พิษร้ายไร้สีไร้กลิ่น

เสียงหัวเราะเย้ยหยันยังคงก้องกังวานบาดแก้วหู บรรยากาศรอบกายในตรอกมืดอับชื้นหลังหอคณิกาย่านว่านฮัวเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวล "ฮ่าๆๆๆ เฟยหลง... เจ้าเด็กเนรคุณ คิดไม่ถึงล่ะสิว่าข้ายังไม่ตาย และวันนี้... นายท่านส่งข้ามาเพื่อเก็บกวาดเศษสวะอย่างพวกเจ้าทั้งสองคนพร้อมกัน!" เงาร่างของ 'เฉินฮ่าว' พุ่งทะยานแหวกความมืดออกมา ประกายกระบี่อาบยาพิษสีเขียวมรกตสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาบ วิชากระบี่เงาพยัคฆ์ของมันรวดเร็วดุดันจนเกิดเสียงแหวกอากาศหวีดหิว มันคือยอดฝีมือรับจ้างที่เฟยหลงเคยลงมือสังหารไปแล้วครั้งหนึ่งในหน้าผาตระกูลหลี่ แต่เวลานี้ กลับฟื้นคืนชีพกลับมาพร้อมกับจิตสังหารที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม หลี่เหมยเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแพทย์ทำให้เธอนิ่วหน้า มือเรียวรีบควักซองเข็มเงินสะท้อนแสงออกมาเตรียมรับมือ แต่เฟยหลงกลับยกมือขึ้นขวางไว้ช้าๆ ร่างของเฟยหลงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลัก นัยน์ตาคู่คมสีดำสนิทไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือประหลาดใจแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึก ดรุณีข้างกายสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่จิตสังหารที่พลุ่งพล่าน แต่เป็นความตายที่เงียบงันและเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างยามค่ำคืน "เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว เฉินฮ่าว..." น้ำเสียงของเฟยหลงทุบทำลายความเงียบแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "คนเราตายแล้วย่อมฟื้นไม่ได้... สิ่งที่เจ้าเป็นอยู่ในตอนนี้ หาใช่คนไม่" เฉินฮ่าวชะงักไปชั่วลมหายใจ รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้ากระตุกเกร็ง ดวงตาของมันแดงก่ำไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต มีเพียงเส้นเลือดสีดำคล้ำที่ปูดโปนลามขึ้นมาจากลำคอสู่ใบหน้า "หุบปาก! เจ้าเด็กเวร วันนี้คือวันตายของพวกเจ้า!" เฉินฮ่าวแผดเสียงคำรามสะท้านฟ้า พลังลมปราณระเบิดออกรอบตัวจนเศษฝุ่นพื้นดินกระจาย มันพุ่งเข้าหาเฟยหลงด้วยความเร็วสูงสุด ปลายกระบี่มุ่งตรงไปยังจุดตายหว่างคิ้วอย่างไร้ความปรานี ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้น เวลาในสายตาของเฟยหลงราวกับหมุนช้าลง เขามองเห็นทุกย่างก้าว ทุกองศาการสะบัดข้อมือของศัตรู นี่คือผลลัพธ์จากการฝึกฝนและขัดเกลาวิชาพิษแขนงใหม่ที่เขาใช้เวลาแรมเดือนในการคิดค้นขึ้นมาเพื่อล้างแค้นโดยเฉพาะ *พิษหิมะลืมตะวัน* มันคือพิษร้ายที่ไร้สี ไร้กลิ่น และไร้รสชาติอย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องใช้ซัดใส่บาดแผลโดยตรง แค่เพียงสูดดมละอองที่กระจายตัวอยู่ในรัศมีสามเชียะ พิษนี้จะซึมซาบเข้าสู่เส้นชีพจรโลหิตอย่างเงียบเชียบ หลอมละลายพลังลมปราณภายใน และแช่แข็งอวัยวะภายในให้หยุดทำงานโดยที่เหยื่อยังไม่ทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังจะตาย เฟยหลงไม่ถอย ไม่หลบ และไม่ชักกระบี่ออกจากฝัก เขาก้าวเท้าสืบไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง ร่างกายขยับด้วยวิชาตัวเบา 'เงาพฤกษาล่องหน' หลบหลีกคมกระบี่ที่เฉียดผ่านปลายจมูกไปอย่างเฉียดฉิว เส้นผมสีดำสนิทของเขาปลิวไสวไปตามแรงลม ปลายนิ้วเรียวยาวของเฟยหลงที่ดีดดีดออกไปรากับดีดสายพิณ แฝงไว้ด้วยพลังลมปราณที่ควบคุมละอองพิษในอากาศให้พุ่งเข้าสู่จุดชีพจรสำคัญบนร่างของเฉินฮ่าวอย่างไร้ร่องรอย *แป๊ก...* เสียงดีดนิ้วเบาหวิวรากับเสียงกิ่งไม้หักในป่าลึก แต่กลับทำให้การเคลื่อนไหวของเฉินฮ่าวแข็งค้างกลางอากาศ ร่างที่กำลังโถมทะยานพุ่งไปข้างหน้าพลันหยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด ดวงตาที่แดงก่ำของเฉินฮ่าวเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า มันอ้าปากค้างราวกับต้องการจะคำราม แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ร่างกายของมันเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนเกาะกุมตามผิวหนัง ลามจากปลายนิ้วขึ้นมาสู่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว "อะ... อะไร... กัน..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของเฉินฮ่าว ร่างกายของมันหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ลมปราณในตันDian (จุดตันเถียน) แตกซ่านอย่างไร้การควบคุม กระบี่ในมือหลุดร่วงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง หลี่เหมยที่ยืนมองอยู่ด้านหลังถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตกตะลึง ในฐานะธิดาเจ้าสำนักหมอเทวดาผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรและพิษ เธอย่อมรู้ดีว่าวิชาพิษระดับนี้สะพรึงกลัวเพียงใด มันไม่ใช่การวางยาเพื่อทรมาน แต่มันคือการสังหารชีวิตอย่างสะอาดหมดจด ไร้ร่องรอย และทรราชยิ่งกว่ายมทูตคร่าวิญญาณ "เจ้า... เจ้าใช้วิชาอะไร... นายท่าน... นายท่านจะไม่ปล่อยเจ้าไว้..." เฉินฮ่าวพยายามเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพ่นคำพูดออกมา เลือดสีดำข้นคลักระคนเกล็ดน้ำแข็งไหลทะลักออกจากมุมปากของมัน เฟยหลงยืนกอดอกมองศัตรูเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เยียบเย็นไร้ความรู้สึก น้ำเสียงของเขาราบเรียบรากับสายน้ำในฤดูหนาว "บอกท่านอ๋องจางเหว่ยของเจ้าให้ดี ว่าหนี้เลือดของตระกูลเฟย... ข้าจะทยอยทวงคืนจากพวกมันทีละคนจนกว่าจะหมดแผ่นดิน" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเฉินฮ่าวก็แข็งทื่อกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีดำสนิท ก่อนที่ลมพัดวูบหนึ่งจะพัดผ่าน ร่างทั้งร่างของมันก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงสีดำปลิวหายไปกับสายลมยามค่ำคืน ไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพหรือหยดเลือดให้ดูต่างหน้า ความเงียบสงบเข้าปกคลุมตรอกแคบๆ อีกครั้ง หลี่เหมยเดินเข้ามาใกล้เฟยหลง สายตาของเธอมองแผ่นหลังของบุรุษหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งห่วงใย หวาดกลัว และเวทนาในชะตากรรม "เฟยหลง... เจ้าใช้พิษชนิดนี้รุนแรงเกินไปแล้วนะ" หลี่เหมยเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือแววสั่นเล็กน้อย "พิษหิมะลืมตะวัน... หากใช้บ่อยครั้ง จิตใจของเจ้าเองก็จะถูกความเย็นชาของมันกลืนกินจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์" เฟยหลงหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อมองสตรีตรงหน้า เขาคลายยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างฝืนๆ "ถ้าความความเป็นมนุษย์มันแลกมาด้วยการไม่ได้แก้แค้นให้กับพ่อแม่และน้องสาว... ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บรักษามมันไว้อีกต่อไปแล้วล่ะเหมยเอ๋อร์" คำพูดนั้นทำให้หลี่เหมยพูดไม่ออก เธอยกมือขึ้นหมายจะแตะแขนเขาเพื่อปลอบประโลม แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอเกือบจะสัมผัสโดนเสื้อผ้าของเขา เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงกึกก้องของเกือกม้าจำนวนมากก็ดังสนั่นมาจากปากตรอกทั้งสองด้านอย่างกะทันหัน! คบเพลิงนับร้อยดวงสว่างวาบขึ้นพร้อมกันจนความมืดมิดรอบตัวถูกขับไล่หายไปในพริบตา ธนูอาบยาพิษนับสิบคันถูกเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และร่างในชุดเกราะทองคำอร่ามขององครักษ์หลวงขั้นสูงก็ก้าวออกมาจากเงาจันทร์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้น "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นฝีมือการใช้พิษที่ยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ... นายน้อยเฟยหลง" เงาร่างของบุรุษผู้สวมหน้ากากเงินลายพยัคฆ์ก้าวออกมาจากแถวหน้า มือข้างหนึ่งถือป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำสลักรูปพญามังกร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อำนาจสูงสุดของบุคคลที่เฟยหลงจดจำได้ไม่มีวันลืม... ท่านอ๋องจางเหว่ยปรากฏตัวขึ้นด้วยตนเอง พร้อมกับวงล้อมสังหารที่ปิดตายทุกเส้นทางหนี! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าสายหมอกพิษและคมกระบี่มาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ