แผนซ้อนแผน

"เจ้าจะทำเช่นนี้จริงหรือเฟยหลง... รอยแตกของหยกนั่นมันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะ หากก้าวพลาดแม้เพียงกึ่งก้าว เลือดของเจ้าอาจต้องหลั่งรินลงบนผืนพสุธาโดยไม่มีโอกาสได้แก้แค้น" เสียงของหลี่เหมยแผ่วเบาแต่กังวานด้วยความกังวล นางยืนอยู่เบื้องหลังเขาในเงามืดของโรงเตี๊ยมร้าง ชายเสื้อของนางไหวระริกตามจังหวะลมหายใจที่หนักหน่วง เฟยหลงไม่ได้หันกลับไปมอง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปยังแสงสีแดงที่ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นริ้วจางๆ บนฝ่ามือที่เขาเพิ่งกำหยกชิ้นนั้นไว้แน่นจนโลหิตซึมออกมา "หายนะหรือหลี่เหมย... หายนะที่แท้จริงได้พรากครอบครัวข้าไปหมดสิ้นตั้งแต่วันที่ข้ายังเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อย ความตายของมือขวาอ๋องจางเหว่ยเปรียบเสมือนการตัดเส้นเอ็นของงูพิษตัวใหญ่ หากข้าไม่ลงมือเสียตอนนี้ จันทราสีเลือดนี้จะกลายเป็นสิ่งห่อศพของข้าเอง" เฟยหลงแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีดำออกมาจากสาบเสื้อ ในนั้นบรรจุ 'พิษละลายวิญญาณ' ซึ่งเขาต้องแลกด้วยการสูญเสียประสาทสัมผัสทางรสชาติไปครึ่งหนึ่งเพื่อปรุงมันขึ้นมา เขาวางแผนการไว้อย่างรัดกุม มือขวาของอ๋องจางเหว่ยที่มีนามว่า 'ฉีเฟิง' เป็นยอดฝีมือที่ระแวดระวังตัวดุจสุนัขจิ้งจอก การจะเข้าถึงตัวมันได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หยกชิ้นที่เพิ่งแตกสลายไปนั้นคือเบาะแสที่เขาจงใจวางไว้เป็นเหยื่อล่อ "เจ้าเตรียมแผนไว้สามชั้น แต่ลืมไปอย่างหนึ่ง" หลี่เหมยก้าวขึ้นมาเคียงข้าง สายตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเขา "ฉีเฟิงไม่ได้มาเพียงลำพัง มันนำยอดฝีมือจากหน่วยเงาไร้ลักษณ์มาด้วยสิบคน การที่เจ้าจะสังหารมันท่ามกลางฝูงชนในตลาดมืดนั้น... เจ้ากำลังฆ่าตัวตายชัดๆ" เฟยหลงหยิบหน้ากากหนังมนุษย์ขึ้นมาสวมทับใบหน้าเดิมอย่างเงียบเชียบ "ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหลี่เหมย ที่น่ากลัวคือการมีชีวิตอยู่โดยไม่มีเป้าหมาย หากข้าล้มลงในคืนนี้ ขอให้เจ้าจำไว้ว่า... หยกชิ้นนั้นไม่ได้เป็นเพียงอาวุธ แต่มันคือจดหมายลาตายที่ข้าส่งถึงอ๋องจางเหว่ย" บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดเลือดของเฟยหลงกระทบพื้นไม้ เขาพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างชั้นสอง ร่างสูงโปร่งหายวับไปในความมืดประหนึ่งเงาพยับแดด ทิ้งให้หลี่เหมยมองตามด้วยหัวใจที่บีบรัด ณ ใจกลางตลาดมืด 'ฉีเฟิง' เดินตรวจตราความเรียบร้อยด้วยท่าทีหยิ่งผยอง รัศมีอำนาจของอ๋องจางเหว่ยคุ้มครองมันอยู่ ทำให้คนในยุทธภพต่างก้มหัวให้ แต่ฉีเฟิงไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกย่างก้าวของมันตั้งแต่ออกจากจวนอ๋อง ได้ถูกเฟยหลงวางยาพิษจางๆ ไว้ในละอองน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามโคมไฟกระดาษตลอดเส้นทาง เฟยหลงซ่อนตัวอยู่บนคานหลังคาที่สูงที่สุด เขามองลงมาเห็นฉีเฟิงหยุดเดินที่หน้าร้านขายหยกโบราณ มันกำลังหยิบหยกอีกชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนแววตาของมันที่เต็มไปด้วยความโลภ นั่นคือจุดอ่อนที่เฟยหลงรอคอย *ชั่วขณะที่ลมหายใจของฉีเฟิงสะดุด* พิษที่เฟยหลงโปรยไว้ออกฤทธิ์ มันทำให้เส้นประสาทที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของฉีเฟิงกระตุกวูบ ฉีเฟิงชะงักกึก พยายามดึงกระบี่ออกมาป้องกันตัว ทว่าข้อมือกลับอ่อนแรงลงจนกระบี่ร่วงหล่นกระทบพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสนั่นไปทั่วบริเวณ "ใคร! ใครอยู่ในเงามืด!" ฉีเฟิงตวาดก้อง พยายามรวบรวมลมปราณต้านพิษ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงใบไม้แห้งกรอบจากการเหยียบย่ำ เฟยหลงปรากฏตัวขึ้นช้าๆ จากด้านหลังฉีเฟิงในระยะห่างที่ไม่ไกลนัก แต่เขากลับไม่ได้ถืออาวุธใดๆ ในมือ สิ่งที่เขาถืออยู่คือถุงหอมสีม่วงที่ปักลายจันทร์เพ็ญ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสำนักที่อ๋องจางเหว่ยพยายามจะทำลายทิ้ง "เจ้าคือ... มือสังหารของสำนักเงาใต้จันทร์?" ฉีเฟิงหน้าซีดเผือด แม้พิษจะเริ่มกัดกินประสาทสัมผัส แต่มันยังคงจดจำชื่อนี้ได้แม่นยำ "ข้าทำงานให้อ๋องจางเหว่ย หากเจ้าฆ่าข้า ชีวิตของเจ้าจะไม่มีแผ่นดินให้อยู่!" เฟยหลงเดินวนรอบตัวมันช้าๆ กดดันด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็น "ข้าไม่ได้ต้องการแผ่นดินอยู่ ข้าต้องการเพียงให้เจ้าชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำไว้กับครอบครัวข้า... และสิ่งที่อ๋องจางเหว่ยต้องชดใช้ กำลังจะเริ่มต้นจากหัวของเจ้าที่กลิ้งลงบนพื้นนี้" ฉีเฟิงกัดฟันกรอด มันพยายามพุ่งตัวเข้าหาเฟยหลงด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่นั่นคือกับดักที่เฟยหลงวางไว้ ส้นเท้าของเฟยหลงเตะเข้าที่ขัดขาของฉีเฟิงจนล้มลง แล้วใช้กระบี่สั้นที่แอบซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อจ่อเข้าที่ลำคออย่างรวดเร็ว ทว่า... ในวินาทีที่ใบกระบี่กำลังจะปาดผ่านลำคอของฉีเฟิง เสียงปรบมือดังขึ้นจากบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ตรงข้าม "ยอดเยี่ยม... การวางแผนที่รัดกุมและจิตสังหารที่แน่วแน่ ไม่เสียแรงที่ข้าเฝ้าดูเจ้ามาตลอด เฟยหลง" เสียงนั้นเย็นยะเยือกและคุ้นเคยอย่างประหลาด เฟยหลงชะงัก สายตาที่เคยเด็ดขาดกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที เมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงามืดของระเบียงชั้นบน บุคคลนั้นคือคนเดียวกับที่เฟยหลงคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... บิดาของเขาเอง! ความตกตะลึงทำให้เฟยหลงคลายมือจากกระบี่สั้นโดยไม่รู้ตัว แต่ในจังหวะนั้นเอง ฉีเฟิงที่ดูเหมือนอ่อนแรงกลับกระชากเข็มพิษจากรองเท้าหวังจะแทงเข้าที่หัวใจของเฟยหลงพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะ ชีวิตของเฟยหลงแขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างการแก้แค้นที่ใกล้สำเร็จ กับความจริงที่กำลังสั่นคลอนความเชื่อทั้งหมดของเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมครั้งนี้ครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ