จดหมายลับถึงฮ่องเต้

"เจ้ามั่นใจหรือว่าตราประทับนี้ไม่ใช่ของปลอมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อให้เราติดกับ?" น้ำเสียงของหลี่เหมยแผ่วเบา ทว่าสั่นสะเทือนด้วยความกังวล เธอจ้องมองจดหมายในมือของเฟยหลงด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ในห้องลับใต้เรือนพักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรแห้งและไอเย็นจากดิน เฟยหลงไม่ได้ตอบในทันที นิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามรอยขี้ผึ้งสีแดงชาดที่ยังคงความสมบูรณ์ราวกับเพิ่งประทับเมื่อวาน "ตราของตระกูลข้า... มีจุดตำหนิที่คนนอกไม่มีวันเลียนแบบได้ แม้แต่ช่างฝีมือหลวงที่เก่งกาจที่สุด" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย "รอยแตกเล็กๆ ตรงมุมขวาของตัวอักษร 'เฟย' เกิดจากการที่บิดาข้าพลาดทำค้อนตอกตราตกพื้นเมื่อสิบสองปีก่อน ชายผู้นี้... เขาไม่ได้แค่ต้องการล่อให้ข้าติดกับ แต่มันกำลังประกาศศักดาว่าเขาคือผู้ถือครองชะตาของตระกูลข้าเอาไว้ในกำมือ" หลี่เหมยขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือลงบนแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม "เฟยหลง ท่านกำลังใช้อารมณ์ตัดสิน นี่เป็นแผนของท่านอ๋องจางเหว่ยอย่างแน่นอน เขาต้องการให้ท่านบุกเข้าไปในจวนอ๋องด้วยความโกรธแค้น เพื่อที่เขาจะได้อ้างกฎหมายยุทธภพประหารท่านต่อหน้าธารกำนัลในฐานะกบฏ" เฟยหลงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เจ้าคิดว่าข้าจะบุกเข้าไปอย่างโง่เขลาเช่นนั้นหรือหลี่เหมย? หากเขาส่งจดหมายนี้มาให้ข้าถึงมือ นั่นหมายความว่าเขาเริ่มสั่นคลอนแล้ว ความฉ้อฉลที่เขากระทำ ทั้งการยักยอกเสบียงทหารและการค้าพิษในตลาดมืด บัดนี้มีหลักฐานชิ้นสำคัญที่มากกว่าจดหมายนี้อยู่ในมือข้าแล้ว" เขาสอดจดหมายเก็บเข้าในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษอีกฉบับที่เขียนด้วยรหัสลับออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ "จดหมายฉบับที่ข้าถืออยู่นี้ ไม่ใช่เพียงแค่การยั่วยุ แต่มันคือคำเชื้อเชิญให้ข้าไปเห็นความเสื่อมทรามของเขากับตาตัวเองในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงที่จะถึงนี้ ซึ่งเป็นคืนเดียวกับที่ฮ่องเต้จะเสด็จมาเยือนเมืองหลวงเพื่อตรวจตราการจัดงานเทศกาล" "ท่านจะใช้โอกาสนี้?" หลี่เหมยตาโตขึ้นทันที "ข้าจะถวายฎีกาด้วยเลือด" เฟยหลงกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าจะไม่บุกเข้าไปสังหารเขา แต่ข้าจะทำให้เขาต้องสารภาพบาปต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ด้วยตัวเอง พิษ 'จันทราดับสูญ' ที่ข้าปรุงขึ้นมาใหม่จะทำงานได้สมบูรณ์แบบก็ต่อเมื่อผู้ได้รับพิษถูกกระตุ้นด้วยความโลภและความกลัว" ทั้งสองนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเข็มนาฬิกาน้ำในมุมห้องหยดกระทบถาดรองดังสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ เฟยหลงเดินไปที่หน้าต่างไม้ที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย มองออกไปเห็นเงาของทหารยามที่ลาดตระเวนรอบจวนอ๋องที่อยู่ไกลออกไปไม่กี่ลี้ เขาตรวจสอบความพร้อมของอาวุธลับในแขนเสื้อ ความเงียบงันเริ่มกัดกินบรรยากาศ แต่ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติบางอย่าง เสียงฝีเท้าเบาดุจขนนกที่คุ้นเคยดังขึ้นบนหลังคาด้านบน ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงแมว... แต่เป็นเสียงของเท้าคนที่ผ่านการฝึกฝนวิชาตัวเบาระดับสูง เฟยหลงส่งสัญญาณมือให้หลี่เหมยหลบไปด้านหลังชั้นวางตำรา ก่อนที่เขาจะดึงหน้ากากผ้าสีดำขึ้นปิดบังใบหน้า ในจังหวะนั้นเอง แผ่นกระเบื้องหลังคาก็ถูกเลื่อนออกอย่างแผ่วเบา เงาร่างหนึ่งพุ่งลงมาเหมือนพญาเหยี่ยวโฉบเหยื่อ แต่ด้วยปฏิกิริยาที่เร็วกว่า เฟยหลงใช้เท้าเขี่ยโต๊ะไม้กระแทกเข้ากับผู้บุกรุกจนร่างนั้นต้องเสียหลักพลิกตัวกลางอากาศ "ช้าไปหนึ่งก้าว" เฟยหลงกล่าวด้วยเสียงกังวาน ผู้บุกรุกหยุดนิ่ง สวมชุดดำสนิทปิดมิดชิด ทว่าสิ่งที่ทำให้เฟยหลงต้องชะงักคือ 'ตราประทับ' เล็กๆ ที่ห้อยอยู่ที่เอวของคนผู้นี้ มันเป็นตราประจำหน่วยลับของวังหลวง... หน่วยที่ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้เท่านั้น! "ข้าไม่ได้มาเพื่อสังหารเจ้า" เสียงของผู้บุกรุกสั่นพร่าเล็กน้อย "แต่ข้ามาเพื่อเตือน... ท่านอ๋องไม่ได้มีแค่จดหมายฉบับนั้น เขารู้ว่าเจ้าจะมา และเขาก็เตรียม 'ของขวัญ' ไว้ต้อนรับเจ้าแล้ว โดยที่เขาตั้งใจจะให้เจ้าตายในฐานะผู้ลอบสังหารโอรสสวรรค์!" เฟยหลงเลิกคิ้วขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวังขั้นสูงสุด หากสิ่งที่คนผู้นี้พูดเป็นความจริง แผนการของเขาทั้งหมดอาจนำไปสู่หายนะที่ใหญ่หลวงกว่าที่เคยคาดคิดไว้หลายเท่าตัว ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยดวงก็สว่างวาบขึ้นรอบจวนที่พักของเขา เสียงฝีเท้าของทหารนับพันดังกระหึ่มขึ้นจากสี่ทิศทาง และเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังลอดเข้ามาถึงด้านใน "เฟยหลง... ข้ามาเพื่อรับจดหมายฉบับนั้นคืน และเพื่อส่งเจ้าไปสู่ปรโลกตามความปรารถนาของตระกูลเจ้า!" เป็นเสียงของท่านอ๋องจางเหว่ย... และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว เพราะข้างกายเขาคือจอมยุทธ์หน้ากากทองคำที่ยุทธภพต่างร่ำลือว่าเป็นมือสังหารอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครเคยรอดชีวิตจากกระบี่ของมันมาได้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ