เกมไล่ล่าในเขาวงกต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากตึกร้างในย่านเสื่อมโทรมปลายเขตเมือง คือบรรยากาศที่ต้อนรับเราสองคนในค่ำคืนนี้ครับ รินหยุดฝีเท้าลงบนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยเศษฝุ่นปูน ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ความเงียบงันรอบตัวไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นช้าลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับเร่งจังหวะการสูบฉีดโลหิตให้เดือดพล่านขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงร่องรอยความทรงจำที่เพิ่งถูกทิ้งไว้บนเสื้อโค้ทเก่าๆ ที่แขวนอยู่บนเสาเหล็กขึ้นสนิม "ระวังตัวด้วยครับ... เหยื่อในกรงมักจะดิ้นรนเสมอเมื่อรู้ว่านายพรานเดินเข้ามาใกล้" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนของฝ่ามือใหญ่ที่แตะลงบน1.เอวบางอย่างถือวิสาสะ คีรินโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจเจือกลิ่นมินต์เย็นยะเยือกปะทะเข้ากับต้นคอของริน ภายใต้ชุดสูทเนี๊ยบกริบที่ไม่เข้ากับบรรยากาศสลัมปรักหักพังแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มกลับเป็นประกายระยับด้วยความตื่นเต้น ราวกับสัตว์ป่ากำลังมองเหยื่อในอาณาเขต รินเบี่ยงตัวหลบสัมผัสจาบจ้วงนั้นเล็กน้อย ส่งสายตาคมกริบราวใบมีดกลับไปทันที "เก็บมือของคุณไว้ใช้ผ่าตัดคนไข้เถอะครับ คีริน ผมไม่ได้ต้องการพี่เลี้ยง... โดยเฉพาะคนที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ใจ" "เจตนาไม่บริสุทธิ์งั้นหรือครับ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยความอันตราย เขาก้าวเข้ามาประชิดจนรินต้องถอยหลังไปชนกับผนังปูนเย็นเฉียบ "คุณก็รู้ดีริน ว่าผมต้องการอะไรจากคุณ... ความทรงจำพวกนั้นมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผมอยากจะ 'ครอบครอง' คุณไว้ทั้งตัวและหัวใจ" ยังไม่ทันที่รินจะได้สวนคำพูดเชือดเฉือนใดกลับไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดทึบด้านหน้า เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนปรากฏขึ้น พร้อมกับอาวุธในมือที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าด้านนอก เกมไล่ล่าในเขาวงกตแห่งนี้... เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ รินไม่รอช้า เธอดีดตัวหลบเข้ามุมเสาอย่างคล่องแคล่ว วัตถุชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น—นาฬิกาพกโบราณ—ส่งกระแสภาพอแวบเข้ามาในหัว สมองของเธอประมวลผลทันทีว่าชายพวกนี้คือกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับคดีลักลอบค้าความทรงจำใต้ดิน และที่สำคัญ... หนึ่งในนั้นคือกุญแจสำคัญที่จะไขปมในวัยเด็กของเธอ "ระวังข้างซ้ายครับ!" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงกระชากจากด้านหลังทำให้รินพ้นจากการถูกท่อเหล็กฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างหวุดหวิด คีรินเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่าที่คิด ร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้าพุ่งเข้าประชิดศัตรูคนแรก ใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดตายอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี ราวกับมือสังหารมืออาชีพ มากกว่าจะเป็นแค่ศัลยแพทย์ผู้ถือมีดผ่าตัด รินไม่ได้ยืนดูเฉยๆ เธออาศัยจังหวะที่ศัตรูคนที่สองพุ่งเข้ามา ใช้ความคล่องตัวเตะตัดขาจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลง ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอด้วยความเด็ดขาด "พวกแกต้องการอะไรจากฉันกันแน่!" รินกดเสียงต่ำถามชายฉกรรจ์ที่นอนหายใจหอบอยู่ใต้ร่าง สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หวาดกลัวของอีกฝ่าย ชายคนนั้นหัวเราะเยาะออกมาทั้งที่เลือดไหลซึมมุมปาก "แกไม่มีทางชนะ... นายใหญ่สั่งเก็บพวกแกตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว... และความลับเรื่องในอดีตของแก... มันกำลังจะตายไปพร้อมกับพวกแกนี่แหละ!" สิ้นเสียงคำขู่ ร่างของชายใต้ร่างก็กระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนที่เสียงปืนเก็บเสียงจะดังขึ้น *ปุ!* กระสุนปริศนาพุ่งเจาะเข้าที่หน้าผากของมันอย่างไร้ความปรานี เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นคอนกรีต รินผุดลุกขึ้นด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม เธอกวาดสายตามองไปในความมืดมิดเบื้องบนของซากตึกร้างทันที "ใครวะ!" รินตะโกนก้อง คีรินดึงรินเข้ามาหลบหลังเสาหนาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาที่เคยเยือกเย็นและขี้เล่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบทิศทางด้วยความระแวดระวังขั้นสุด แสงไฟฉายสว่างวาบส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนจากระเบียงชั้นสอง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินก้าวลงมาอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... คุณนักสะสม" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายจากความมืด พร้อมกับร่างของชายสูงวัยในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงาลึก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าที่มีแผลเป็นลึก และในวินาทีที่แสงไฟสาดกระทบใบหน้านั้นเต็มตา รินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด เพราะใบหน้าของคนผู้นั้น... คือเงาซ้อนของความทรงจำในวัยเด็กที่เธอพยายามตามหามาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ