คนขายชาติ

"นี่คือทะเบียนรายชื่ออาวุธลับและเสบียงกรังที่ถูกส่งออกไปให้พวกชนเผ่าทางเหนือ... ท่านอ๋องจางเหว่ย ท่านจะอธิบายเรื่อง 'ตราประทับ' ของจวนท่านบนเอกสารลับฉบับนี้อย่างไร?" เสียงของเฟยหลงดังก้องอยู่ในโถงลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของคุกมืดผสมปนเปกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก เขาขยับกายดุจเงาพราย ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ท่านอ๋องจางเหว่ยพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ทว่าดวงตาที่ไหววูบนั้นไม่อาจหลอกบุรุษผู้ช่ำชองการอ่านใจคนอย่างเฟยหลงได้ "เจ้าคงเสียสติไปแล้ว เฟยหลง... เอกสารปลอมแปลงเช่นนี้มีถมไปในยุทธภพ เจ้ากำลังใส่ร้ายเชื้อพระวงศ์ รู้ตัวหรือไม่ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร?" "หากมันเป็นของปลอม ท่านจะรีบดึงมันไปจากมือข้าด้วยท่าร่าง 'วิชาฝ่ามือมังกรเหิน' ที่หวงแหนนักทำไมกันครับ?" เฟยหลงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เขาพลิกข้อมือเพียงแผ่วเบา เอกสารลับที่ทำจากกระดาษสาชั้นดีก็ม้วนกลับมาอยู่ในมืออย่างนุ่มนวล หลี่เหมยที่ยืนหลบมุมอยู่ในความมืดขยับกายออกมา นางวางเข็มเงินเล่มบางลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น "ท่านอ๋อง ท่านทราบดีว่าพิษ 'จันทราดับสูญ' ที่ข้าปรุงขึ้นนั้นไม่มีชื่ออยู่ในตำราพิษใดในใต้หล้า หากท่านยังคิดจะใช้กำลังทหารปิดปากพวกเรา เกรงว่าท่านคงต้องประเมินลมหายใจของตัวเองใหม่เสียก่อน" จางเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขากวาดมองรอบห้องอย่างใช้ความคิด เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวความพินาศของแผนการที่เขาสั่งสมมานับสิบปี "พวกเจ้าคิดว่าคนขายชาติจะมีเพียงข้าคนเดียวอย่างนั้นหรือ? โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ หากข้าล้มลง ขุนนางครึ่งราชสำนักย่อมสะเทือน พวกเจ้ากำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญได้แม้กระทั่งบัลลังก์มังกร" "นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการครับ" เฟยหลงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตที่ถูกฝังลึกมานานนับสิบปี "ท่านฆ่าครอบครัวข้าเพื่อรักษาสมดุลของอำนาจที่เน่าเฟะ ท่านทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อแลกกับเส้นทางสายไหมที่เต็มไปด้วยเลือด... วันนี้ บัญชีหนี้เลือดนี้ต้องได้รับการสะสาง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินเป็นจังหวะเนิบนาบ จางเหว่ยหรี่ตาลง สังเกตเห็นเฟยหลงไม่ได้เตรียมลงมือสังหารทันที แต่กลับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... ใช่ เขากำลังรอให้เสียงระฆังจากหอสูงด้านบนดังขึ้น "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าข้าคนเดียว" จางเหว่ยเริ่มเข้าใจสถานการณ์ เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น "เจ้ากำลังจะเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าเหล่าขุนนางที่กำลังมาชุมนุมที่จวนของข้าในคืนนี้" "ท่านเข้าใจถูกต้องแล้วครับ" เฟยหลงกล่าวเสียงเรียบ "หลักฐานชุดนี้จะถูกส่งถึงมือผู้ตรวจการราชสำนักภายในชั่วยามนี้ และในตอนนั้น... ประวัติศาสตร์จะจารึกชื่อท่านไว้ในฐานะ 'คนขายชาติ' ที่ไร้แผ่นดินจะกลบหน้า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก จางเหว่ยฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที "เจ้าช่างใจกล้า แต่ประมาทนักเฟยหลง! ในจวนของข้า องครักษ์ฝีมือดีของวังหลวงซุ่มรออยู่ทุกจุด เจ้าคิดหรือว่าจะพาหลักฐานนี้ออกไปได้?" เฟยหลงไม่สะทกสะท้าน เขาส่งสายตาให้หลี่เหมย นางหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กขึ้นมาแล้วดีดนิ้วเพียงแผ่วเบา ควันสีม่วงจางๆ พุ่งกระจายไปทั่วโถงลับ ทันทีที่ควันสัมผัสกับเปลวไฟจากตะเกียง กลิ่นหอมประหลาดก็อบอวลไปทั่วบริเวณ "นี่คือ 'หมอกลวงตา' ข้าไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าองครักษ์ของท่าน แต่ข้าจะทำให้พวกเขามองเห็น 'คนขายชาติ' เป็นเพียงอากาศธาตุ" หลี่เหมยกล่าวอย่างเยือกเย็น เฟยหลงหันหลังกลับ กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องลับ แต่แล้วเขาก็ชะงักฝีเท้าลง จางเหว่ยที่ดูเหมือนหมดหนทาง กลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง เฟยหลง... ในจวนนี้ยังมีผู้ที่เฝ้ารอโอกาสจะสังหารเจ้ามาตลอด" เสียงกระบี่ดัง 'เคร้ง' ออกมาจากความมืดหลังเสาหิน เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าองครักษ์ทุกคนที่เคยพบเจอ ปลายกระบี่สีนิลจ่อเข้าที่คอหอยของเฟยหลงอย่างแม่นยำ เฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ถือกระบี่นั้นชัดเจน "ท่าน... ไม่น่าจะยังมีชีวิตอยู่..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้าในตอนที่ 37 นี้ครับ