รหัสลับในหน้ากระดาษ

"ถ้าคุณยังจ้องมันด้วยสายตาแบบนั้น กระดาษแผ่นนี้คงจะลุกเป็นไฟเสียก่อนนะครับ ริน" คีรินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า รินชะงักมือที่กำลังสั่นน้อยๆ เขาวางแว่นขยายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตายังคงไม่ละไปจากตัวอักษรปริศนาที่เรียงรายสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตบนแผ่นหนังที่ได้มาจากสถานที่เกิดเหตุ "ผมแค่กำลังคิดว่า..." รินเว้นจังหวะ ลอบกลืนน้ำลายลงคอ "ทำไมรหัสพวกนี้ถึงดูเหมือนไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อซ่อนความลับ แต่มันดูเหมือน... คำเตือน" คีรินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นจางๆ ของโลหะตามแบบฉบับศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นทำให้อากาศรอบตัวรินเริ่มเบาบางลง เขาไม่ได้ขยับห่างออกไป แต่กลับโน้มตัวลงมาจนแผ่นหลังของรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอกแกร่ง มือเรียวยาวของคีรินเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของรินแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเฉียบแต่ทว่ากลับส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจรินอย่างรุนแรง "เตือนคุณ หรือเตือนคนที่พยายามจะครอบครองมันกันแน่ครับ?" คีรินกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมไปด้วยเลศนัย รินเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เขาเป็นคนฉลาดเกินไป... ฉลาดจนน่ากลัว "คุณรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับสมุดเล่มนี้ใช่ไหม คีริน? ตั้งแต่ตอนที่ผมหยิบมันออกมาจากลิ้นชักลับนั่น คุณดูเหมือนคนที่มี 'คีย์การ์ด' อยู่ในหัวอยู่แล้ว" คีรินคลี่ยิ้มบาง นิ้วมือที่เคยแตะข้อมือรินเปลี่ยนเป็นไล้เบาๆ ไปตามแนวกระดูกสันหลังผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อบาง จังหวะการสัมผัสที่จงใจหยอกเย้าทำให้รินต้องกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ "ผมเป็นหมอ หน้าที่ของผมคือการเยียวยา แต่บางครั้ง... การจะรักษาแผลที่เน่าเฟะ ก็ต้องควักเอาชิ้นเนื้อที่ตายแล้วออกไป" คีรินกดปากกาหมึกซึมลงบนกระดาษเปล่า เขาเริ่มเขียนตัวเลขและสัญลักษณ์บางอย่างลงไปอย่างชำนาญ โดยไม่ต้องมองสมุดต้นฉบับด้วยซ้ำ "รหัสนี้คือลำดับพันธุกรรมที่ถูกถอดรหัสออกมาเป็นพิกัดสถานพยาบาลลับในอดีต ซึ่งคุณควรจะรู้ดีกว่าใครว่ามันคือที่ไหน" รินเบิกตากว้าง พลางเพ่งมองสิ่งที่คีรินเขียน สัญลักษณ์เหล่านั้นตรงกับความทรงจำเลือนรางที่เขาพยายามไล่ตามมาตลอดชีวิต แต่มันมีบางอย่างผิดปกติ... "ไม่ใช่ที่นี่..." รินพึมพำเมื่อเห็นพิกัดที่คีรินเขียน "นี่มันพิกัดของบ้านพักตากอากาศหลังเก่าของครอบครัวผม มันไม่ใช่สถานพยาบาล" คีรินวางปากกาลง เสียงกระทบของเหล็กกับไม้ดังก้องในความเงียบ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน ราวกับจะอ่านกินวิญญาณของผู้ที่อยู่ตรงหน้า "บางครั้งสิ่งที่ดูเหมือนบ้าน ก็อาจเป็นห้องผ่าตัดที่โหดร้ายที่สุดได้นะครับ ริน คุณลืมไปแล้วจริงๆ หรือว่าคุณไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อพักผ่อน... แต่คุณไปที่นั่นเพื่อถูก 'ลบ'" ความจริงที่กระแทกเข้ามาทำให้รินตัวชา วูบหนึ่งที่ภาพอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพห้องสีขาว แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่จ้าจนแสบตา และมือของใครบางคนที่มีแหวนวงเดียวกับที่คีรินสวมอยู่ตอนนี้... เขาสะบัดศีรษะไล่ภาพนั้นทิ้งทันที "คุณอยู่ตรงนั้นด้วยใช่ไหม?" รินถามเสียงสั่น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความหวาดระแวงอย่างถึงที่สุด "วันนั้น... คุณคือคนที่ถือมีดผ่าตัดเล่มนั้นหรือเปล่า?" คีรินไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวรินจนแผ่นหลังของรินชิดกับขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังรินไว้ในอ้อมกอดที่ดูเหมือนการปกป้องแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการกรงขัง "ถ้าผมบอกว่าผมคือคนที่ยื้อชีวิตคุณเอาไว้ในวันที่ทุกคนอยากให้คุณตาย... คุณจะยังกล้าถามคำถามที่โหดร้ายแบบนี้กับผมอีกไหมครับ?" คีรินเชยคางของรินขึ้น สบตากันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนจนยากจะแยกแยะว่านี่คือความแค้น ความรัก หรือความกระหายที่จะครอบครอง รินรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่หลุมดำที่ชื่อว่าคีริน ลึกขึ้น ลึกขึ้น จนแทบจะหายใจไม่ออก "ตอบผมมา..." รินเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "ความลับที่เหลือ... คุณซ่อนมันไว้ที่ไหน ในบันทึกนี้ หรือในตัวคุณเอง?" คีรินยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้รินขนลุกชัน ทว่าก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยคำตอบที่รอคอย เสียงเคาะประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศจนสิ้นซาก *ปัง! ปัง! ปัง!* "ด็อกเตอร์คีรินครับ! เกิดเรื่องแล้ว! มีคนไข้ที่ระบุตัวตนไม่ได้... คนที่กุมความลับเรื่องคดีศพไร้เงาถูกส่งตัวมาที่ห้องฉุกเฉิน และเขากำลังเรียกชื่อคุณ!" เสียงพยาบาลหน้าห้องตะโกนเข้ามาด้วยความร้อนรน คีรินหันไปมองประตูเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของรินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจ "ดูเหมือนว่า... ความจริงที่ผมซ่อนไว้ กำลังจะเดินเข้ามาหาคุณด้วยตัวเองแล้วนะครับ" ทันใดนั้น คีรินก็คว้าตัวรินให้ขยับหลบเข้าสู่มุมมืดของห้องขณะที่ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยพยาบาลที่หน้าตาตื่นตระหนก ทว่าร่างที่ถูกเข็นเข้ามาบนเตียงฉุกเฉินนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่กลับเป็นชายที่มีใบหน้าเหมือนกับรินราวกับแกะ... ใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ