พิพิธภัณฑ์ของที่ไม่มีเจ้าของ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกระดาษเก่าคร่ำคร่าลอยอบอวลจนเกือบแตะปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือกลิ่นน้ำหอมกลิ่นยูคาลิプตัสจาง ๆ ที่ผสมผสานอยู่บนตัวของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ รินถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางไม้สักโบราณ ทว่าช่องว่างระหว่างเขากับคีรินกลับแคบลงเสียจนแทบไม่เหลืออากาศให้หายใจ "คุณแน่ใจเหรอครับริน ว่าอยากจะเปิดประตูบานนี้จริง ๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงมาด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเยือกเย็นของศัลยแพทย์ผู้ถือครองชีวิตคน กับความคลั่ง รินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลแต่ริมฝีปากบางก็ยังคงคลี่ยิ้มหยัน "ถ้ากลัวนัก คุณก็ถอยไปสิครับคุณคีริน... หรือว่าที่พาผมมาถึงชั้นใต้ดินนี่ ไม่ได้อยากให้ผมดูของต้องคำสาป แต่แค่อยากหาข้ออ้างต้อนผมให้จนมุมกันแน่" คำพูดท้าทายนั้นเรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากอีกฝ่ายได้อย่างดี คีรินไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่เขากลับยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนชั้นไม้สักเหนือหัวของริน กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ "ต้อนให้จนมุม... ก็น่าสนใจดีนะครับ" คีรินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน "แต่สำหรับผมแล้ว ของต้องคำสาปที่อันตรายที่สุดในห้องนี้... คงไม่ใช่พวกนาฬิกาตายหรือภาพถ่ายวิญญาณหรอกครับ" รินชะงัก สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะของอีกฝ่าย "แล้วคืออะไรล่ะครับ" "ก็คุณ... ยังไงล่ะครับ" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว! รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาตีตู้ที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเสียอาการ รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่หัวใจทรยศดวงนี้จะเต้นหลุดออกมานอกอก "เลิกเล่นลิ้นแล้วไขกุญแจสครับ ผมไม่ได้มีเวลามาเล่นเกมประสาทกับคุณทั้งคืนนะ" คีรินหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกสนุก ยอมผละตัวออกห่างด้วยความเสียดายเล็กน้อย เขานำกุญแจทองเหลืองโบราณที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทไขเข้ากับแม่กุญแจตัวใหญ่บนบานประตูเหล็กกล้าที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ เสียงกลไกโลหะขบเฟืองดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ ก่อนที่ประตูเหล็กหนาจะค่อย ๆ แง้มเปิดออกด้วยแรงผลัก เผยให้เห็น "พิพิธภัณฑ์ของที่ไม่มีเจ้าของ" อย่างแท้จริง ภายในห้องโถงกว้างใต้ดิน แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกับสิ่งของนับร้อยชิ้นที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบในตู้กระจกนิรภัย ทุกชิ้นล้วนมี "อดีต" และ "ร่องรอย" ที่รินสัมผัสได้ทันทีที่ก้าวเข้าไป ขนอ่อนตามแขนลุกชันขึ้นพร้อมกัน ความหนาวเหน็บแปลกประหลาดแผ่ซ่านจากพื้นปูนขึ้นมาถึงข้อเท้า ภาพความทรงจำfragment แตกกระเซ็นนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าชนโสตประสาทจนรินต้องยกมือขึ้นกุมขมับ นาฬิกาพกที่หยุดเดินในวินาทีที่เจ้าของถูกฆาตกรรม, แหวนแต่งงานที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง, ตุ๊กตาผ้าโบราณที่ไร้ดวงตา... ของเหล่านี้ล้วนส่งเสียงร้องโหยหวนในมิติที่มองไม่เห็น "ที่นี่... คือที่ที่คุณเก็บกวาด 'หลักฐาน' ทั้งหมดเอาไว้สินะครับ" รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ขณะกวาดสายตามองไปรอบห้อง "ไม่ใช่แค่เก็บกวาดครับริน แต่ผมกำลัง 'ปกป้อง' มันต่างหาก" คีรินเดินเคียงข้างเข้ามา มือหนาสัมผัสเบา ๆ ที่ข้อศอกของรินราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นเพื่อช่วยบรรเทาอาการคลื่นไส้จากพลังงานลบในห้อง "สิ่งของพวกนี้ไม่มีเจ้าของแล้ว เพราะเจ้าของตัวจริงของมัน... ตายไปหมดแล้วด้วยฝีมือของ 'คนคนเดียวกัน' กับที่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในความทรงจำวัยเด็กของคุณ" คำพูดนั้นทำให้รินสะดุดกึก หันขวับกลับมามองหน้าคีรินทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "คุณหมายความว่ายังไง... คุณรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมเมื่อตอนเด็ก?" คีรินเงียบไป ชั่วขณะหนึ่งแววตาที่เคยนิ่งสงบกลับไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รินแปลความหมายไม่ออก นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่รอยแผลเป็นจาง ๆ บริเวณขมับของรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดตัดกับบรรยากาศวังเวงรอบตัว "ผมรู้ทุกอย่างครับริน... และผมก็รู้ด้วยว่า ตอนนี้ใครกำลังตามล่าเราอยู่" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องใต้ดินดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังเอี๊ยดอ๊าด ทั้งคีรินและรินต่างชะงักค้าง รินหันไปมองประตูเหล็กที่เพิ่งเปิดออก ขณะที่คีรินขมวดคิ้วมุ่น รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ออกจากร่างของศัลยแพทย์หนุ่มทันทีที่รู้ว่ามี "แขกไม่ได้รับเชิญ" บุกรุกเข้ามาถึงถิ่น ร่างสูงในเงาสลัวก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ