หุบเหวไร้รอยต่อ

กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในอากาศนั้นหนาแน่นเสียจนแทบจะคว้าจับเป็นรูปร่างได้ มันไม่ใช่กลิ่นคาวของสัตว์ป่า แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของมนุษย์... กลิ่นที่ ‘เฟยหลง’ คุ้นเคยดีเกินไปในคืนที่เปลวเพลิงสีชาดเผาผลาญจวนตระกูลหลินจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน เขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นยามเช้า แต่เขารู้สึกเหมือนถูกภูเขาหินทับถมลงมาบนร่าง ร่างกายที่เคยพริ้วไหวดั่งสายลมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกถึงกระดูก ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ลำคอจะแสบร้อนราวกับถูกกรีดด้วยคมมีดนับพันเล่ม *ที่นี่คือที่ไหน?* เฟยหลงพยายามลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัส เขาไม่ได้อยู่ในจวนที่ถูกเผา และไม่ได้อยู่ในนรกภูมิอย่างที่หวังไว้ เขาอยู่ในหุบเหวที่มืดมิด ท้องฟ้าด้านบนดูเหมือนเส้นด้ายสีเทาที่ถูกขึงไว้ไกลสุดสายตา บรรยากาศรอบข้างชื้นแฉะและเต็มไปด้วยไอพิษสีเขียวจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของพื้นหินใต้ร่าง มันไม่ใช่หินธรรมดา แต่มันคือหินแร่พิษที่สะสมพลังงานความมืดมานับศตวรรษ หากเป็นคนทั่วไป เพียงแค่สัมผัสชั่วครู่คงกลายเป็นศพที่เน่าเปื่อยไปแล้ว แต่สำหรับเฟยหลง ผู้ที่ถูกอาบด้วยยาพิษมาตั้งแต่เด็กเพื่อสร้างภูมิคุ้มกัน นี่กลับกลายเป็นเพียงการกระตุ้นประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว "ยังมีลมหายใจอยู่หรือ..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากไรฟันของเขาเอง เฟยหลงพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้เลือดในกายจะไหลเวียนช้าลงดั่งปรอทที่ถูกแช่แข็ง เขากวาดสายตาสำรวจรอบกาย ท่ามกลางเงามืดสลัว เขาพบซากศพของเหล่านักฆ่าในชุดดำที่ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับเขา—คนเหล่านั้นตายสนิท ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากการสูดดมไอพิษเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาสังเกตเห็นบางอย่าง... ข้างกายของนักฆ่าคนหนึ่ง มีหีบเหล็กขนาดเล็กวางอยู่ มันไม่ได้ปิดสนิท และภายในนั้นมีม้วนคัมภีร์ที่ทำจากหนังมนุษย์สีซีดจางวางอยู่ เฟยหลงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวหนังของคัมภีร์ พลังงานสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่พลังยุทธ์ที่หอมหวาน แต่เป็นความอาฆาตมาดร้ายที่เข้มข้นจนทำให้เฟยหลงแทบคลั่ง ตัวอักษรบนคัมภีร์เปลี่ยนสีไปมาดั่งควันไฟ 'วิชาจันทราเลือดทวงแค้น' ชื่อวิชานี้ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์คืนนั้นฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ท่านอ๋องจางเหว่ย... รอยยิ้มที่เหยียดหยามบนใบหน้าของชายผู้นั้นในวันที่สั่งการสังหารครอบครัวเขา ราวกับเสียงก้องในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "ข้าจะใช้สิ่งนี้..." เฟยหลงแค่นยิ้ม เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเหว มันเป็นหัวเราะที่ไร้ซึ่งความบันเทิง มีเพียงความแค้นที่ร้อนแรงดั่งไฟนรก "ข้าจะใช้พิษของเจ้า สังหารเจ้าด้วยมือของข้าเอง จางเหว่ย" ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเปิดหน้าถัดไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านไอพิษห่างออกไปไม่กี่วา มันไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่มันคือบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาอย่างช้าๆ ร่างนั้นโปร่งบางแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง เขาไม่ได้สวมชุดนักฆ่า แต่เป็นชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่สกปรกโสมมแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง บุรุษผู้นั้นหยุดลง ห่างจากเฟยหลงเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาที่เรียบเฉยคู่นั้นกวาดมองคัมภีร์ในมือของเฟยหลงด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก "เจ้าควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว... เฟยหลง" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้พื้นหินรอบตัวสั่นสะเทือน "และคัมภีร์เล่มนั้น ไม่ควรเป็นของเจ้า" เฟยหลงกระชับคัมภีร์ในมือแน่น กวาดสายตาจ้องกลับไปที่บุรุษปริศนา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "เจ้าเป็นใคร? หรือว่าเป็นสมุนของจางเหว่ยที่ส่งมาเก็บงาน?" บุรุษชุดขาวเผยรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขายกมือขึ้นช้าๆ ไอหมอกพิษรอบตัวดูเหมือนจะหวาดกลัวเขาจนต้องถอยร่นออกไป "ข้าไม่ใช่ศัตรู... แต่ข้าคือคนที่รู้ว่าเจ้ากำลังจะพลาดทำลายยุทธภพด้วยความแค้นที่โง่เขลา ถ้าเจ้าคิดจะใช้วิชานั้น เจ้าก็ไม่มีทางต่างจากสัตว์เดรัจฉานที่ถูกคุมขังอยู่ในหุบเหวนี้ไปตลอดกาล" ทันใดนั้นเอง หินผาเหนือหัวของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงกึกก้องดังขึ้นพร้อมกับเศษหินที่ร่วงหล่นลงมา เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมอง และนั่นทำให้เขาสะอึกจนพูดไม่ออก สิ่งที่เขามองเห็นไม่ใช่หินผา แต่เป็นคมดาบขนาดมหึมานับพันเล่มที่ถูกตรึงไว้กับผนังหุบเหวและกำลังเลื่อนไหลลงมาด้วยกลไกโบราณที่ไม่มีใครเคยพบเห็น มันคือกับดักที่ถูกตั้งไว้เพื่อบดขยี้ผู้ที่บังอาจครอบครองคัมภีร์เล่มนี้! บุรุษชุดขาวไม่ถอยหนี เขากลับพุ่งตัวเข้ามาหาเฟยหลงในพริบตาเดียว! เฟยหลงเตรียมใจจะปะทะ แต่ทว่า... มือของบุรุษชุดขาวกลับคว้าคอเสื้อของเขาไว้ ก่อนจะกระซิบคำเดียวที่ทำให้เขาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "หากเจ้าตายตอนนี้ หลี่เหมย... นางจะถูกจางเหว่ยตัดหัวแขวนประจานก่อนตะวันลับฟ้าในวันพรุ่งนี้... เจ้าจะยอมให้เป็นเช่นนั้นหรือ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ก้นบึ้งของความแค้นไปกับข้าครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ