โรงเตี๊ยมร้างกลางไพร

“เจ้าตายไปนานแล้ว...” เสียงของเฟยหลงแหบพร่า สั่นระริกด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดไว้ใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็น ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างชายเบื้องหน้า—พี่ใหญ่ที่ควรจะสิ้นลมไปตั้งแต่วันที่คฤหาสน์ตระกูลจางกลายเป็นทะเลเพลิง ชายผู้นั้นหัวเราะ หึ... เสียงหัวเราะแห้งแล้งเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับหมุนข้อมือช้าๆ เผยให้เห็นเข็มอาบยาพิษสีม่วงเข้มที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าลึก “ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของธุรกิจที่คุ้มค่ากว่าเดิม น้องข้า” ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาในรัศมีแสง “ท่านอ๋องทรงประทานชีวิตใหม่ให้ข้า เพื่อจุดประสงค์เดียว... คือการพาเจ้าไปลงนรก” ภายในโรงเตี๊ยมที่ผุพัง ฝุ่นละอองเต้นระบำในอากาศ กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นสาปสางของสัตว์ป่าอบอวลไปทั่ว เฟยหลงขยับเท้าถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายของเขาแนบชิดกับกระเป๋าผ้าไหมข้างเอวที่ซ่อนผงพิษ‘ม่านหมอกมรณะ’ไว้ หลี่เหมยที่ยืนอยู่ข้างหลังเขานิ่งเงียบ นางไม่ได้ร้องขอชีวิต หรือห้ามปราม แต่ดวงตาที่คมกริบของนางกำลังกวาดมองไปรอบห้อง เพื่อหา ‘ทางเลือก’ ที่ดีที่สุดสำหรับความตายที่อาจเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า “พี่ใหญ่หรือหุ่นเชิดกันแน่?” เฟยหลงแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเล็กน้อย “เจ้าจำไม่ได้แล้วหรือว่าเราเคยสาบานกันว่าอย่างไร... วันที่เจ้าจากไป เจ้าทิ้งดาบไม้ไว้บนตักข้า บอกว่าวิถีนักฆ่าไม่ใช่ทางของเรา” “อดีตคือขยะที่คนอ่อนแอใช้จดจำ” ชายคนนั้นสะบัดมือ แรงลมมหาศาลซัดฝุ่นตลบเข็มพิษสามเล่มพุ่งตรงเข้าหาลำคอของเฟยหลงในพริบตา เฟยหลงไม่ได้ชักกระบี่ เขากลับทิ้งตัวลงต่ำราวกับเงาที่ละลายไปกับพื้นไม้ที่ผุพัง เข็มทั้งสามปักเข้ากับเสาไม้ข้างหลังจนเกิดเสียง ‘ฉึก’ ที่บาดหู ผิวไม้รอบรอยเข็มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและผุกร่อนลงอย่างรวดเร็ว “พิษดอกท้อราตรี...” หลี่เหมยพึมพำ สีหน้าซีดเผือด “เฟยหลง อย่าให้เขาขีดข่วนผิวเจ้าแม้แต่น้อย พิษนี่ไม่มีทางแก้ หากได้รับเกินสามจุด หัวใจจะหยุดเต้นในชั่วเคี้ยวหมากแหลก” “ข้ารู้” เฟยหลงตอบสั้นๆ ร่างของเขาดีดตัวขึ้นดุจคันศร พุ่งเข้าหาอดีตพี่ชายด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือขวาที่หุ้มด้วยถุงมือหนังบางเฉียบคว้าด้ามกระบี่ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ก่อนจะวาดเป็นวงโค้งสกัดกั้นการรุกคืบ เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานก้องโรงเตี๊ยม ทั้งสองคนปะทะกันอย่างดุเดือดท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน แต่ละกระบวนท่าของชายปริศนาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและไร้ความปราณี เขาไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่สู้เพื่อ ‘ลาก’ อีกฝ่ายลงสู่จุดจบพร้อมกัน เฟยหลงต้องรับมืออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะวิชาฝีมือของศัตรู แต่เป็นเพราะความลังเลในใจทุกครั้งที่ต้องออกกระบวนท่าสังหารใส่ใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ มันเหมือนกับการที่เขาต้องฆ่าความทรงจำในวัยเยาว์ของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ทำไมถึงไม่ลงมือ?” ศัตรูคำราม “เจ้ากลัวหรือว่าหากฆ่าพี่ชายตัวเองแล้ว เจ้าจะกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไม่เหลือแม้แต่ความเป็นมนุษย์?” “ข้าไม่ได้กลัวความตาย” เฟยหลงตอบขณะที่ถอยห่างออกมาอีกครั้ง หอบหายใจถี่ “ข้าแค่เสียดายที่คนอย่างเจ้า เลือกที่จะขายวิญญาณให้สุนัขรับใช้ที่ชื่อจางเหว่ย!” เฟยหลงฉวยจังหวะที่ศัตรูเสียหลักจากการพุ่งโจมตีที่รุนแรงเกินไป ดีดนิ้วส่งผงสีเงินที่ซ่อนอยู่ในเล็บพุ่งกระจายเข้าใส่หน้าของชายปริศนา ทันใดนั้น หมอกพิษสีขาวจางๆ ก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ “หลี่เหมย! ถอยไป!” เฟยหลงตะโกน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะได้เปรียบ เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบจากภายนอกโรงเตี๊ยมก็ดังก้องขึ้นล้อมรอบสถานที่แห่งนี้ ความเงียบสงัดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยเสียงชักดาบของกองทัพนักฆ่าที่ซุ่มรอจังหวะอยู่ ชายปริศนาที่กำลังกุมใบหน้าจากฤทธิ์พิษในหมอก กลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้เลือดยังไหลซึมจากตา แต่เขาก็ขยับยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เปื้อนเลือด “เจ้าคิดว่าท่านอ๋องจะส่งข้ามาเพียงลำพังงั้นหรือ... เฟยหลง?” เขากล่าวพลางชี้กระบี่ไปที่หลังของหลี่เหมยที่ถูกธนูอาบพิษนับสิบเล่มเล็งเป้าหมายไว้ “มองดูให้ดีสิ ว่าใครอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยมข้างหลังนาง” เฟยหลงชะงัก สายตาหันไปมองตามทิศทางนั้น ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง เมื่อเห็นร่างของสตรีผู้หนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต... หญิงสาวที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวเมื่อสิบปีก่อน กำลังถือคันศรเล็งตรงมาที่หัวใจของหลี่เหมย นางค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเฟยหลงพังทลายลงในพริบตา “ภารกิจแรกของข้าในฐานะนักฆ่า... คือการสังหารเจ้าและผู้หญิงของเจ้าทิ้งเสีย” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันมืดมิดนี้ครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ