แผนที่ค่ายทหาร

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ จากโรงเตี๊ยมร้างยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก ทว่ายามนี้เบื้องหน้าของข้า... เฟยหลง กลับไม่ใช่คราบโลหิตอันคุ้นเคย หากแต่เป็นกลิ่นอายความตายที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างแยบยลในรูปแบบของ “ระเบียบวินัยทหาร” กำแพงค่ายทหารตระกูลจางตั้งตระหง่านท้าทายสายลมราตรี ศิลาสีนิลแต่ละก้อนถูกก่อสร้างอย่างแน่นหนา ไร้ซึ่งรอยต่อ ป้อมยามทุกระยะสามสิบก้าวมีทหารยามสวมเกราะหนังชั้นดีเดินตรวจตราอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย แสงคบเพลิงวับๆ แวมๆ สาดส่องกระทบปลายหอกคมกริบ สะท้อนเงาความตายที่พร้อมปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ ข้าซ่อนตัวอยู่เงียบเชียบดั่งเงาสลักบนยอดสนโบราณนอกกำแพง สองมือประสานไขว้ไว้เบื้องหลัง เสื้อคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิดของรัตติกาล ไร้ซ้ำเสียงลมหายใจ หลี่เหมยที่หมอบกายอยู่บนกิ่งไม้เคียงข้างกันใช้ปลายนิ้วเรียวงามแตะลงบนหลังมือข้าเบาๆ สัมผัสเย็นเฉียบนั้นดึงสติของข้าให้กลับคืนมาจากห้วงความคิดอันมืดมน "ยามนี้เปลี่ยนเวรแล้ว ทหารชุดใหม่มีความตื่นตัวสูงกว่าเดิมสามส่วน ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าแผนการนี้จะไม่นำพาความตายมาสู่เราทั้งคู่?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของนางเจือไปด้วยความกังวล นางไม่ได้กลัวความตาย หากแต่กลัวว่าข้าจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งการแก้แค้นจนสูญเสียความเป็นมนุษย์ ข้าปรายตาไปมองนางเล็กน้อย มุมปากหยيกลยุทธ์ขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น "ความตายไม่เคยน่ากลัวเท่ากับการมีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าคนในครอบครัว... เหมยเอ๋อร์ เจ้าจำที่ข้าเคยบอกได้หรือไม่? ประตูที่มั่นคงที่สุด มักมีรอยโหว่ที่คาดไม่ถึงเสมอ" ว่าแล้ว ข้าก็สะบัดข้อมือเบื้องขวา โยน “ผงหิ่งห้อยราตรี” ขึ้นสู่ท้องฟ้า ละอองพิษสีเขียวเรืองแสงจางๆ ลอยล่องไปตามสายลม ก่อนจะตกลงสู่บ่อน้ำกลางค่ายทหารอย่างเงียบเชียบ พิษนี้ไม่มีฤทธิ์ปลิดชีพ มันเพียงแต่ทำให้ผู้ที่ดื่มกินเข้าไปเกิดอาการง่วงงันชั่วขณะ คล้ายคนอดนอนมาสามวันสามคืน ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าที่เคยเดินตรวจตราอย่างแข็งขันเริ่มติดขัด ทหารยามสองนายที่ยืนอยู่หน้าประตูคลังเอกสารลับเริ่มสัปหงก ศีรษะโขกกันไปมาจนล้มฟุบลงกับพื้นทีละนาย นี่คือวิถีแห่งนักสังหาร... มิใช่การใช้กำลังเข้าหักหาญ หากแต่เป็นการใช้ปัญญาและพิษภัยพลิกสถานการณ์โดยไม่ให้เสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว "ไป" ข้าส่งสัญญาณสั้นๆ ร่างทั้งสองทะยานผ่านกำแพงสูงลิบไปดั่งภูตผีไร้เงา วิชาตัวเบา "เหินเมฆาไร้ร่องรอย" ถูกขับเคลื่อนด้วยกำลังภายในจนถึงขีดสุด เท้าแตะลงบนพื้นดินอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับขนนกที่ร่วงหล่นลงบนผืนน้ำ เบื้องหน้าคือ "หอตำราค่ายทหาร" อาคารไม้สามชั้นที่ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนาที่สุด ประตูทางเข้าถูกลงกลอนด้วยแม่กุญแจสำริดขนาดใหญ่ และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด... มีกระบี่สี่เล่มไขว้กันอยู่หน้าประตู นั่นคือค่ายกลกระบี่สังหารที่ผู้สร้างตั้งใจทิ้งไว้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญโดยเฉพาะ หลี่เหมยหยิบเข็มเงินเล่มบางออกจากถุงผ้าแพร สายตาของนางจดจ้องไปยังกลไกของแม่กุญแจอย่างละเอียดถี่ถ้วน "กุญแจดอกนี้เชื่อมต่อกับกลไกหน้าไม้ลับด้านใน หากสะเดาะผิดพลาดแม้แต่ฉลองครึ่งหุ่น ลูกดอกอาบยาพิษนับร้อยจะพุ่งออกมาต้อนรับเราทันที" ข้ายืนบังร่างของนางไว้ หลับตาลงสัมผัสกระแสลมที่ไหลWียนผ่านช่องหน้าต่างชั้นสอง "เจ้ามีเวลาสามลมหายใจ ข้าจะคุมเชิงกระแสลมให้เอง หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ข้าจะทำลายผนังด้านนั้นเปิดทางให้ทันที" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจ ปลายเข็มเงินในมือหลี่เหมยหมุนวนอย่างคล่องแคล่วราวกับร่ายรำ เหงื่อกาฬเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของนาง *คลิック...* เสียงกลไกภายในดีดตัวขึ้นเบื้องล่าง แม่กุญแจสำริดหลุดร่วงลงสู่พื้นดินอย่างไร้เสียง หลี่เหมยผ่อนลมหายใจยาวเหยียด นางเปิดประตูบานใหญ่ออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายกระดาษเก่าและกลิ่นอายอับชื้นลอยปะทะเข้าจมูกทันที ภายในหอตำราชั้นแรกเต็มไปด้วยชั้นวางม้วนคัมภีร์ทางยุทธศาสตร์นับพันม้วน ทว่าเป้าหมายของเราไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ เฟยหลงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีไปยังป้ายไม้แกะสลักรูปหัวเสือที่แขวนอยู่บนผนังทิศเหนือ "ตามตำราของสำนักหมอเทวดา บันทึกการเคลื่อนย้ายกองกำลังลับและรายชื่อขุนนางที่สมคบคิดกับท่านอ๋องจางเหว่ย มักจะซ่อนอยู่หลังกลไกอักษรลับ" ข้าพึมพำกับตัวเอง เดินตรงไปยังชั้นวางตำราเล่มหนา ข้ายื่นมือออกไปหมุนอักษรบนป้ายไม้ตามรหัสลับที่ได้มาจากสายสืบในจวนอ๋อง — *หนึ่งหมื่น วสันต์ ไร้พ่าย* ครืดดด... ผนังไม้ด้านหลังชั้นวางตำราเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นช่องลับขนาดเท่าฝ่าฝืน ภายในนั้นมีกล่องไม้จันทน์หอมสีดำสนิทวางอยู่ใบหนึ่ง บนฝากล่องประทับด้วยตราประทับประจำตัวของท่านอ๋องจางเหว่ยอย่างเด่นชัด "เจอแล้ว..." ข้ายิ้มเยาะในใจ ยื่นมือไปหมายจะคว้ากล่องใบนั้นขึ้นมา ทว่า... สัญชาตญาณนักสังหารที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กลับส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองสั่งการให้ชักกระบี่ออกจากฝักในเสี้ยววินาที *ฉับ!* ประกายกระบี่สีเงินยวดยวงพุ่งแหวกอากาศจากมุมมืดเหนือเพดานหอตำรา รวดเร็ว ดุดัน และมุ่งเป้ามาที่จุดตายบริเวณลำคอของข้าโดยตรง หากข้าช้าไปแม้แต่ลมหายใจเดียว หัวของข้าคงหลุดจากบ่าไปแล้ว เฟยหลงบิดกายหลบอย่างงดงาม ปลายกระบี่ของศัตรูเฉี่ยวผ่านหัวไหล่เสื้อจนขาดวิ่น ข้าพลิกตัวกลับหลังสามตลบ ยืนหยัดมั่นคงอยู่บนโต๊ะไม้กลางห้อง ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองผู้มาเยือนใหม่ที่ก้าวออกมาจากเงานอกหน้าต่าง คนผู้นั้นสวมหน้ากากเงินลายอสูร ร่างกายสูงโปร่งกำยำ แผ่ซ่านลมปราณอันหนักหน่วงดั่งภูเขาไท่ซาน ในมือถือกระบี่โบราณที่ยังมีหยดเลือดสดๆ ไหลหยดติ๋งลงสู่พื้น "นึกไม่ถึงว่าสุนัขรับใช้ของตระกูลเฟยที่รอดชีวิตในวันนั้น จะกล้าอาจหาญบุกเข้ามาถึงรังของพยัคฆ์" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากากอสูร เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ข้าหรี่ตาลงจ้องมองบุรุษเบื้องหน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความเคียดแค้นที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง รอยแผลเป็นที่กลางอกเริ่มปวดแปลบขึ้นมาทันที คนผู้นี้... คือคนเดียวกับที่ถือกระบี่สังหารมารดาของข้าเมื่อสิบปีก่อน! "ที่แท้เจ้าก็คือนักฆ่าเงาอันดับหนึ่งที่ท่านอ๋องจางเหว่ยเลี้ยงไว้เป็นสุนัขรับใช้..." ข้ากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว เสียงพูดลอดไรฟันด้วยความเย็นเยียบ "วันนี้... ข้าจะใช้เลือดของเจ้ามาเซ่นไวงดวิญญาณคนในตระกูลเฟย!" ทว่า ในวินาทีที่ข้ากำลังจะพุ่งทะยานเข้าใส่ ร่างของหลี่เหมยที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับเซถลินล้มลงกับพื้น นางกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เฟยหลง... ระวัง... ที่กล่องใบนั้น..." นางพยายามเปล่งเสียงเตือนสติ ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลงไปต่อหน้าต่อตา ข้าชะงักกึก หันกลับไปมองกล่องไม้จันทน์หอมบนผนังอีกครั้ง ปรากฏว่าที่ฐานกล่องมีเข็มพิษสีม่วงเข้มปักคาอยู่... มันคือพิษสลายเส้นเอ็นที่ไร้สีไร้กลิ่น ซึ่งถูกเคลือบไว้ตั้งแต่ต้น! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนักฆ่าสวมหน้ากากอสูรก็ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหอตำรา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยนายที่กำลังกรูเข้ามาปิดล้อมตึกหลังนี้ไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา... *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันเหน็บหนาวนี้ไปด้วยกันนะครับ* — **เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ**