี่เหมยไว้ด้านหลัง พร้อมกับกระชับกระบี่ในมือแน่น "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ศิษย์เอกผู้สูงส่งกับจอมมารผู้อาฆาต" ชายในชุดคลุมสีทองอร่ามก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาสงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "ท่านอ๋องจางเหว่ยไม่ได้ส่งคนมาเพื่อจับกุมพวกเจ้าหรอกนะ... แต่ข้ามาที่นี่เพื่อยืนยันว่า คำสั่งประหารชีวิตสำหรับผู้ที่ทรยศต่อราชสำนักได้ถูกลงนามเรียบร้อยแล้ว" มือของบุรุษผู้นั้นสะบัดออก ป้ายอาญาสิทธิ์สีเลือดพุ่งตรงมาปักลงบนลำต้นไม้ข้างๆ พวกเขา เฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนป้ายนั้น เพราะมันไม่ใช่ตราของท่านอ๋อง... แต่มันคือตราประจำสำนักของหลี่เหมยที่ควรจะอยู่ในมือของเจ้าสำนักผู้เป็นบิดาเท่านั้น! "ท่านพ่อ..." หลี่เหมยพึมพำด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายของนางชาดิกเมื่อตระหนักว่า คนที่ต้องการหัวของพวกเขามิใช่เพียงจางเหว่ย แต่เป็นผู้ที่นางเพิ่งจะตัดสัมพันธ์เมื่อครู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้า เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ครับ