การล่มสลายของสำนักดาบ

"ศิษย์พี่... ท่านคิดจะเอาชีวิตสำนักดาบเมฆาไปถวายพานให้คนอย่างท่านอ๋องจางเหว่ยจริงๆ หรือ?" เสียงกระบี่กระทบฝักดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในโถงใหญ่ของสำนักดาบเมฆา เฟยหลงยืนกอดอกพิงเสาไม้แกะสลัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยัง 'เจ้าสำนักหลิน' ผู้ซึ่งบัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย มือที่กุมด้ามดาบประจำตำแหน่งสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้าไม่เข้าใจหรอกเฟยหลง" เจ้าสำนักหลินแค่นเสียงแหบพร่า "หากไม่ยอมยุบรวมสำนักเข้ากับกองกำลังอารักขาของท่านอ๋อง ภายในคืนนี้... ป้ายวิญญาณบรรพชนของสำนักดาบเมฆาจะถูกเผาทำลายจนไม่เหลือซาก นี่ไม่ใช่การยอมจำนน แต่มันคือการรักษาลมหายใจของศิษย์รุ่นหลัง!" "การรักษาลมหายใจด้วยการกลายเป็นสุนัขรับใช้ผู้มีอำนาจในทางที่ผิด ท่านเรียกสิ่งนี้ว่าความกล้าหาญหรือความขลาดเขลากันแน่ครับ?" เฟยหลงเดินออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาอาบไล้ใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรังสีสังหาร หลี่เหมยที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม แต่นัยน์ตาของนางก็ฉายแววไม่เห็นด้วยต่อการตัดสินใจของเจ้าสำนักหลินเช่นกัน "เจ้าจะทำอะไร?" เจ้าสำนักหลินถอยหลังกรูด "อย่าบอกนะว่าเจ้าจะขัดขวางราชโองการ!" "ราชโองการมีไว้สำหรับผู้ที่เคารพกฎหมายยุทธภพ แต่ท่านอ๋องจางเหว่ย... ใช้มันเป็นเพียงใบเบิกทางสำหรับฆาตกร" เฟยหลงกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เศษผงสีเทาละเอียดก็ฟุ้งกระจายไปในอากาศ "นั่นยาอะไร!" เหล่าสมุนที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบนอกชักอาวุธออกมาทันที "พิษอัมพาตไร้ลักษณ์... ไม่ถึงตาย แต่มันจะทำให้เส้นชีพจรของพวกท่านแข็งทื่อไปชั่วขณะ" เฟยหลงกล่าวพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างใจเย็น "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าใครในสำนักนี้ แต่ใครก็ตามที่คิดจะเอาดาบของบรรพบุรุษไปก้มหัวให้ทรราช... ข้าเกรงว่าดาบในมือข้าอาจจะลืมวิธีไว้หน้าท่าน" การปะทะเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที สมุนของจางเหว่ยพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยหมายจะปลิดชีพเฟยหลง แต่เขากลับเคลื่อนไหวราวกับภูตผี ร่างกายพลิ้วไหวไปตามท่วงทำนองของเพลงกระบี่ที่เน้นจังหวะรุกฆาต ไม่ใช่การประลองยุทธ์ แต่เป็นการ 'สังหาร' อย่างเงียบเชียบ หลี่เหมยรีบเข้าไปช่วยพยุงเจ้าสำนักหลินที่กำลังโซเซจากฤทธิ์ของพิษที่สูดดมเข้าไปเพียงเล็กน้อย "ท่านเจ้าสำนัก... ท่านอ๋องไม่ได้ต้องการให้สำนักท่านอยู่รอดหรอก เขาต้องการเพียงดาบจันทราที่ถูกซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินของท่านต่างหาก!" คำพูดของหลี่เหมยประหนึ่งสายฟ้าฟาดกลางใจเจ้าสำนักหลิน ดวงตาที่เคยพร่ามัวเบิกกว้างขึ้นด้วยความตระหนก "เขา... เขาบอกข้าว่าเขาจะปกป้องเรา..." "ท่านอ๋องต้องการอำนาจในการปกครองยุทธภพ และอาวุธในตำนานคือสิ่งเดียวที่ต้านทานกองทัพของเขาได้" เฟยหลงกล่าวขณะเตะร่างของศัตรูคนสุดท้ายกระเด็นไปกระแทกผนังจนหมดสติ "หากท่านมอบมันให้เขา ท่านก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ส่งอาวุธไปสังหารลูกศิษย์ของตัวเองในอนาคต" บรรยากาศภายในโถงกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เฟยหลงเดินไปหยุดอยู่หน้าเจ้าสำนักหลิน ก่อนจะล้วงหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาวางบนโต๊ะไม้ "นี่คือยาถอนพิษ... ส่วนทางเลือกนั้นอยู่ที่ท่าน ว่าจะให้สำนักดาบเมฆาล่มสลายด้วยน้ำมือของตนเอง หรือจะร่วมมือกับข้าเพื่อทวงคืนความถูกต้อง" เจ้าสำนักหลินมองขวดยานั้นสลับกับใบหน้าของเฟยหลง ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น... เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังแทรกเข้ามาจากบนหลังคา พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นตา "ช่างเป็นวีรบุรุษที่แสนดีเสียจริงนะ ท่านเฟยหลง" ร่างในชุดเกราะร่อนลงมากลางโถง มันคือ 'เงาพิษ' มือขวาของจางเหว่ย ผู้ซึ่งไม่เคยปรากฏตัวโดยไร้ซึ่งแผนร้าย เขาชูจดหมายลับในมือขึ้นสูงก่อนจะฉีกมันทิ้งอย่างช้าๆ "เจ้าพยายามจะช่วยสำนักนี้ให้พ้นจากการยุบรวม แต่เจ้ากลับลืมไป... ว่าข้าเพิ่งส่งจดหมายไปถึงหน่วยราชองครักษ์หลวง ว่าสำนักดาบเมฆาซ่องสุมกำลังก่อกบฏด้วยการสังหารทูตของท่านอ๋องที่มาเจรจาเมื่อครู่นี้" เฟยหลงชะงัก สายตาหันไปมองศพของทูตที่ถูกจัดการไปเมื่อครู่ด้วยฝีมือของเขาทั้งหมด นี่ไม่ใช่เพียงแค่การกดดัน แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่สำนักนี้ "ตอนนี้... กองทัพหลวงกำลังเดินทางมาถึงหน้าประตูสำนัก" เงาพิษแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก "ทางเลือกของเจ้าไม่ได้มีแค่นั้นแล้วเฟยหลง... เจ้าจะสู้กับกองทัพทั้งกองทัพเพื่อปกป้องซากปรักหักพังแห่งนี้ หรือจะทิ้งศิษย์สำนักดาบให้กลายเป็นผู้รับบาปแทนเจ้า?" เฟยหลงกำกระบี่ในมือแน่น ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่ว่า... ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหน ความสูญเสียก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้าในตอนที่ 38 นี้ครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ