แผนที่ลับขุมทรัพย์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายเล็บ ยามที่เฟยหลงกวาดตามองคราบสีน้ำตาลเข้มบนพื้นไม้ผุพัง ประโยคประกาศิตจากนักฆ่าเงาทมิฬในคราวก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ภารกิจแรกของข้าในฐานะนักฆ่า... คือการสังหารเจ้าและผู้หญิงของเจ้าทิ้งเสีย”* มันไม่ใช่คำขู่เลื่อนลอย แต่เป็นประกาศิตแห่งความตายที่ถูกส่งตรงมาจากเงามืดที่เขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมมาตลอดหลายปี “เจ้าเหม่อลอยอีกแล้วนะ, เฟยหลง” เสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดดังขึ้นจากมุมห้อง หลี่เหมยกำลังใช้เข็มเงินเล่มบางเฉียบจุ่มลงไปในถ้วยกระเบื้องสีชาเพื่อทดสอบความเป็นพิษ กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกตลบอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นอายความอับชื้นของโรงเตี๊ยมร้างนอกเมืองหลวง แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่สาดส่องใบหน้างามที่ฉาบไว้ด้วยความกังวล นางปรายตามองบุรุษผู้เป็นทั้งสหายร่วมเป็นร่วมตายและเงาในใจ “พิษ ‘ร้อยอสูรกัดกินกระดูก’ ที่เคลือบอยู่บนใบมีดของมันเมื่อคืน ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะครอบครองได้ มันคือพิษสูญสูญพันธุ์จากตำหนักมัจจุราชแดนใต้” เฟยหลงไม่ตอบ เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยก ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้รอยบากลึกบนด้ามกระบี่สั้นประจำกาย สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังแผ่นหนังแกะเก่าคร่ำคร่าที่กางอยู่บนโต๊ะ แผ่นหนังนั้นชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน—คืนที่ตระกูลของเขาถูกเผาไหม้เป็นจุล พร้อมกับเสียงกรีดร้องของมารดาที่ยังคงกัดกินหัวใจเขาในยามหลับใหล “ข้าไม่ได้เหม่อลอย... ข้าแค่กำลังคิดว่า ทำไมรอยแผลเป็นบนศพของมือสังหารคนนั้น ถึงมีสัญลักษณ์รูป ‘จันทร์เสี้ยวกลับหัว’ เช่นเดียวกับรอยประทับบนศพของท่านพ่อข้า” เสียงของเฟยหลงราบเรียบ เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี แต่แววตาสั่นระริกด้วยไฟแค้นที่ถูกสุมจนลุกโชนขึ้นอีกครั้ง หลี่เหมยถอนหายใจยาว นางวางเข็มเงินลงกระทบถ้วยเสียงดัง ‘กริ๊ง’ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ วางมือเรียอบนบ่ากว้างที่เกร็งแน่นของเขา “อย่าปล่อยให้ความแค้นบังตา เจ้าหลงลืมไปแล้วหรือว่าท่านอ๋องจางเหว่ยกำลังรอให้เจ้าก้าวพลาดอยู่ หากเจ้าบุ่มบ่ามบุกเข้าไปในตำหนักพยัคฆ์คำรามตอนนี้ เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ” “แล้วจะให้ข้านั่งรอความตายหรืออย่างไร?” เฟยหลงหันขวับมามองนาง แววตาดุดันจนหลี่เหมยต้องผงถอยไปครึ่งก้าว “สิบปีที่ข้าอดทนฝึกฝนวิชาพิษและวิชาตัวเบาจนหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งสำนักเงาทมิฬ ก็เพื่อวันนี้... วันที่จะได้ลากคอมันมาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของคนในครอบครัว!” บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ผุพังราวกับเสียงโหยหวนของภูตผี หลี่เหมยมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของเฟยหลง นางรู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดสามารถหยุดยั้งบุรุษผู้นี้ได้อีกต่อไปแล้ว นางจึงเบนสายตาลงไปยังแผ่นหนังแกะเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะ ที่ซึ่งเส้นทางลับและตัวอักษรโบราณถูกจารึกไว้ด้วยหมึกสีชาด “ถ้าเช่นนั้น... เจ้าก็จงดูให้เต็มตา” หลี่เหมยใช้นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนมุมขวาล่างของแผนที่ “นี่ไม่ใช่แค่แผนที่ขุมทรัพย์สมบัติของราชสำนักอย่างที่พวกมันต้องการให้คนอื่นเข้าใจ แต่มันคือ ‘แผนที่ผังคุกใต้ดินมรณะ’ ของตำหนักอ๋องจางเหว่ย และจุดกากบาทสีแดงชาดตรงนี้...” นางเลื่อนนิ้วขึ้นไปหยุดอยู่ที่ใจกลางภาพซึ่งซ่อนอยู่ใต้ชั้นความลับ “คือห้องลับที่กักขัง ‘พยานปากเอก’ ผู้รอดชีวิตจากการสังหารหมู่เมื่อสิบปีก่อน” ดวงตาของเฟยหลงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นกระหน่ำรัวราwithกลองศึก พยานปากเอก? ยังมีคนอื่นนอกจากเขาที่รอดชีวิตจากคืนนั้นอีกหรือ? ก่อนที่เฟยหลงจะได้เอ่ยปากซักถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบสงบยามวิกาลก็ดังขึ้นที่เบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนผู้เดียว แต่เป็นเสียงเหล็กกระทบกันกรุ๊งกริ๊งนับสิบ เสียงฝีเท้าที่ฝึกฝนมาอย่างดี ปราศจากเสียงหายใจ และมุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย หลี่เหมยหน้าถอดสี รีบชักกระบี่พกคู่ออกมาจากเอว “พวกมันตามมาเร็วกว่าที่คิด...” เฟยหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมิสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างจนอากาศรอบตัวลดฮวบลง เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา ปลายเล็บมือขวาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—พิษสลายกระดูกพร้อมใช้งานแล้ว *แอ๊ด...* เสียงบานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา เงามืดมนร่างหนึ่งก้าวล่วงเข้ามาในแสงตะเกียง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างน่าสะพรึงกลัวดังลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำสนิท “คิดไม่ถึงเลยใช่ไหม... ว่าข้าจะหาเจ้าเจอเร็วกว่าที่แผนที่แผ่นนั้นจะนำทางเสียอีก, คุณชายตระกูลเฟย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเลือดนี้กับข้า — เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ