บันทึกของคนตาย

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ทำให้ประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวถึงขีดสุด รินซ่อนสมุดบันทึกเล่มสีดำสนิทไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังตัวโคร่ง หัวใจในอกเต้นรัวระส่ำราวกับกลองเพล แต่ใบหน้ากลับพยายามรักษาความเรียบเฉยเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางห้องสอบสวนชั่วคราวที่ถูกปิดตายในที่เกิดเหตุ "คุณดูตื่นเต้นเกินกว่าคนธรรมดาที่บังเอิญเดินเข้ามาเจอศพนะครับ... ริน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของกรอบประตู ร่างสูงโปรดของคีรินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างของผมอย่างละเอียดถี่ถ้วน เหมือนกำลังสแกนหาพิรุธทุกตารางนิ้ว ผมแสร้งทำเป็นเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า พร้อมกับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนอง "ผมก็แค่ไม่ชอบกลิ่นอายของความตาย... มันน่าสะอิดสะเอียน คุณก็รู้ หมอคีริน" "แต่ผมกลับคิดว่า คุณกำลังสนใจ 'ความลับ' มากกว่ากลิ่นความตายเสียอีกนะครับ" คีรินสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ไอร้อนจากกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันตราย มือเรียวยาวของศัลยแพทย์หนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกลงข้างแก้มของผมออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนที่น่ากลัว... ความอ่อนโยนของคนที่พร้อมจะกักขังคุณไว้ในกรงทองไปตลอดกาล "ถอยไปหน่อยครับ คุณกำลังล้ำเส้นผมเกินไปแล้ว" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าแผ่นหลังจะเริ่มชื้นเหงื่อจากการที่สมุดบันทึกในเสื้อแนบชิดกับอกเสื้อของผม "ล้ำเส้นเหรอครับ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างใบหูของผม ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงซอกคอจนขนลุกซู่ "สำหรับผมแล้ว... พื้นที่รอบตัวคุณ ไม่มีคำว่าเส้นกั้นตั้งแต่แรกหรอกนะครับ มีแต่ผมจะขีดวงล้อมมันให้แคบลง จนคุณหนีไปไหนไม่ได้ต่างหาก" ปลายนิ้วที่เคยเกลี่ยปอยผม เลื่อนต่ำลงมาแตะที่ปลายคางของผม บังคับให้ผมต้องเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหยอกเย้าเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความหมกมุ่น ความคลั่งไคล้ที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมเยือกเย็น และมัน... อันตรายเสียยิ่งกว่าวัตถุพยานชิ้นใดๆ ในที่เกิดเหตุ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไดอารี่เล่มที่ซ่อนอยู่ส่งความเย็นเฉียบทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาเสียดสีกับผิวเนื้อ นึกภาพย้อนไปถึงตอนที่ผมใช้นิ้วสัมผัสปกสมุดเล่มนี้ ภาพเหตุการณ์ฆาตกรรมอันโหดร้ายฉายวาบเข้ามาในหัว สมองของผมบันทึกทุกรายละเอียดของฆาตกรที่ไร้เงาคนนั้นไว้หมดแล้ว... รวมถึงความจริงที่ว่า ฆาตกรคนนั้นอาจจะกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมในตอนนี้ "ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ผมจะร้องให้คนข้างนอกเข้ามาช่วยนะครับ" ผมขู่เสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างลำตัว "เชิญเลยครับ..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปากได้รูป "ตะโกนให้ดังที่สุดเท่าที่คุณต้องการ... แต่รับรองได้เลยว่า ก่อนที่ใครจะเปิดประตูเข้ามา ผมจะทำให้คุณลืมวิธีหายใจไปเสียก่อน" ไม่ทันที่ผมจะได้โต้ ริมฝีปากอุ่นจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างอย่างอุกอาจ รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเอาแต่ใจและสิทธิ์ขาดแบบเบ็ดเสร็จ ทำให้สมองของผมขาวโพลนในชั่วพริบตา กลิ่นอายเฉพาะตัวของคีรินโอบล้อมผมไว้ทุกทิศทาง มือหนาอีกข้างรวบเอวผมเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้ขัดขืน... และในจังหวะที่ผมเผลออ้าปากด้วยความตกใจ ปลายนิ้วของเขาก็สอดเข้ามาใต้เสื้อแจ็คเก็ต สัมผัสได้ถึงสันปกของสมุดบันทึกที่ผมขโมยมาอย่างแม่นยำ! คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ เขาดึงสมุดบันทึกสีดำเล่มนั้นออกมาจากเสื้อของผมได้อย่างง่ายดาย โดยที่ผมทำได้เพียงยืนแข็งค้างด้วยความตื่นตะลึง "ของชิ้นนี้... มันอยู่ในมือคนผิดตั้งแต่แรกแล้วนะครับ ริน" ศัลยแพทย์หนุ่มกระซิบเสียงพร่าข้างริมฝีปากผม พร้อมกับชูไดอารี่ของคนตายขึ้นเหนือหัว "และดูเหมือนว่า... คุณจะต้องมีคำอธิบายยาวเหยียดเลยทีเดียว ว่าทำไมหลักฐานชิ้นสำคัญของคดี ถึงมาอยู่กับคนที่ความทรงจำหายAกันแน่นะครับ?" ปึง! เสียงกระแทกประตูห้องสอบสวนเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แต่ทว่าสายตาของผมกลับถูกตรึงไว้กับรอยยิ้มของคีรินที่ก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายใส่หูผม ก่อนที่สถานการณ์จะหลุดการควบคุม "ความลับของคุณ... ผมขอเก็บไว้เป็นดอกเบี้ยก่อนก็แล้วกันนะครับ ที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ