ความลับใต้ตึกระฟ้า

เสียงกุญแจกระทบกันเบาๆ ในความเงียบงันท่ามกลางห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสี่สิบสองของตึกระฟ้าใจกลางเมือง คือสัญญาณเตือนภัยเดียวที่รินรับรู้ในเวลานี้ นิ้วเรียวยังคงกดค้างอยู่บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ขณะที่หน้าจอแสดงผลไฟล์ลับของสถาบันวิจัยพันธุศาสตร์ชีวะ ซึ่งถูกเข้ารหัสไว้ด้วยระบบที่ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าถึงได้ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ตัวเลขรหัสเหล่านั้น หากเป็นรายชื่อของ "เหยื่อ" ที่สูญหายไปสามรายล่าสุด ซึ่งมีร่องรอยการเชื่อมโยงกับโปรเจกต์ทดลองที่ถูกสั่งยุบไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่ามือคู่สวยคู่นั้นจะหยิบจับไหว, ริน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปพบกับร่างสูงโปรดของคีริน ศัลยแพทย์หนุ่มผู้มีดวงตานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่มั่นคง กลิ่นอายเฉพาะตัวของโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเยือกเย็นลอยมาแตะจมูก ทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "ถ้าผมไม่เล่น ไฟกองนี้ก็คงเผาทำลายหลักฐานทั้งหมดจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากให้คุณตามหาหรอกครับ, คุณหมอคีริน" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับคนตรงหน้าลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว คีรินไม่ตอบทันที เขาโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานของรินไว้ กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความโกรธที่รินเอาตัวเองมาเสี่ยงอันตราย กับความหลงใหลที่ยากจะควบคุม "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้คนเดียวอย่างนั้นหรือครับ?" คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาลมหายใจสะดุด "เหยื่อพวกนั้นไม่ได้หายตัวไปเฉยๆ และงานวิจัยชิ้นนั้น... มันไม่ได้เกี่ยวข้องแค่เรื่องวิทยาศาสตร์ แต่มมันคือเรื่องของความหมกมุ่น... เหมือนกับที่ผมกำลังหมกมุ่นในตัวคุณ" ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาท รินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม แม้จะพยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้แค่ไหน แต่เคมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวศัลยแพทย์หนุ่มก็มักจะทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพังทลายลงทุกครั้งที่เข้าใกล้ "ถอยไปหน่อยครับ คุณกำลังล้ำเส้น" รินใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายเบื้องหน้า แต่ทว่ากล้ามเนื้อที่แน่นราวกำแพงเหล็กนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "เส้นรึ?" คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "สำหรับผมแล้ว เส้นพวกนั้นถูกขีดขึ้นมาเพื่อให้ข้ามต่างหาก... เหมือนกับที่คุณกำลังก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามของผมในตอนนี้ไงครับ, ริน" นิ้วเรียวเย็นเฉียบของคีรินเอื้อมมาสัมผัสปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความทะนุถนอมและความต้องการที่จะครอบครองอย่างชัดเจนจนรินต้องกลั้นหายใจ สมองของเขาประมวลผลข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ รายชื่อของเหยื่อที่หายไปมีรหัสพันธุศาสตร์ตรงกับข้อมูลการทดลองที่คีรินเคยดูแลในอดีต... หรือว่าเบื้องหลังของคีริน จะไม่ใช่แค่หมอผู้เยือกเย็นธรรมดา "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับโปรเจกต์ 'ซีโร่' ใช่ไหมครับ?" รินตัดสินใจยิงคำถามตรงๆ โดยไม่รอช้า ดวงจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อค้นหาความจริง คีรินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว ก่อนที่มือซึ่งเคยเกลี่ยเส้นผมจะเลื่อนลงมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนอย่างนุ่มนวล หัวใจของรินกระหน่ำรัวราวกับกลองศึกเมื่ออีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "ถ้าผมบอกว่าผมคือคนที่สร้างความทรงจำที่หายไปของคุณขึ้นมาใหม่ล่ะ... คุณจะยังกล้าถามคำถามนี้กับผมอีกไหมครับ, ริน" คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและความทรงจำในวัยเด็กที่เคยขาดหายไปเริ่มส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในหัว ทว่า ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วทั้งชั้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องทำงานนี้ ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี และก่อนที่ร่างของใครบางคนจะก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว คีรินก็คว้าตัวรินเข้าไปซ่อนไว้ในมุมอับของชั้นหนังสือ พร้อมกับยกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากของตัวเองเพื่อส่งสัญญาณเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ