โอสถสยบพิษ

ปลายกระบี่ของหลี่เหมยสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่ถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ นางจ้องมองรอยแผลเป็นนั้น—รอยแค้นที่นางเคยสาบานว่าจะฝังมันลงใต้ดินพร้อมกับศพของผู้กระทำ แต่ในวันนี้ คนผู้นั้นกลับสวมชุดแพรไหมชั้นดีขององค์รัชทายาท นั่งอยู่ตรงหน้านางด้วยแววตาที่สงบนิ่งราวกับบึงน้ำลึกที่ไร้เงาคลื่น "เจ้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าถ้าแทงลงมา ตอนนี้ชีวิตของเจ้าก็จบสิ้นไม่ต่างกัน" เฟยหลงกล่าว น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเรียบเฉย แววตาของเขามิได้หลบเลี่ยงคมกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอแม้แต่น้อย "เจ้า... เจ้าคือคนเดียวกับที่สังหารท่านพ่อข้า" หลี่เหมยเค้นคำพูดออกมาผ่านไรฟัน เสียงของนางสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่ไม่อาจสะกดกลั้น "ห้าปีที่ข้าเฝ้าตามหาเงาที่ไร้ตัวตน วันนี้มันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าในฐานะรัชทายาทของแผ่นดินงั้นรึ?" เฟยหลงขยับตัวเพียงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะเบาๆ ที่คมกระบี่ของหลี่เหมยแล้วเบี่ยงมันออกช้าๆ ราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นผง "ในยุทธภพนี้ไม่มีผู้ใดขาวสะอาดบริสุทธิ์ ภายใต้เสื้อคลุมมังกรนี้ ข้าก็เป็นเพียงนักฆ่าที่ฆ่าคนตามคำสั่งของท่านอ๋องจางเหว่ย... และหากเจ้าคิดว่าความแค้นของเจ้าจะได้รับการชำระด้วยชีวิตของข้าในตอนนี้ ข้าก็พร้อมจะน้อมรับ แต่ก่อนจะตาย ข้ามีบางอย่างที่เจ้าต้องรู้" เขาลุกขึ้น เดินไปยังโต๊ะไม้แกะสลักที่วางขวดแก้วสีชาหลายใบเอาไว้ มือของเขาหยิบสมุนไพรแห้งสีเขียวคล้ำขึ้นมาบดขยี้ในมือช้าๆ กลิ่นฉุนของไอระเหยจางๆ กระจายออกไปในอากาศ "พิษ 'จันทราดับสูญ' ที่สังหารบิดาของเจ้า... แท้จริงแล้วไม่ได้ปรุงขึ้นจากรากบัวหิมะอย่างที่ตำราสำนักหมอเทวดาของเจ้าบันทึกไว้" หลี่เหมยชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเคียดแค้นเริ่มเปลี่ยนเป็นความฉงน "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ข้าศึกษาตำราพิษของตระกูลมานับสิบปี ไม่มีพิษชนิดใดในโลกที่ข้าไม่รู้จัก!" เฟยหลงแสยะยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสะใจ แต่เป็นความสมเพชในชะตากรรม "พิษนั้นถูกปรุงขึ้นจาก 'หยาดน้ำตาภูตพราย' ผสมกับเลือดของสัตว์มีพิษที่ตายในคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น ท่านอ๋องจางเหว่ยไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตท่านพ่อของเจ้า แต่เขาต้องการสูตรลับในการถอนพิษที่สำนักเจ้าซ่อนไว้ต่างหาก" เขายื่นขวดแก้วขวดหนึ่งให้หลี่เหมย มือของเขาสั่นเล็กน้อยยามที่นิ้วของทั้งคู่แตะกัน "นี่คือ 'โอสถสยบพิษ' ที่ข้าแอบทำขึ้นมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา... เพื่อใช้ถอนพิษที่กัดกินร่างกายของข้าเองที่ถูกท่านอ๋องบังคับให้ดื่มตั้งแต่วันที่ข้าเริ่มงานสังหารชิ้นแรก" หลี่เหมยรับขวดแก้วมาด้วยมือที่สั่นเทา นางเปิดฝาออก กลิ่นหอมเย็นจางๆ ของสมุนไพรล้ำค่าโชยออกมา มันไม่ใช่พิษ แต่มันคือการผสมผสานของตัวยาที่ต้องอาศัยทักษะความรู้ขั้นสูงในระดับที่นางเองยังต้องตกตะลึง ในฐานะบุตรสาวเจ้าสำนักหมอเทวดา นางรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของนักฆ่าธรรมดา แต่เป็นผลงานของผู้ที่มีความรู้เรื่องการปรุงยาแตกฉานลึกซึ้งยิ่งกว่าอาจารย์ของนางเสียอีก "ทำไมเจ้าถึงบอกข้า?" นางถามเสียงเบา ความโกรธเคืองเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่ถาโถมเข้าใส่ "เจ้ามีโอกาสจะฆ่าข้าปิดปากเพื่อรักษาความลับของเจ้า แต่เจ้ากลับเลือกที่จะยื่น 'หัวใจ' ของเจ้าให้กับข้า" เฟยหลงเดินไปที่หน้าต่าง บรรยากาศรอบกายเขาราวกับถูกห่อหุ้มด้วยเงามืดที่ไม่มีวันจางหาย "เพราะข้าเบื่อหน่ายกับการเป็นหมากบนกระดานของจางเหว่ยเต็มทน ข้าถูกหล่อหลอมให้เป็นสัตว์ร้าย แต่เจ้า... เจ้าคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ในโลกที่เน่าเฟะนี้ หากข้าต้องตายด้วยน้ำมือใคร ข้าขอตายด้วยน้ำมือคนที่ข้าเคยทำร้าย... ดีกว่าตายในฐานะสุนัขรับใช้ที่จางเหว่ยสั่งฆ่าเมื่อหมดประโยชน์" เขาหันกลับมา แววตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "แลกเปลี่ยนกันเถอะหลี่เหมย ความรู้เรื่องการปรุงพิษของเจ้า กับวิธีถอนพิษที่ข้ามี เราจะทำลายจางเหว่ยไปพร้อมกัน... ก่อนที่จันทราเลือดในคืนนี้จะมาถึง" หลี่เหมยกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิง ทั้งความแค้นที่ฝังรากลึกและความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในเงามืดแห่งการล้างแค้น นางกำลังจะเอ่ยปากตกลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องลับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานประตูแทบหลุดจากวงกบ! เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เกราะเหล็กนับสิบกรูเข้ามาล้อมห้องไว้ เฟยหลงรีบคว้าข้อมือหลี่เหมยดึงเข้าหาตัวก่อนจะซัดฝ่ามือใส่ตะเกียงน้ำมันจนเกิดเพลิงลุกท่วมบังสายตา แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นตระหนกที่สุด... ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังกองกำลังเหล่านั้น คือบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่หลี่เหมยจำได้แม่นยำ เพราะเขาคือคนที่เคยมาส่งสารสั่งประหารบิดาของนางเมื่อห้าปีก่อน มือสังหารที่จางเหว่ยเรียกว่า 'เงาอำมหิต' ซึ่งไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าจริงมาก่อน เขาชี้กระบี่มาที่เฟยหลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทำเอาหัวใจของทั้งคู่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ฝ่าบาท... ท่านอ๋องรับสั่งให้ข้านำตัวคนทรยศกลับไปลงโทษโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการยุติธรรม... และนางผู้นั้น... ให้ตัดลิ้นแล้วขังไว้ในคุกพิษจนกว่านางจะสิ้นใจ" ทว่าในวินาทีที่เงาอำมหิตขยับตัวเข้ามา เฟยหลงกลับกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุด "อย่าหลับตา... วันนี้เราจะเห็นเลือดของคนที่บงการชีวิตเราหลั่งลงพื้นพร้อมกัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปกับข้า "เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ"