ค่ายกลเปลี่ยนทิศ

กงล้อโลหิตหมุนวน แผ่นยันต์ศิลาหยกสั่นสะเทือนจนเกิดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนลมหายใจสะดุด "ค่ายกลแปดทิศสลายวิญญาณ... ช่างเป็นหมากกระดานที่ท่านอ๋องจางเหว่ยบรรจงวางไว้ต้อนรับพวกเราเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางไอหมอกสีชาดที่แผ่ซ่าน เฟยหลงยืนหยัดอย่างมั่นคงบนฐานศิลาโบราณ ชายเสื้อคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงกดดันของลมปราณที่ปั่นป่วน สายตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองค่ายกลตรงหน้าซึ่งแผ่รังสีสังหารออกมาราวกับอสูรกายร้ายที่กำลังอ้าปากรอรับเหยื่อ เบื้องหลังเขาคือหลี่เหมย นางก้าวเข้ามาประชิดด้วยกิริยาอันสง่างาม เย็นชาต่อสรรพสิ่งรอบตัว ทว่าแววตาที่มองแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง นางยกมือขึ้นจับปลายแขนเสื้อของเขาเบาๆ น้ำเสียงหวานกังวานเอ่ยเตือนด้วยความรอบคอบ "เฟยหลง... ค่ายกลนี้มิใช่ค่ายกลธรรมดา มันหลอมรวมเอาพลังโลหิตของชาวยุทธนับร้อยมาแปรเปลี่ยนเป็นอาคมสะกดวิญญาณ หากเจ้าฝ่าเข้าไปโดยประมาท เส้นชีพจรลมปราณอาจย้อนกลับจนธาตุไฟเข้าแทรกได้" เฟยหลงเหลือบสายตากลับมามองสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น "เหมยเอ๋อร์ วางใจเถอะ ข้าไหนเลยจะยอมปล่อยให้หนทางแก้แค้นต้องมาจบลงที่ค่ายกลเดรัจฉานเช่นนี้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทว่าเด็ดเดี่ยว "เลือดของท่านพ่อและท่านแม่ต้องได้รับการชำระสะสางด้วยโลหิตของผู้บงการเบื้องหลังเท่านั้น" สิ้นคำกล่าว รัศมีกระบี่สีครามก็พวยพุ่งออกจากฝักข้างกาย แรงกดดันจากเคล็ดวิชา 'กระบี่ไร้เงาพิษโลหิต' แผ่ขยายออกไปจนเสาหยกศิลาในค่ายกลเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น ทันใดนั้น แผ่นยันต์นับร้อยแผ่นที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นลูกศรโลหิตนับพัน พุ่งตรงเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ เสียงหวีดหิวของอากาศดังกึกก้องราวกับภูตผีร่ำไห้ "ระวัง!" หลี่เหมยสะบัดข้อมือ พัดหยกขาวในมือเปล่งประกายแสงสีนวลตา กลายเป็นม่านพลังแพทย์สวรรค์คุ้มกันเบื้องหน้า ในขณะที่เฟยหลงไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง เขายกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ปราณพิษสีม่วงเข้มถูกขับออกมาจากปลายนิ้วกลายเป็นมังกรพิษคำรามทะยานเข้าปะทะกับห่าฝนโลหิต เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ไอพิษกัดกร่อนค่ายกลจนเกิดควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า นี่คือการประลองกำลังระหว่างพลังอาคมโบราณกับวิชากระบี่และพิษที่ฝึกฝนมาด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส! "ยังไม่พอ..." เฟยหลงพึมพำในลำคอ นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะ เขาก้าวเท้าด้วยคัมภีร์ตัวเบา 'เงาสายอัสนี' ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตา พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางค่ายกลโดยไม่สนิท "เฟยหลง!" หลี่เหมยอุทานด้วยความตกใจ นางรีบเร่งพลังตามติดเข้าไปทันที ใจกลางค่ายกลคือแท่นศิลาสีดำสนิท บนนั้นมีกระบี่โบราณปักอยู่เล่มหนึ่ง มันคือ 'กระบี่สะกดวิญญาณ' หัวใจหลักของค่ายกลนี้ หากทำลายมันได้ ค่ายกลทั้งหมดย่อมพังทลายลงในพริบตา แต่ทว่า รอบแท่นศิลากลับมีหุ่นเชิดโลหิตนับสิบตัวยืนตระหง่าน ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหาร หุ่นเชิดเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ถูกท่านอ๋องจางเหว่ยจับมาฝึกฝนด้วยวิชามาร ร่างกายแข็งแกร่งปานเหล็กไหลและไม่รู้จักเจ็บปวด *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เฟยหลงตวัดกระบี่เข้าปะทะกับหุ่นเชิดตัวแรก ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วอาณาบริเวณ แรงสะท้อนทำให้แขนของเขาชาหนึบ ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่น วิชากระบี่พลิกแพลงรวดเร็วราวจันทราเคลื่อนคล้อยผ่านเมฆหมอก ทุกกระบวนท่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรงที่เริ่มกัดกร่อนเกราะศิลาของหุ่นเชิดทีละน้อย "บังอาจนัก!" เสียงคำรามดังก้องมาจากความมืดเบื้องบน เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีทองอร่ามทะยานลงมาขวางกั้นระหว่างเฟยหลงกับแท่นศิลา ใบหน้าสวมหน้ากากเงินลายพยัคฆ์ ปราณแท้จริงระดับเซียนขั้นสูงแผ่ซายกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ เจ้าช่างรนหาที่ตายนัก กล้าบุกรุกค่ายกลประจำตระกูลจาง!" ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาผ่านหน้ากากเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยแผลเป็นที่ข้างแก้มกระตุกวูบเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น—เสียงของคนที่สั่งฆ่าล้างโคตรสกุลเฟยเมื่อสิบปีก่อน! "จางเหว่ย... ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวออกมาสุนัขรับใช้แห่งราชสำนัก!" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความแค้น สติสัมปชัญญะเกือบถูกครอบงำด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่า ในวินาทีนั้นเอง มือเรียวบางเย็นเฉียบของหลี่เหมยก็เอื้อมมาสัมผัสที่แผ่นหลังของเขา กระแสพลังปราณบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ร่างเพื่อช่วยกดข่มธาตุไฟที่กำลังปั่นป่วน พร้อมกับเสียงกระซิบอันหนักแน่นข้างหู "ตั้งสติไว้... เฟยหลง ท่านรับปากกับข้าแล้วว่าจะไม่ยอมตกเป็นทาสของความแค้น" เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ กลับมาดำสนิท ความเยือกเย็นและรอบคอบกลับคืนสู่ร่างอีกครั้ง เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ดี... ในเมื่อจอมบงการมาปรากฏกายด้วยตัวเองแล้ว วันนี้ศิลาค่ายกลนี้ จะต้องอาบด้วยเลือดของเจ้า!" เฟยหลงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังลมปราณทั่วร่างระเบิดออกพร้อมกับแสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องลงมาทะลุผ่านหมู่เมฆ ปกคลุมร่างของทั้งสองฝ่ายในบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด จางเหว่ยแค่นเสียงหัวเราะอย่างเยือกเย็น ชักกระบี่ทองคำออกจากฝัก ประกายแสงสีทองอร่ามสะท้อนเข้ากับคมกระบี่ของเฟยหลงจนเกิดประกายไฟระยิบระยับ ทว่าก่อนที่กระบี่ทั้งสองเล่มจะปะทะกันเพื่อตัดสินชะตากรรม... พื้นศิลาเบื้องล่างกลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะปริศนาที่ดังสะท้อนมาจากมิติที่มองไม่เห็น! "ฮ่าๆๆ... คิดว่านี่คือค่ายกลจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าหลงกลติดกับดักที่แท้จริงเข้าแล้ว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับข้า เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ครับ