การพบกันของสองขั้ว

"หากท่านอ๋องทรงเชื่อว่ากฎหมายยุทธภพคือกรงขังที่ท่านสร้างขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณผู้บริสุทธิ์ ข้าเกรงว่าท่านอาจจะกำลังมองข้ามไปว่า... กรงที่แข็งแกร่งที่สุด มักจะมีรอยร้าวที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเสมอ" เสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานของเฟยหลงดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโรงเตี๊ยมจันทร์คล้อย ณ ใจกลางเมืองหลวง แขกเหรื่อภายในร้านต่างพากันนิ่งเงียบราวกับถูกสาป สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังโต๊ะไม้เนื้อดีที่ตั้งอยู่กลางโถง ซึ่งบัดนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของมรสุมที่กำลังก่อตัว อ๋องจางเหว่ยละสายตาจากจอกสุราในมือช้าๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านด้วยไอเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยอำนาจ เขาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มชุดดำเบื้องหน้า ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีที่จอมปลอม "คำพูดของเจ้าช่างคมคายนัก พ่อหนุ่ม" อ๋องจางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบพลางวางจอกลงบนโต๊ะ "รอยร้าวที่เจ้าว่า... หมายถึงการตายอย่างมีเงื่อนงำของคนในตระกูลเจ้า หรือว่าหมายถึงการที่เจ้ากล้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ตรงหน้าข้าในวันนี้กันแน่?" เฟยหลงแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งวางลงบนโต๊ะโดยไม่มีอาการสั่นไหว เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง แต่กลับขยับนิ้วชี้เบาๆ ลงบนขอบจอกสุราของท่านอ๋อง ทันใดนั้นสุราใสสะอาดในจอกกลับเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็วราวกับถูกย้อมด้วยหมึก บรรยากาศรอบโต๊ะพลันหนักอึ้ง หลี่เหมยที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลังของเฟยหลงขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย มือของนางกุมชายเสื้อเฟยหลงไว้แน่น สายตาของนางจ้องเขม็งไปยังเหล่าองครักษ์เงาที่แอบซุ่มอยู่ในเงามืดของมุมร้าน "พิษจันทราดับดารา" อ๋องจางเหว่ยพึมพำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น "เจ้ากล้าใช้ของเล่นชิ้นนี้ต่อหน้าข้าในที่สาธารณะ เช่นนั้นเจ้าก็คงไม่ได้ตั้งใจจะเดินออกจากที่นี่ด้วยสองเท้าของตนเองแล้วสินะ?" "ข้าเพียงแค่ต้องการให้ท่านได้เห็น... กลิ่นอายของสิ่งที่ท่านพยายามไล่ล่ามาตลอดชีวิต" เฟยหลงโน้มตัวลงไปกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่กดดันจนคนรอบข้างแทบหยุดหายใจ "ท่านสร้างบาดแผลให้คนอื่นมามากพอแล้วท่านอ๋อง แต่วันนี้... เลือดที่หยดลงบนโต๊ะตัวนี้ จะไม่ใช่ของข้า" อ๋องจางเหว่ยหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถง แต่ในรอยหัวเราะกลับมีความระแวดระวังแฝงอยู่ เขาขยับกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายที่แสร้งทำขึ้น "ข้าชื่นชมในความกล้าของเจ้า แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า ที่นี่ไม่ใช่ป่าช้าที่เจ้าจะหยิบยื่นความตายให้ใครตามใจชอบ นี่คือใจกลางเมืองหลวง ภายใต้การคุ้มครองของศาลยุทธภพที่ข้าเป็นผู้ดูแล" "ศาลที่ไร้ความยุติธรรม ก็เป็นเพียงตลกฉากหนึ่งเท่านั้น" หลี่เหมยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหนักแน่น "ท่านอ๋อง ท่านอาจจะปิดปากคนทั้งโลกได้ แต่ท่านไม่อาจปิดปากวิญญาณที่เรียกร้องความเป็นธรรมได้ตลอดไป" อ๋องจางเหว่ยหันไปมองหลี่เหมย สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเหยียดหยามเป็นความสนใจบางอย่าง "ธิดาของหมอเทวดาผู้ซื่อตรง... เจ้าควรจะอยู่ในสำนักของเจ้า มากกว่าจะมาคลุกคลีกับหนอนแมลงที่กำลังรอวันถูกเหยียบให้ตายเช่นนี้" เฟยหลงไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจาอีกต่อไป เขาสะบัดข้อมือเบาๆ เข็มเงินเล่มเล็กที่อาบพิษสกัดจากดอกราตรีพิษพุ่งออกจากแขนเสื้อด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งตรงไปยังลำคอของอ๋องจางเหว่ย แต่มันกลับถูกมือปริศนาจากเงามืดคว้าเอาไว้ได้ทันท่วงที องครักษ์เสื้อคลุมสีเพลิงก้าวออกมาจากเงามืด เขาขยี้เข็มเงินนั้นจนแหลกคามือ ก่อนจะชักกระบี่ออกจากฝัก แสงไฟจากคบเพลิงกระทบคมกระบี่จนเกิดประกายวาบวับไปทั่วทั้งร้าน "การสนทนาจบลงแล้วหรือ?" อ๋องจางเหว่ยถามพลางลุกขึ้นยืน ความสง่างามที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของเขา "เฟยหลง... วันนี้เจ้ามาที่นี่เพื่อพบข้า หรือมาเพื่อยอมรับความตายกันแน่?" เฟยหลงดึงกระบี่ที่พกติดตัวออกมา ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม "ข้ามาเพื่อทำในสิ่งที่ท่านลืมไปแล้ว... ว่าความกลัวที่แท้จริงนั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร" ในจังหวะที่เฟยหลงเตรียมพุ่งตัวเข้าใส่ อ๋องจางเหว่ยกลับยกมือขึ้นห้ามองครักษ์ แล้วโน้มตัวมาข้างหน้าจนใบหน้าของเขาทั้งสองห่างกันเพียงคืบ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเฟยหลงเย็นเฉียบถึงกระดูกสันหลัง "หากเจ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่เจ้าที่แท้จริง... จงมองไปที่หลังคาสีครามที่กำลังลุกไหม้นั่นเดี๋ยวนี้" เฟยหลงชะงัก สายตาหันไปมองทางหน้าต่างโดยสัญชาตญาณ แสงเพลิงสีแดงฉานที่กำลังกลืนกินสำนักหมอเทวดาสถานที่เพียงแห่งเดียวที่เขารักและเทิดทูนกำลังลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้า ดั่งจันทร์เพ็ญที่กำลังจะดับแสงลงในกองเพลิงมรณะ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้าในตอนที่ 35 นี้ครับ