กับดักในหอสมุด

"วางกระบี่ลงเสีย หากไม่อยากให้หัวใจของเจ้าต้องหยุดเต้นเพราะพิษกู่เพียงหยดเดียว" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากเงามืดหลังชั้นหนังสือทำเอาหัวใจของเฟยหลงกระตุกวาบ ร่างกายที่เตรียมพร้อมจะฉกฉวยบันทึกลับราชวงศ์หนิงพุ่งตัวถอยหลังไปสามก้าวทันที ปลายเท้าแตะพื้นเบาหวิวไร้สุ้มเสียงราวกับภูตผี ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวในความมืดกวาดมองไปรอบหอสมุดหลวงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง กลิ่นกำยานอ่อนๆ ที่ควรจะหอมรื่นรมย์ กลับเจือไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตจางๆ ที่เฟยหลงคุ้นเคยดี มันคือกลิ่นของ 'พิษแมงป่องทมิฬ' กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้ที่ทำงานให้ท่านอ๋องจางเหว่ย "คนของท่านอ๋องจางเหว่ย... ดูท่าทางค่ำคืนนี้ข้าคงได้ขยับข้อมือมากกว่าที่คิด" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือขวาขยับแฝงเร้นไปที่ซองบรรจุเข็มพิษข้างเอวอย่างเชื่องช้า "หึ! เจ้าเรียกตัวเองว่าเงา แต่กลับทำตัวสะเพร่าทิ้งร่องรอยไว้ตั้งแต่หน้าประตูวังชั้นใน เฟยหลง... ความแค้นบังตาจนลืมแม้กระทั่งสัญชาตญาณเอาตัวรอดงั้นหรือ" ชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กไร้ลวดลาย ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบกายดูจะหนักอึ้ง เฟยหลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง จิตใต้สำนึกร้องเตือนว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่แค่การดักซุ่มธรรมดา แต่มันคือการขุดหลุมล่อให้เขาเข้ามาติดกับดัก บันทึกลับเล่มนั้นวางอยู่บนแท่นไม้เด่นหง่ากลางห้อง ราวกับเป็นเหยื่อล่อหนูที่โง่เขลาที่สุด "เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพราะความแค้นเพียงอย่างเดียวงั้นหรือ?" เฟยหลงยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปบนคานไม้ของหอสมุดอย่างรวดเร็ว "บางที... คนที่ควรจะระวังหลังให้ดีที่สุด คือผู้ที่หลงคิดว่าตัวเองเป็นนักล่าต่างหาก" ทันทีที่เขากระโดดขึ้นไป มือของเฟยหลงซัดผงโปรยสีขาวนวลออกไปในอากาศ มันคือ 'พิษสลายกำลัง' ที่เขาปรุงขึ้นเองจากสมุนไพรหายากที่หลี่เหมยเคยเตือนว่าห้ามใช้พร่ำเพรื่อ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคำนึงถึงความถูกต้อง หากพลาดเพียงนิดเดียว ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาเพื่อทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวคงต้องจบลงที่นี่ ชายชุดดำเบี่ยงตัวหลบผงพิษได้อย่างฉิวเฉียด แต่ทว่ามันไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง เฟยหลงไม่ได้หวังจะทำร้ายชายตรงหน้าตั้งแต่แรก ทันทีที่ชายชุดดำขยับตัวหลบ แรงลมจากการกระทำของเขาไปกระทบเข้ากับระฆังแก้วที่ถูกวางไว้บนชั้นวางหนังสือใกล้ๆ จนเกิดเสียงกังวานใสแหลมเล็กกระจายไปทั่วหอสมุด นั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่เฟยหลงตั้งใจสร้างขึ้น! "เจ้าคนบ้า! คิดจะเรียกรปภ. วังหลวงมาล้อมกรอบพวกเรางั้นหรือ!" ชายชุดดำสบถเสียงหลง ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น "หากข้าต้องตายที่นี่ อย่างน้อยก็ได้ลากสุนัขรับใช้ของท่านอ๋องไปลงนรกด้วยกันสักตัว" เฟยหลงเหยียดกายลุกขึ้น ยืนหยัดอย่างสงบนิ่งท่ามกลางวิกฤต สายตาจ้องเขม็งไปยังชายชุดดำที่เริ่มกระวนกระวายเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารยามนับสิบชีวิตกำลังเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้ ทว่าในจังหวะที่เฟยหลงกำลังจะตัดสินใจเสี่ยงตายคว้าบันทึกเล่มนั้น กลิ่นอายสังหารสายหนึ่งที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าก็แผ่ซ่านเข้ามาในหอสมุด ความกดดันที่ทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงักถาโถมเข้าใส่จนเข่าของเฟยหลงทรุดลงเล็กน้อย ประตูไม้บานใหญ่ของหอสมุดถูกผลักออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางชั้นสูงก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าเยือกเย็นที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด ใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมนั่น... ท่านอ๋องจางเหว่ย "ยินดีต้อนรับสู่หอสมุดของข้า... เฟยหลง เจ้าช่างขยันขันแข็งเสียจริงที่มาช่วยข้าจัดเรียงบันทึกเหล่านี้ยามวิกาล" จางเหว่ยเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่จ้องมองมากลับคมกริบดุจใบมีดโกน เฟยหลงกัดฟันแน่น พยายามรวบรวมกำลังภายในเพื่อเตรียมต้านทาน แต่แล้วความผิดปกติก็บังเกิดที่ปลายนิ้วมือ... เขาไม่ได้ถูกวางยาพิษจากชายชุดดำ แต่เขากลับถูกพิษจาก 'อากาศ' ภายในหอสมุดแห่งนี้ที่ถูกผสมด้วยกลิ่นกำยานพิเศษที่เขาสูดดมเข้าไปตั้งแต่ก้าวเข้ามา ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนล่ามไว้ แรงกดดันมหาศาลจากยอดยุทธที่ซ่อนเร้นของท่านอ๋องจางเหว่ยบีบคั้นจนเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาตกหลุมพรางที่ลึกและซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มากนัก จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ หยุดลงตรงหน้าเฟยหลงที่ขยับตัวแทบไม่ได้ แล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าหลี่เหมยแอบส่งสมุนไพรต้านพิษให้เจ้าผ่านทางร้านขายยาของบิดานาง... น่าเสียดายนัก ที่การกระทำของนางกำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุให้สำนักหมอเทวดาต้องดับสูญไปพร้อมกับเจ้าในคืนนี้" ความรู้สึกผิดและโกรธแค้นประดังเข้ามาในอกเฟยหลงจนแทบจะระเบิดออก เขาพยายามจะชักกระบี่ออกมา แต่ทว่ามือกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง จางเหว่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบบันทึกล้ำค่าเล่มนั้นขึ้นมา แล้วโยนมันลงแทบเท้าของเฟยหลงด้วยสายตาเวทนา "เอาสิ... หยิบมันขึ้นมา หากเจ้าคิดว่าชีวิตของหลี่เหมยในตอนนี้ ยังคุ้มค่าที่จะแลกกับความพยศของเจ้าเพียงคนเดียว" นี่คือการเดินทางที่เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับความมืดมิดในใจของเฟยหลงในตอนนี้นะครับ