ร่องรอยของฆาตกรที่ไร้เงา

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและกระดาษเก่ายังคงลอยวนอยู่ในห้องสืบสวนใต้ดิน แต่วินาทีนี้สิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่กองแฟ้มคดีฆาตกรรมที่ถูกกวาดมากองรวมกันบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเย้ยหยันของคนที่กำลังโน้มตัวลงมาใกล้เกินความจำเป็นต่างหาก "คุณกำลังทำให้ผมเสียสมาธิ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ชิดริมใบหูของคนตัวเล็กกว่าจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เป่ารดผิวเนื้อ คีรินจงใจทิ้งระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับอีกฝ่ายไว้ไม่ถึงคืบ ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงขัง โดยเฉพาะเมื่อร (ริน) ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือเต็มแรง ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้หลบเลี่ยง รินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ดวงตาคู่สวยตวัดมองคีรินกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตก็ตามที "ถ้าคุณหมอคีรินถอยออกไปสักสองก้าว สมองผมคงประมวลผลเบาะแสในแฟ้มนี้ได้เร็ury กว่านี้แน่ครับ" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความท้าทาย ปลายนิ้วเรียวที่ถือแฟ้มคดีชิ้นล่าสุดกำกระดาษแน่นจนยับยู่ยี่เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนในอก คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มนั้นสั่นพร่าด้วยความพึงพอใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือด้านหลังของริน เป็นการกักตัวอีกฝ่ายไว้โดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมผสานกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อสะอาดๆ จากตัวศัลยแพทย์หนุ่มยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "น่าเสียดาย... ที่ผมไม่ได้สนใจเบาะแสในกระดาษพวกนั้นตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ" สายตาสีเข้มเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ผมสนใจอย่างอื่นมากกว่า... และมันก็อยู่ตรงนี้แล้ว" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเคมีอันตราย สายตาที่ประสานกันราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรงในเวลาเดียวกัน รินรู้ดีว่าคีรินอันตรายแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ศัลยแพทย์มือหนึ่ง แต่คือเงาที่เชื่อมโยงกับเครือข่ายอิทธิพลมืดที่พวกเขากำลังตามล่าอยู่ และในขณะเดียวกัน... คีรินก็คือคนเดียวที่กุมกุญแจไขความทรงจำในวัยเด็กที่หาย "หยุดเล่นเกมจิตวิทยาชี้นำกับผมสักทีเถอะครับ" รินตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เอียงคอมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เยือกเย็นขึ้น "เพราะต่อให้คุณจะใช้สายตาแบบนั้นมองผมอีกสักกี่ครั้ง ความจริงเรื่องเครือข่ายฟอกเงินใต้ดินและการตายของเหยื่อรายล่าสุดก็ยังคงชี้เป้ามาที่คุณอยู่ดี" คำพูดแทงใจดำนั้นไม่ได้ทำให้คีรินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งลึกขึ้น แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะกลืนกินคนตัวเล็กตรงหน้าได้ตลอดเวลา "ฉลาดและปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากของริน จนคนฟังต้องเผลอกลั้นหายใจ "แต่บางที... การรู้มากเกินไปในโลกใบนี้ ก็มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสมอ โดยเฉพาะเมื่อคุณดันไปสะกิดรังของพวกพยัคฆ์เข้าจริงๆ" พูดจบ คีรินก็ผละตัวออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับสัตว์นักล่าที่ยอมปล่อยเหยื่อเป็นอิสระชั่วคราวเพื่อความสนุกในการไล่ล่าครั้งต่อไป รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แล้วรีบก้มลงมองเอกสารชิ้นสำคัญที่เพิ่งดึงออกมาจากแฟ้มลับ นั่นคือภาพถ่ายรอยสักรูป "งูพันกุญแจโบราณ" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สลักอยู่บนข้อมือของศพปริศนาในคดีล่าสุด และบังเอิญเหลือเกินว่า... สัญลักษณ์นี้เคยปรากฏอยู่ในภาพความทรงจำสีจางๆ ที่รินมองเห็นผ่านนาฬิกาพกโบราณเมื่อสามวันก่อน รินขมวดคิ้วแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เครือข่ายอิทธิพลมืดที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่แก๊งอาชญากรท้องถิ่น แต่มีรากเหง้าลึกซึ้งเชื่อมโยงไปถึงตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับประเทศ และหนึ่งในรายชื่อผู้สนับสนุนหลักของมูลนิธิการกุศลที่เป็นฉากหน้า... ก็มีชื่อของคนตระกูลเดียวกับคีรินปรากฏอยู่ด้วย "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม..." รินเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานอยู่ไม่ไกล "ว่าสัญลักษณ์นี้หมายถึงอะไร และใครคือคนที่อยู่บงการเบื้องหลังเครือข่ายทั้งหมดนี้" คีรินไม่ตอบทันที เขาหยิบแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาสคมกริบมองลอดผ่านขอบแก้วมาที่รินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเมื่อครู่กลายเป็นความเย็นเยียบและจริงจังในพริบตา "ถ้าผมบอกคุณว่า... คนที่คุณกำลังตามหา ไม่ได้อยู่ไกลจากตัวเราเลยล่ะครับ ริน" คีรินวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' "และเขาก็รู้ดีว่าตอนนี้พวกเรากำลังเดินเข้าไปติดกับดักที่เขาวางไว้" รินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ "หมายความว่ายังไง?" ก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ความเงียบสงบของห้องใต้ดินถูกทำลายลงด้วยเสียงโลหะกระทบกัน และเสียงเคาะประตูที่ไม่ได้มาจากการเคาะมารยาท แต่เป็นการกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง *ปัง! ปัง! ปัง!* ประตูกระจกนิรภัยของห้องสืบสวนร้าวเป็นทางยาว แรงกระแทกจากภายนอกทำให้เศษฝุ่นร่วงกราวลงมา รินหันขวับไปมองหน้าประตูทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของรินอีกครั้งในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าแขนเรียวไว้มั่น ลากให้หลบมาอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานพร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ" คีรินกระซิบเสียงต่ำข้างหู ร่างกายกำยำแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างเต็มพิกัด ไม่มีร่องรอยความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาที่ดุดันและพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อเพื่อปกป้องคนที่อยู่ด้านหลัง รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตึงเครียด แต่มืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิบมีดพกสั้นขึ้นมาเตรียมพร้อมเช่นกัน สถานการณ์พลิกผันรวดเร็วจนแทบตั้งตัวไม่ทัน เครือข่ายอิทธิพลมืดส่งคนมาเก็บพยานหลักฐาน หรือว่า... พวกมันรู้แล้วว่ารินกำลังเข้าใกล้ความจริงเกินไป? เสียงล็อกประตูถูกทำลายลง กลอนเหล็กหลุดกระเด็นออกตามแรงถีบมหาศาล กลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าและถืออาวุธครบมือพุ่งทะลักเข้ามาในห้อง ความมืดสลัวของห้องใต้ดินถูกแทนที่ด้วยลำแสงไฟฉายกราดส่องไปทั่วทิศทาง รินกั้นหายใจเตรียมพุ่งตัวออกไปสวนกลับ แต่ทว่า... ทันทีที่แสงไฟฉายสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก รินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เพราะคนที่ยืนอยู่หลังหน้ากากนั้น... ไม่ใช่คนของแก๊งอิทธิพลมืดที่ไหนไกล แต่เป็นใบหน้าที่รินคุ้นเคยดีที่สุด... ใบหน้าที่ควรจะตายไปจากกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย *“พี่...?”* รินพึมพำออกมาเบื้องหน้าด้วยเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาเอ่อคลอด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อ คีรินที่ยืนอยู่ข้างๆ หรี่ตาลงอย่างอันตราย รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ในขณะที่กระบอกปืนในมือถูกยกเล็งตรงไปยังผู้มาใหม่ทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ