ร่องรอยอาวุธลับ

"เข็มเล่มนี้... ไม่ใช่เข็มเงินธรรมดา หากเป็นเหล็กไหลอาบเลือดงูพิษจากหุบเขาพันปี" เฟยหลงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดิน แสงตะเกียงริบหรี่สะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของเขา นิ้วเรียวยาวคีบอาวุธลับขนาดเล็กจิ๋วขึ้นมาส่องกับแสงไฟ เข็มเล่มนั้นไม่มีความเงางามของเหล็กกล้าทั่วไป แต่มันกลับดูดกลืนแสงราวกับมีชีวิต หลี่เหมยที่ยืนอยู่ข้างกายขยับตัวเข้ามาใกล้ นางใช้คีมทองเหลืองบรรจงหยิบเข็มเล่มนั้นมาพินิจ ก่อนจะสูดกลิ่นแผ่วเบาแล้วเบิกตากว้าง "พิษดอกมธุรารัตติกาล... กลิ่นของมันเจือจางมากจนคนทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ หากเพียงขูดขีดผ่านผิวหนัง ผู้ถูกพิษจะสิ้นใจในสามลมหายใจโดยไร้ร่องรอยบาดแผลที่ชัดเจน เฟยหลง... ท่านเอาสิ่งนี้มาจากที่ใด?" "จากศพของผู้ที่พยายามปิดปากข้าในหอสุราเมื่อคืน" เฟยหลงตอบพลางลุกขึ้นยืน แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่ถูกกดทับ "ข้าประมาทไป ไม่นึกว่าพวกมันจะกล้าใช้ของสิ่งนี้ในเขตเมืองหลวง" "ท่านจงดูสัญลักษณ์ที่โคนเข็ม" หลี่เหมยชี้ให้เห็นลวดลายแกะสลักอันประณีตขนาดเท่าเส้นผม มันคือรูป 'นกกระเรียนเหินจันทร์' ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สาบสูญไปนานแล้ว เฟยหลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง ตระกูลนี้ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อนตามคำสั่งประหารชีวิตของราชสำนัก เหตุใดเข็มของตระกูลที่ควรจะหายไปจากยุทธภพแล้ว ถึงมาอยู่ในมือของมือสังหารที่รับใช้ทางการได้? "หลี่เหมย..." เฟยหลงเรียกเสียงต่ำ "เจ้าจำได้หรือไม่ ว่าใครเป็นคนถวายฎีกาขอให้กวาดล้างตระกูลนี้ในตอนนั้น?" หญิงสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เป็นท่านอ๋องจางเหว่ย... เขาอ้างว่าตระกูลนี้ซ่องสุมกำลังและครอบครองแผนที่ลับคลังแสงของกองทัพ แต่ในตอนนั้นบิดาข้าเคยตรวจพบว่าหลักฐานเหล่านั้นล้วนเป็นของปลอม..." "ไม่ใช่แค่ปลอม แต่มันคือการกำจัดเสี้ยนหนาม" เฟยหลงกระชากเสียงเบา นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร "มันไม่ได้กวาดล้างตระกูลนั้นเพื่อรักษาความสงบ แต่มันต้องการชิง 'เข็มพิษ' และวิชาลับในการสังหารเงียบเพื่อใช้เป็นอาวุธส่วนตัว... อ๋องจางเหว่ยใช้ชีวิตของคนทั้งตระกูลเป็นบันไดสู่การกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ" ความโกรธแค้นในอกของเฟยหลงพลุ่งพล่านราวกับลาวา เขาเดินไปที่ผนังห้อง กดกลไกลับจนเผยให้เห็นกระดานข่าวสารที่เต็มไปด้วยแผนผังการเคลื่อนไหวของอ๋องจางเหว่ย เขาปักมีดสั้นลงบนจุดที่ตั้งของจวนท่านอ๋องอย่างแม่นยำ "เราต้องบุกไปที่นั่น" เฟยหลงกล่าว "ท่านสติเลอะเลือนไปแล้วหรือ!" หลี่เหมยคว้าแขนเขาไว้แน่น "จวนอ๋องเต็มไปด้วยค่ายกลและยอดฝีมือที่คัดมาเป็นพิเศษ การบุกเดี่ยวเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง!" "หากข้าไม่ทำ แล้วใครจะทำ?" เฟยหลงหันมามองนาง สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความมุ่งมั่น "การรอคอยคือการเปิดโอกาสให้มันได้ฆ่าผู้อื่นอีกนับไม่ถ้วน ข้าเห็นครอบครัวข้าถูกสังหารต่อหน้า... ข้าสาบานว่าความสูญเสียเช่นนั้นจะต้องไม่เกิดขึ้นกับใครอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ด้วยฝีมือของไอ้ทรราชนั่น" หลี่เหมยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม นางเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่หลังความเยือกเย็น ความเข้าใจและความอาทรแผ่ซ่านออกมาจากแววตาของนางก่อนจะถอนหายใจยาว "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะปรุงยาถอนพิษที่รุนแรงที่สุดให้ท่านพกติดตัวไว้ หากท่านจะไปนรก ข้าก็จะไปส่งท่านที่ปากประตูเอง" ยามราตรีมาเยือนอย่างไร้สุ้มเสียง เฟยหลงในชุดสีดำสนิททะยานร่างข้ามหลังคาจวนอ๋องจางเหว่ยราวกับเงาพิษที่ไร้ตัวตน สายลมพัดผ่านพาเอาความหนาวเหน็บมาสู่ผิวหนัง เขาอาศัยจังหวะที่เวรยามผลัดเปลี่ยน พลิ้วกายลงสู่ระเบียงชั้นในของตำหนักจันทรา ภายในห้องโถงใหญ่มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ส่องสว่าง เฟยหลงซ่อนตัวอยู่หลังม่านกั้น มองเห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งขีดเขียนพู่กันอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม "เจ้ามาจนได้นะ... เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นโดยที่ชายผู้นั้นไม่ได้เงยหน้ามอง เฟยหลงตัวแข็งทื่อ เขาถูกจับได้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตจวนแล้ว! บุรุษผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน อ๋องจางเหว่ยไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย เขาวางพู่กันลงก่อนจะหมุนแหวนหยกที่นิ้วชี้ไปมาอย่างใจเย็น "ข้าเฝ้ารอวันนี้มานาน... วันที่จะได้กำจัดเสี้ยนหนามชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเจ้าทิ้งเอาไว้ให้" อ๋องจางเหว่ยดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องทั้งสี่ด้านก็ถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของยอดฝีมือนับสิบชีวิตที่พุ่งเข้ามาล้อมรอบเฟยหลงไว้ในพริบตา ทว่าสิ่งที่ทำให้เฟยหลงต้องหยุดชะงักและกำกระบี่แน่น ไม่ใช่กองทัพเบื้องหน้า... แต่เป็นสตรีผู้หนึ่งที่ถูกคุมตัวออกมาจากเงามืดด้านหลังของอ๋องจางเหว่ย นางคือหลี่เหมยที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด! "ถ้าเจ้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว..." อ๋องจางเหว่ยหยิบเข็มพิษเล่มเดิมขึ้นมาจ่อที่คอหอยของหญิงสาว "หัวของนาง... จะกลายเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้เจ้าในคืนนี้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญในตอนนี้นะครับ