ค่ำคืนจันทร์เลือด

“ท่านกำลังเดิมพันด้วยลมหายใจของคนทั้งจวนอ๋อง เพียงเพื่อความบันเทิงในคืนที่จันทร์เป็นสีเลือดเช่นนี้หรือ?” เสียงกระซิบที่แผ่วเบาราวกับเสียงแมลงปีกบางดังขึ้นจากเงามืดหลังฉากกั้นไม้แกะสลักลวดลายมังกร เฟยหลงยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ลมหายใจของเขาถูกปรับให้แผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอากาศธาตุ ในมือถือเข็มเงินอาบยาพิษ "จันทราดับสูญ" ที่เขาปรุงขึ้นเองจากพิษของงูหางกระดิ่งในหุบเขาพันปี เบื้องหน้าของเขาคือท่านอ๋องจางเหว่ย ชายผู้มีใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มใจดีทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขากำลังรินเหล้าลงในจอกทองคำด้วยมือที่มั่นคง “ความบันเทิงหรือ?” จางเหว่ยเอ่ยตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ข้าเพียงแค่เฝ้ารอคอย 'แขก' ที่ได้รับเชิญให้มาเป็นสักขีพยานในการดับสูญของตระกูลที่จงรักภักดีเกินเหตุต่างหากล่ะ เฟยหลง” เฟยหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนในคืนนี้ เหตุใดคนผู้นี้ถึงได้ระบุชื่อเขาได้อย่างแม่นยำ? หรือนี่จะเป็นกับดักที่เขาวางไว้ล่อเสือออกจากถ้ำตั้งแต่แรก? ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะขยับกาย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหิมะก็โชยมาแตะจมูก เฟยหลงชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาของหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง หลี่เหมย... นางมาที่นี่ทำไม? สายตาของนางที่มองมายังเขามีทั้งความกังวลและคำเตือนที่สื่อสารผ่านความเงียบ นางกำลังส่ายหัวเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า 'อย่าขยับ' “พิษในเหล้าจอกนั้นมิได้มีไว้สำหรับท่านอ๋อง แต่มันมีไว้สำหรับข้า ใช่หรือไม่?” เฟยหลงเลิกซ่อนตัว เขาเดินออกมาจากเงามืดอย่างสง่างาม ดาบในฝักที่คาดไว้ข้างเอวไม่ได้ถูกชักออกมา แต่รัศมีแห่งการสังหารที่แผ่ออกมากลับทำให้องครักษ์ที่เฝ้าอยู่รอบนอกถึงกับถอยกรูด จางเหว่ยหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วตำหนัก “เจ้าฉลาดเสมอ เฟยหลง แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... ที่นี่คือกรงขัง ไม่ใช่สนามรบ” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งลมที่แขวนไว้รอบตำหนักก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับได้รับอาณัติจากภูตผี พื้นไม้ที่เฟยหลงยืนอยู่เริ่มสั่นสะเทือน ก่อนที่รอยแยกจะเปิดออกเผยให้เห็นกลไกธนูอาบยาพิษนับร้อยที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นพรม เฟยหลงกระโดดตัวลอยขึ้นกลางอากาศด้วยวิชาตัวเบาที่ไร้เสียง เขาสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เข็มเงินนับสิบเล่มพุ่งทะลุผ่านกระดาษกั้นห้องไปยังจุดสำคัญขององครักษ์ที่ดักซุ่มอยู่ เสียงร้องครวญครางด้วยความทรมานดังขึ้นสั้นๆ แล้วเงียบหายไป องครักษ์เหล่านั้นไม่ได้ตายด้วยคมเข็ม แต่ตายด้วยความว่างเปล่าของชีวิตที่ถูกพิษกัดกินถึงขั้วหัวใจภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ “หลี่เหมย!” เฟยหลงตวาด “ถอยไป!” นางไม่ได้ทำตามคำสั่ง แต่นางกลับพุ่งเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้ “ท่านถูกวางยาตั้งแต่อยู่บนหลังคาแล้วเฟยหลง! พิษที่ลอยอยู่ในอากาศนี้คือ 'ควันอาคมไร้ลักษณ์' หากท่านใช้กำลังภายในแม้แต่กระดิ่งเดียว พิษจะซึมเข้าสู่ชีพจรหัวใจทันที!” เฟยหลงชะงัก ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มแล่นเข้าสู่ปลายนิ้ว เขาประมาทไป... การลอบสังหารที่ไร้ร่องรอยในครั้งนี้ จางเหว่ยไม่ได้ใช้เพียงกำลังทหาร แต่ใช้ศาสตร์มืดที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน จางเหว่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้ามาหาทั้งสองคนอย่างใจเย็น เขาไม่ได้เร่งรีบ เพราะเขารู้ดีว่าเวลาคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดในค่ำคืนนี้ “เจ้าโกรธแค้นที่ข้าสังหารครอบครัวเจ้า แต่ในวินาทีสุดท้าย เจ้ากลับต้องมาตายพร้อมกับหญิงที่เจ้าปกป้องไว้ในอ้อมแขน... ช่างเป็นฉากจบที่งดงามเกินกว่าข้าจะคาดคิดเสียจริง” จางเหว่ยหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน เขาชักกระบี่สั้นออกมาจากข้างเอว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างสะท้อนคมกระบี่เป็นประกายสีเลือด ก่อนที่เขาจะตวัดกระบี่ลงมาอย่างเฉียบขาด! ทว่า ก่อนที่คมเหล็กจะถึงร่างของเฟยหลง เข็มเงินเล่มสุดท้ายที่เฟยหลงซ่อนไว้ในปากกลับถูกพ่นใส่จุดกระหม่อมของจางเหว่ยอย่างแม่นยำดุจจับวาง! จางเหว่ยเบิกตากว้าง เลือดสีดำทะลักออกมาจากปากของเขา ร่างของชายผู้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งทรุดลงกับพื้น แต่ในจังหวะนั้นเอง เขากลับยิ้มออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว มือที่กำลังจะไร้เรี่ยวแรงนั้นคว้าคอเสื้อของเฟยหลงไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า... “เจ้าคิดว่าข้ามาคนเดียวงั้นรึ? ดูที่หน้าต่างนั่นสิ... คนที่เจ้าคิดว่าตายไปแล้วน่ะ เขามาเพื่อทวงทุกอย่างคืนจากเจ้าด้วยตัวเขาเอง” เฟยหลงหันไปมองตามคำพูดนั้น หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อร่างหนึ่งที่สวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้น... กลิ่นอายเดียวกับที่เขาสัมผัสได้ในคืนที่บ้านของเขาถูกเผาทำลายไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญในตอนนี้นะครับ