ความลับใต้ดิน

“ข้าไม่คิดว่าจมูกของเจ้าจะไวต่อกลิ่นคาวสนิมเหล็กได้ดีขนาดนี้ หลี่เหมย” เฟยหลงกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ร่างของเขาทั้งสองแนบชิดไปกับผนังหินเย็นเยียบภายในอุโมงค์ที่ไร้แสงสว่าง เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่โถงทางเดินทั่วไป แต่เป็นช่องว่างมืดมิดที่แผ่ไอเย็นเยือกผิดธรรมชาติออกมา กลิ่นของน้ำมันหล่อลื่นอาวุธผสมปนเปกับกลิ่นสาบของมนุษย์จำนวนมหาศาลลอยมาตามกระแสลมที่พัดผ่านรอยแยกของหินผา หลี่เหมยขยับตัวเข้าใกล้เขา แผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกแกร่งของเฟยหลง นางใช้เพียงปลายนิ้วสัมผัสที่ข้อมือเขาเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้หยุดนิ่ง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความตื่นตระหนกภายใต้ความมืด “ท่านสัมผัสได้ไหม เฟยหลง?” นางกระซิบตอบ เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่คุกใต้ดิน... แต่มันคือหลุมศพที่รอวันขุดขึ้นมา” เฟยหลงไม่ตอบ เขาขยับกายอย่างแผ่วเบาดุจสายลมที่ไร้ตัวตน มือขวาของเขาเลื่อนไปแตะด้ามกระบี่ที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะตัดสินใจชะโงกหน้ามองผ่านรอยแยกของกำแพงศิลา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตานั้นทำให้หัวใจของบุรุษผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งเต้นผิดจังหวะ เบื้องล่างคือโถงขนาดมหึมาที่ถูกขุดเจาะเข้าไปในใจกลางภูเขา แสงคบเพลิงนับร้อยดวงส่องกระทบกับคมหอกและเกราะเหล็กที่จัดวางเป็นระเบียบวินัย กองทัพนับพันในชุดเกราะสีนิลดำสนิทกำลังฝึกซ้อมการเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ พวกเขาไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ทุกการก้าวเดินถูกควบคุมด้วยสัญญาณมือจากแม่ทัพเบื้องหน้าที่สวมหน้ากากเหล็กไร้ใบหน้า “ท่านอ๋องจางเหว่ย...” เฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน “เจ้าไม่ได้คิดจะยึดเพียงบัลลังก์ แต่เจ้าคิดจะล้างบางแผ่นดินนี้ด้วยเลือด” เขาสังเกตเห็นจุดหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด—กลางโถงกว้างมีแท่นพิธีกรรมที่ถูกรายล้อมด้วยหม้อต้มโลหะขนาดใหญ่ กลิ่นพิษร้ายแรงโชยออกมาจากที่นั่น มันไม่ใช่พิษสังหารคนทั่วไป แต่มันคือ ‘พิษจันทราคลั่ง’ ที่บันทึกไว้ในตำราต้องห้ามของสำนักหมอเทวดาว่าสามารถเปลี่ยนคนให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความเจ็บปวดและไร้สติสัมปชัญญะ “เขาต้องการสร้างกองทัพผีดิบ” หลี่เหมยอุทานเบาๆ มือของนางสั่นเทาจนต้องกำชายเสื้อของเฟยหลงไว้แน่น “เฟยหลง เราต้องออกไปจากที่นี่แล้วนำเรื่องนี้ไปบอกเจ้าสำนัก หากท่านอ๋องใช้พิษนี้... ยุทธภพจะถึงกาลวิบัติ” “สายไปแล้วหลี่เหมย” เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ยากจะระงับ “ดูที่มุมขวานั่นสิ” ท่ามกลางทหารที่ไร้ชีวิตเหล่านั้น มีร่างของชายผู้หนึ่งถูกตรึงไว้กับเสาหินทมิฬ ร่างกายของเขาสะบักสะบอมเต็มไปด้วยรอยแผลจากการเคี่ยวกรำด้วยสารพัดพิษ ใบหน้าที่ซีดเผือดนั่น เฟยหลงจำได้ดีไม่มีวันลืมเลือน—นั่นคือหัวหน้าหน่วยลับที่เคยเป็นคนสนิทของบิดาเขา ผู้ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนพร้อมกับความลับเรื่องการล่มสลายของตระกูล เฟยหลงพยายามควบคุมลมหายใจ เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่พุ่งพล่านอยู่ในกาย การเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าคนในอดีตยังมีชีวิตอยู่ในสภาพเช่นนี้ คือสิ่งที่เขายากจะยอมรับ ทว่าในวินาทีที่เฟยหลงกำลังจะตัดสินใจก้าวถอยหลังเพื่อถอนตัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาภายในอุโมงค์แคบๆ นั้น แสงคบเพลิงสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นร่างของชายในชุดขุนนางสีทองอร่าม ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาจอมปลอม “ข้าเฝ้ารอแขกผู้มาเยือนจากสำนักหมอเทวดามานานนับชั่วยาม” ท่านอ๋องจางเหว่ยเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเฟยหลงราวกับจะทะลุผ่านความลับในใจ “เจ้าทำได้ดีมากที่หาที่นี่พบ... แต่น่าเสียดายที่วันนี้ เจ้าจะไม่ได้กลับออกไปเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง” ทันใดนั้น ผนังหินรอบด้านของเฟยหลงและหลี่เหมยก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองเหล็กขบกันดังสนั่นไปทั่วอุโมงค์ พื้นหินที่พวกเขายืนอยู่เกิดรอยร้าวและเริ่มทรุดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงคำรามของฝูงกองทัพผีดิบที่หันมามองเป้าหมายใหม่ด้วยดวงตาที่ปราศจากแววตาของมนุษย์ ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปกับแรงดึงดูดของพื้นดินที่พังทลาย เฟยหลงหันไปสบตากับหลี่เหมยเป็นครั้งสุดท้าย ความรู้สึกผิดที่ลากนางเข้ามาพัวพันกับหายนะครั้งนี้ทิ่มแทงใจเขามากกว่าพิษใดๆ ในโลกนี้ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างที่ถูกตรึงอยู่กับเสาหินในโถงด้านล่างกลับเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้ชีวิตของมันกลับสั่นไหวและมีน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาเป็นสายเลือด มันขยับริมฝีปากที่แตกแห้งออกเป็นคำพูดที่ไร้เสียง... คำพูดที่ทำให้เฟยหลงต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ *“หนีไป... ท่านคือความหวังเดียว... ของพวกเราทุกคน”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ... เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ