เข็มพิษอาบแสงจันทร์

"เงื้อดาบของเจ้าขึ้น... แล้วปักมันลงบนคอหอยงูอสรพิษตัวนั้นเสีย ก่อนที่มันจะพ่นพิษใส่หน้าเจ้า!" เสียงแหบพร่าของชายชราในเงามืดดังขึ้น ท่ามกลางเสียงขู่ฟ่อของฝูงอสรพิษนับร้อยที่เลื้อยพันกันอยู่ในหลุมลึก เฟยหลงในวัยหนุ่มฉกรรจ์หอบหายใจถี่ เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านรอยแผลที่หน้าผาก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสาบงูคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เขารู้ดีว่าหากตนเองตายที่นี่... หลี่เหมยในคุกหลวงที่เมืองหลวงจะต้องถูกจางเหว่ยสังหารก่อนตะวันลับฟ้า คำพูดของชายชราเมื่อครู่ยังคงดังก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือความเป็นจริงที่เลือดเย็นพอๆ กับคมดาบของจางเหว่ย *เจ้าจะยอมให้เป็นเช่นนั้นหรือ?* เฟยหลงไม่รอช้า เขาใช้วิชาตัวเบาที่เรียนรู้มาอย่างกระท่อนกระแท่นดีดตัวขึ้นจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยงูพิษ เข็มเงินในมือขวาถูกตวัดออกไปดุจสายฟ้าแลบ มันพุ่งทะลุผ่านเกล็ดหนาของอสรพิษยักษ์ตัวเขื่องที่กำลังจะฉกเข้าที่ข้อเท้าของเขาพอดี "ช้า... ช้าเกินไป" ชายชราเดินออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของถ้ำตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "เจ้าใช้พิษด้วยโทสะ ความแค้นทำให้เข็มของเจ้าสั่นคลอน พิษที่อาบอยู่บนเข็มไม่ได้สังหารใคร แต่มันกำลังฆ่าเจ้าเอง" เฟยหลงขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน "ข้าไม่ได้ต้องการฆ่าเพื่อความสะใจ ข้าต้องการเวลา... เวลาที่จะพานางกลับมา" "ความต้องการกับความจริงเป็นคนละเรื่องกัน" ชายชราโยนขวดแก้วใบเล็กไปให้ "นี่คือ 'หยาดพิษจันทรา' พิษที่สกัดจากต่อมพิษของงูที่เจ้าเพิ่งฆ่าไป หากเจ้าใช้มันเป็น เจ้าสามารถทำให้แม่ทัพทั้งกองทัพหลับใหลโดยไม่รู้ตัว แต่ถ้าเจ้าใช้พลาด... แม้แต่วิญญาณของเจ้าก็ไม่อาจหลุดพ้นจากนรกที่เจ้าสร้างขึ้นเองได้" เฟยหลงรับขวดนั้นไว้ มือของเขาสั่นเพียงชั่วครู่ก่อนจะนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ เขาไม่ได้ฝึกเพื่อเป็นผู้กล้า เขาฝึกเพื่อเป็นเงา... เงาที่จะกลืนกินจางเหว่ยให้สิ้นซาก ตลอดทั้งคืนนั้น เฟยหลงจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนวิชา 'เข็มพิษอาบแสงจันทร์' เขาต้องผสานลมปราณเข้ากับพิษที่ซึมซับอยู่บนปลายเข็ม หากควบคุมปราณไม่ดี พิษจะย้อนกลับเข้าสู่กระแสเลือดตัวเอง แต่นี่คือหนทางเดียว "ทำไมท่านต้องช่วยข้า" เฟยหลงถามขึ้นในจังหวะที่หยุดพัก ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและเลือดจากบาดแผลที่เกิดจากเขี้ยวของงูพิษที่พลาดท่าโดนเข้า ชายชราหัวเราะเสียงต่ำ "เพราะศัตรูของจางเหว่ย ก็คือเพื่อนของข้า... และข้าเกลียดรอยยิ้มของมันที่ชอบห้อยหัวคนบริสุทธิ์ประจานหน้าเมืองนัก" เมื่อแสงสีเงินของจันทร์เพ็ญเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยแสงสลัวของยามรุ่งสาง เฟยหลงก็พร้อมแล้ว เข็มพิษแปดเล่มถูกซ่อนไว้ในข้อมือเสื้อ ลมปราณในกายเขาหมุนเวียนอย่างเป็นระบบผิดกับเมื่อหลายชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากปากทางเข้าถ้ำ เฟยหลงขมวดคิ้วแน่น ชายชราหายตัวไปในเงามืดอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่แว่วมาตามลม "อย่าได้ปรานี... เพราะจางเหว่ยไม่มีคำนั้นในพจนานุกรม" เงาร่างของชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามา พวกมันคือมือสังหารจากสำนักกระบี่ทมิฬ ลูกน้องมือขวาของจางเหว่ยที่ตามรอยเขามาจนเจอ หัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้มเมื่อเห็นเฟยหลงยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางถ้ำ "เจอตัวจนได้... ไอ้หนู หลี่เหมยยังรอเจ้าอยู่ในปรโลกนะ รู้ตัวไหม?" เฟยหลงนิ่งงัน แววตาของเขาไร้ซึ่งความโกรธแค้น แต่มันกลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก เขาขยับข้อมือเพียงเล็กน้อย เข็มเงินที่อาบพิษจันทราเล่มแรกถูกดีดออกไปโดยไร้เสียง "คนที่จะไปปรโลก... คือพวกเจ้าต่างหาก" คมเข็มพุ่งแหวกอากาศเข้าหาจุดตายของมือสังหารคนแรกอย่างแม่นยำ แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการนองเลือดที่เฟยหลงไม่มีวันหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว ทว่า ในวินาทีที่เข็มเล่มที่สองกำลังจะพุ่งออกจากปลายนิ้ว ชายชุดดำคนสุดท้ายกลับไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่เขากลับหยิบห่อผ้าสีขาวขึ้นมาและโยนลงพื้นต่อหน้าเฟยหลง กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยโชยออกมาจากห่อผ้านั้นจนเฟยหลงต้องชะงักลมหายใจ "หัวของสุนัขรับใช้คนหนึ่งอาจไม่มีค่า... แต่ถ้าเป็น 'ของดูต่างหน้า' ชิ้นนี้ล่ะ?" เมื่อห่อผ้าคลี่ออก เฟยหลงถึงกับหน้าถอดสี เพราะสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่หัวของคน แต่เป็นปิ่นปักผมหยกสีขาวที่มีคราบเลือดเกรอะกรัง... ปิ่นที่เขาเป็นคนมอบให้หลี่เหมยกับมือในวันที่นางจากไป! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายเลือดกับข้า... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ