กลลวงในพรรคกระยาจก

“หากท่านยังไม่ลดกระบี่ลงจากลำคอของข้า เกรงว่าพิษกู่โฉ่วที่ซึมผ่านด้ามจับนั่นคงจะทำงานเร็วกว่าที่ท่านคิดนะครับ... ท่านอาวุโสพรรคกระยาจก” น้ำเสียงของชายหนุ่มที่ดูมอมแมมดั่งขอทานข้างถนนราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งท่ามกลางความมืดมิดภายในโรงเตี๊ยมร้างที่ใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราวของพรรคกระยาจก เฟยหลงในคราบของ ‘ขอทานเฒ่าพเนจร’ ยืนนิ่งสนิท แม้ปลายกระบี่คมกริบของยอดฝีมือพรรคกระยาจกจะจ่ออยู่ที่เส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอจนผิวหนังเริ่มปรากฏรอยแดงจางๆ ชายชราผู้ถือกระบี่ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความเหยียดหยามเป็นความตื่นตระหนก เขาขยับนิ้วมือที่จับด้ามกระบี่ขึ้นทันที ทว่าสายเกินไป ปลายนิ้วของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำและชาหนึบจนกระบี่ในมือสั่นไหว “เจ้า... เจ้าใช้พิษตั้งแต่เมื่อไหร่!” ชายชราตวาดลั่น “พิษไม่ได้ใช้เมื่อไหร่ แต่มันอยู่รอบตัวท่านตั้งแต่วินาทีที่ท่านก้าวเข้ามาในรัศมีสามก้าวจากตัวข้าแล้วครับ” เฟยหลงตอบพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบถุงเหล้าข้างกายขึ้นมากระดกจิบเบาๆ “ในฐานะพรรคกระยาจกที่อ้างตัวว่าเป็นหูเป็นตาให้ยุทธภพ ท่านควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้ ไม่ใช่ตกหลุมพรางง่ายๆ เพียงเพราะเห็นขอทานแก่ๆ ถือเหล้าขวดหนึ่ง” หลี่เหมยที่ซ่อนตัวอยู่บนคานไม้ด้านบนลอบถอนหายใจยาว นางเห็นความเคลื่อนไหวของเฟยหลงผ่านช่องโหว่ของเพดาน เขาไม่ได้ใช้พลังภายในแม้แต่น้อย แต่ใช้เพียงทักษะการซัดพิษละอองที่ไร้สีไร้กลิ่นผ่านการสะบัดชายแขนเสื้อเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ความโหดเหี้ยมและแม่นยำนี้... ช่างน่าหวั่นใจยิ่งนัก “เจ้าต้องการอะไร!” ชายชรากัดฟันกรอด พยายามส่งพลังลมปราณเพื่อสกัดจุดพิษ ทว่ายิ่งโคจรลมปราณ พิษกลับยิ่งแล่นเข้าสู่หัวใจเร็วขึ้น “ข้ามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนข่าวสาร ไม่ใช่มาเพื่อสังหารคน” เฟยหลงเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูอ่อนน้อมขึ้น แต่สายตายังคงคมกริบเหมือนเดิม “ท่านอ๋องจางเหว่ยกำลังจะส่งคนมาทำลายล้างที่มั่นแห่งนี้ในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า เพราะเขารู้ว่าท่านเก็บความลับเรื่อง 'บัญชีโลหิต' เอาไว้ หากท่านยังดื้อดึงที่จะขวางทางข้า ท่านก็แค่รอเวลาตายในกองเพลิงที่เขาจะจุดขึ้นก็เท่านั้น” บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่รั่วซึมจากเพดาน ชายชราพรรคกระยาจกจ้องมองขอทานตรงหน้าด้วยความสับสน ความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้ากับความลับของพรรคที่เขาแบกรับไว้... น้ำหนักของมันช่างกดทับจนยากจะตัดสินใจ “ท่านอ๋องจางเหว่ยหรือ? เจ้ามีหลักฐานอะไรมายืนยัน!” เฟยหลงควักม้วนกระดาษหนังแพะเก่าๆ ออกจากอกเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะไม้ผุๆ ด้วยท่าทีสงบ “นี่คือรายชื่อศพที่เขาจัดฉากว่าเป็นผู้ร้ายข้ามแดน แต่มันคือรายชื่อเหล่าจอมยุทธที่หายตัวไปจากพรรคท่านในเดือนที่ผ่านมา หากท่านอยากรู้ว่าใครเป็นไส้ศึก... ให้ดูที่รอยสักรูปจันทร์เสี้ยวบนต้นคอของรองหัวหน้าพรรคของท่านดูสิครับ” ชายชราเบิกตากว้าง ความหวาดระแวงแล่นพล่านในใจ เขาจำได้แม่นว่ารองหัวหน้าพรรคของเขามักจะสวมผ้าพันคอปกปิดลำคออยู่เสมอ แม้ในหน้าร้อนที่อากาศอบอ้าว “หากท่านเชื่อข้า เราอาจยังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัว แต่ถ้าท่านยังลังเล... ก็เชิญรอรับความตายได้เลยครับ” เฟยหลงกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางประตูไม้ที่ผุพัง ทิ้งให้ชายชรานั่งจมอยู่กับความจริงที่โหดร้าย เฟยหลงก้าวออกมาสู่ความมืดภายนอก หลี่เหมยกระโดดลงมาจากคานไม้มายืนเคียงข้างเขาทันที “ท่านทำเกินไปหรือเปล่าเฟยหลง? หากพรรคกระยาจกไม่เชื่อท่านขึ้นมา เราอาจจะถูกรุมสังหารได้นะ” “ข้าไม่ได้ต้องการให้เขาเชื่อจากคำพูด” เฟยหลงกระซิบตอบ สายตามองไปยังยอดเขาไกลๆ ที่แสงจันทร์สะท้อนกับคมดาบของกลุ่มคนที่ซุ่มอยู่ “ข้าต้องการให้เขา 'หวาดระแวง' เมื่อคนเราหวาดระแวง มันจะเริ่มมองเห็นรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ และนั่นคือเวลาที่พวกมันจะกัดกินกันเอง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นรอบตัวพวกเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด “แผนการซ้อนแผนของเจ้าช่างน่าประทับใจนัก เฟยหลง... เสียดายที่วันนี้จันทร์เพ็ญส่องสว่างจนปิดบังเงาของเจ้าไม่มิดแล้ว” เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้สูง แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่เฟยหลงจดจำได้แม่นยำ... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ท่านอ๋องจางเหว่ย' ที่มายืนต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง พร้อมกับรองหัวหน้าพรรคกระยาจกที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เฟยหลงชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เขาไม่ได้พลาด... แต่เขาถูก 'หลอก' มาตั้งแต่ต้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ... เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ