คำสารภาพของศัตรู

“ข้าไม่ได้ต้องการชีวิตเจ้า... ข้าต้องการเพียงสิ่งที่อยู่ในหัวของเจ้าเท่านั้น” เสียงของเฟยหลงราบเรียบราวกับผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิท ทว่าในมือของเขากลับมีเข็มเงินเล่มบางที่ปลายมีหยดของเหลวสีม่วงจางๆ กลิ่นของมันฉุนกึกคล้ายดอกไม้นานาพันธุ์ที่เน่าเปื่อยอยู่ในโคลนตม มือสังหารที่ถูกตรึงไว้กับผนังถ้ำด้วยโซ่ตรึงปราณสะดุ้งสุดตัว ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้เมื่อคืนสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “อย่าเสียเวลาเลยเฟยหลง... ต่อให้เจ้าสังหารข้าตอนนี้ ข้าก็ไม่ปริปากบอกชื่อเจ้านายของข้าหรอก” มือสังหารแค่นยิ้ม เลือดสีคล้ำไหลซึมจากมุมปาก ลิ้นของมันขยับไปมาอย่างกระวนกระวาย คล้ายกำลังเตรียมพร้อมที่จะกัดก้อนยาพิษที่ซ่อนไว้ใต้โคนลิ้นเพื่อปลิดชีพตนเองให้จบสิ้น เฟยหลงหรี่ตาลง เขาก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ เช่นนั้นหรือ? พิษที่ข้าปรุงขึ้นนี้จะไม่ทำให้เจ้าตาย แต่มันจะทำให้ประสาทรับสัมผัสของเจ้าตื่นตัวขึ้นร้อยเท่า... ทุกความเจ็บปวด ทุกรอยกรีดบนผิวหนัง เจ้าจะรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณทีละส่วนจนกว่าเจ้าจะสำลักความจริงออกมา” หลี่เหมยที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่ไม่ไกลขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของนางจ้องมองไปที่มือสังหารด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาปนสมเพช นางรู้ดีว่าเฟยหลงไม่ได้ขู่ แต่นางก็เกรงว่าหากเขาถลำลึกไปกว่านี้ ความโกรธแค้นในใจจะกลืนกินความเป็นมนุษย์ของเขาไปจนหมดสิ้น “เฟยหลง...” หลี่เหมยเอ่ยเสียงเรียบ “หากมันไม่ยอมพูด ข้ามีวิธีที่แยบยลกว่าการใช้กำลัง ข้ามีตำรับยาที่ทำให้คนเราสามารถมองเห็นภาพหลอนของสิ่งที่กลัวที่สุดได้ บางที... การเผชิญหน้ากับความตายที่ไม่มีวันสิ้นสุดในจินตนาการ อาจจะน่ากลัวกว่าความตายจริงๆ เสียอีก” มือสังหารเบิกตากว้าง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน “พวกเจ้ามันปีศาจ... ข้าได้รับคำสั่งมาเพียงให้ขัดขวางพวกเจ้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเบื้องหลังคือใคร!” เฟยหลงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งแล้งและเย็นเยียบ “คนรับจ้างที่ไม่มีชื่อเจ้านาย... โกหกไม่เก่งเลยนะ หากเจ้าไม่รู้จักผู้สั่งการ เหตุใดตราประทับรูปนกอินทรีบนข้อมือของเจ้า ถึงเป็นตราของหน่วยลับสังกัดกระทรวงกลาโหมภายใต้การกำกับของอ๋องจางเหว่ยล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมถ้ำชั่วขณะ มือสังหารชะงักไปทันที แววตาของมันฉายชัดถึงความตกตะลึงที่เฟยหลงล่วงรู้ความลับที่แม้แต่ตัวมันเองก็แทบไม่กล้าคิดถึง “เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร?” เสียงของมันแผ่วเบาลง สิ้นไร้ซึ่งแรงต้านทาน “เพราะข้าใช้ชีวิตอยู่กับความตายมานานพอที่จะเห็นร่องรอยของมันบนตัวพวกเจ้าทุกคน” เฟยหลงโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายผู้นั้น “บอกข้ามา... คืนที่ครอบครัวข้าถูกสังหาร อ๋องจางเหว่ยอยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรือไม่?” มือสังหารหลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม “เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์... เขาเพียงส่งคนมาให้ข้าอ่านจดหมายฉบับหนึ่งในคืนนั้น เนื้อหาในนั้นเขียนเพียงประโยคเดียวว่า... ‘กำจัดเสี้ยนหนามที่บังอาจขวางทางเดินของอ๋อง’ แต่เฟยหลง... สิ่งที่เจ้าตามหา ไม่ใช่คนสั่งการหรอก แต่คือสิ่งที่เขากำลังปกปิดไว้ต่างหาก” เฟยหลงขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ในจดหมายนั้น... มีตราประทับอีกอันหนึ่ง” มือสังหารพูดอย่างยากลำบาก “มันไม่ใช่ตราของท่านอ๋อง แต่มันคือตราของ... ตระกูลของเจ้าเอง!” สิ้นคำพูดนั้น เฟยหลงถึงกับถอยหลังไปสองก้าว โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความจริงที่เขายึดถือมาตลอดว่าครอบครัวถูกสังหารเพราะขัดแย้งทางการเมืองกับท่านอ๋อง กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า หลี่เหมยรีบก้าวเข้ามาประคองไหล่เขาไว้ “เฟยหลง ตั้งสติไว้! มันอาจจะเป็นแผนลวงเพื่อทำลายจิตใจเจ้า!” ทว่าในวินาทีที่เฟยหลงกำลังสับสนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด “ช่างเป็นข้อมูลที่น่าสนใจเสียจริง... ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะขุดคุ้ยมาได้ไกลถึงเพียงนี้” เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดเข้ามา ผิวพรรณซีดเผือดสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาของเขาเรียวคมดุจเหยี่ยว และที่มือขวาของเขากำลังถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราสีแดงชาดอันคุ้นตา... มันคือตราประจำตระกูลที่สาบสูญไปนานกว่าสิบปีของเฟยหลงเอง! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมทางไปกับผมครับ