รอยเท้าศพ

“เจ้าไม่ได้ฆ่านาง... แต่เจ้ากำลังปล่อยให้นางตายด้วยเงื้อมมือคนอื่น” เสียงของเฟยหลงต่ำพร่า เขาไม่ได้ตวาด ไม่ได้แสดงอารมณ์เกรี้ยวกราด หากแต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาขณะสัมผัสปิ่นหยกเปื้อนเลือดนั้น กลับบีบจนกระดูกนิ้วขึ้นสีขาวซีด เขาจ้องมองปิ่นหยกด้วยสายตาที่เย็นเยียบเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะจ้องมองสิ่งของชิ้นหนึ่งได้ บรรยากาศในถ้ำลับเบื้องล่างหุบเหวมรณะกดดันจนลมหายใจกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง เฟยหลงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความว่างเปล่าที่อันตรายกว่าเดิม “ปิ่นนี้... ข้าให้ติดตัวนางไปเพื่อเป็นหลักประกันว่าต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับพญามัจจุราช นางจะยังคงมีร่องรอยของข้าคุ้มครอง” เขากล่าวพลางสอดปิ่นเข้าที่อกเสื้อ “แต่หากมันมาถึงมือข้าในสภาพนี้ หมายความว่า ‘เงา’ ที่ตามล่าพวกเรา ไม่ได้แค่ต้องการสังหาร แต่พวกมันต้องการ ‘ประกาศ’ ว่าเจ้าของปิ่นหมดอำนาจต่อรองแล้ว” หลี่เหมยขยับตัวเข้ามาใกล้ นางไม่ได้ปลอบโยน เพราะรู้ดีว่าคนอย่างเฟยหลงไม่ต้องการคำปลอบ แต่ต้องการทิศทาง กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากตัวนางช่วยบรรเทาความบ้าคลั่งที่กำลังก่อตัวขึ้นในดวงตาของชายหนุ่ม “เฟยหลง ฟังข้า” นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น “หากเจ้าบุกไปที่จวนอ๋องจางเหว่ยตอนนี้ด้วยความโกรธ เจ้าก็แค่กลายเป็นหัวปิ่นอีกชิ้นหนึ่งที่ถูกส่งกลับมาให้ข้าดูต่างหน้า การเดินทางออกจากหุบเหวครั้งนี้ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการเดินเข้าสู่รังมังกร... เราต้องใช้ ‘รอยเท้าศพ’ นำทาง” เฟยหลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “รอยเท้าศพ... เจ้าหมายถึงการเลียนแบบกลิ่นอายความตายของพวกมันงั้นหรือ?” “ข้ามีผงสลายวิญญาณที่กลั่นจากดอกไม้นรก มันจะทำให้ลมปราณของเจ้าเปลี่ยนสภาพไปชั่วคราว กลิ่นอายของเจ้าจะกลายเป็นกลิ่นเดียวกับมือสังหารจากสำนักอสรพิษดำ หากเราต้องออกจากหุบเหวนี้ เราต้องไม่เป็นคนล่า... แต่ต้องเป็น ‘พวกเดียวกัน’ ที่กำลังกลับไปรายงานผลงาน” ทั้งคู่เริ่มลงมือจัดเตรียมสิ่งของ ความเงียบในถ้ำถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องของใบไม้แห้งภายนอกหุบเหว เฟยหลงจัดการสวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ทาทับด้วยน้ำมันพิษที่ต้านทานการตรวจจับของสัตว์ดมกลิ่น เขามองแผ่นหลังของหลี่เหมยที่กำลังเร่งรีบปรุงยาในหม้อดินใบเล็ก แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาของพวกเขาบนผนังถ้ำ ราวกับเงาเหล่านั้นกำลังเต้นระบำด้วยความยินดีที่เหยื่อกำลังจะก้าวขาเข้าสู่กับดัก “เจ้ากลัวไหม?” เฟยหลงถามขึ้นขณะตรวจตราใบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ตามรอยพับของแขนเสื้อ หลี่เหมยหยุดมือ นางหันมามองเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับคมกริบราวกับใบมีด “ในโลกของคนเป็นและคนตาย ไม่มีที่ว่างสำหรับความกลัว มีเพียงที่ว่างสำหรับคนที่จะเหลือรอดไปเป็นคนสุดท้าย... ซึ่งข้าตั้งใจจะเป็นคนคนนั้น” ทั้งสองออกจากถ้ำในยามโพล้เพล้ ป่ารอบหุบเหวหนาทึบและเต็มไปด้วยหมอกพิษที่กัดกร่อนผิวหนังคนธรรมดา แต่สำหรับพวกเขามันกลับเป็นปราการคุ้มกันชั้นดี เฟยหลงก้าวเดินด้วยวิชาตัวเบาที่ไร้เสียง ฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับวิญญาณที่ไร้พันธนาการ ทันใดนั้นเอง... เฟยหลงหยุดชะงัก ร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างดีเกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ เขาส่งสัญญาณมือให้หลี่เหมยหลบหลังโขดหินขนาดใหญ่ ทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดที่มืดสนิทเบื้องหน้าคือลานโล่งกลางป่าที่ถูกจัดเตรียมไว้ราวกับแท่นพิธี บนพื้นดินมีศพของชายชุดดำสามคนวางเรียงกันในท่าทางที่ประหลาด แขนขาถูกบิดงอจนผิดรูป และเหนือหัวของศพแต่ละศพ มีปิ่นหยกสีขาวลักษณะเดียวกับที่เฟยหลงถืออยู่... ปักลงบนพื้นดินราวกับเครื่องเซ่นไหว้! “นี่ไม่ใช่การทิ้งร่องรอยไว้ให้เรา...” หลี่เหมยกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “นี่คือการล่อให้เราออกมา” เฟยหลงไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนเพื่อไปตรวจสอบศพ แต่ทว่า เมื่อปลายเท้าของเขาแตะพื้นหญ้า เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ ปากหลุมพรางที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้แห้งถูกเปิดออก เฟยหลงรีบถอยกลับทว่ากลับพบว่า... ศพทั้งสามคนบนพื้นนั้นขยับได้! ร่างที่ควรจะตายแล้วค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แววตาของพวกมันไม่ได้มีแววของมนุษย์ แต่เป็นแววตาของ ‘หุ่นเชิด’ ที่ถูกครอบงำด้วยวิชาไสยเวทย์ และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น คือเสียงฝีเท้าของกองทัพขนาดใหญ่ที่กำลังล้อมกรอบเข้ามาจากทุกทิศทาง “หลงกลแล้ว” เฟยหลงพึมพำเมื่อเห็นเงาร่างคนชุดเกราะสีดำนับร้อยปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอก ไม่ใช่คนของอ๋องจางเหว่ย... แต่เป็น ‘สำนักวิญญาณอาฆาต’ ที่หายสาบสูญไปนานกว่ายี่สิบปี และชายที่ก้าวออกมาจากเงามืดถือดาบยาวประดับหยกสีเลือดคือคนที่เฟยหลงจำได้ดีที่สุด... คนที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! “พี่ใหญ่...” เฟยหลงครางชื่อนั้นออกมาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความเยือกเย็นในใจจะพุ่งทะลุขีดจำกัด เมื่อเห็นชายผู้นั้นยกมือขึ้นชี้มาที่เขาพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่หุบเหวแห่งความตายไปพร้อมกับข้าครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ