ของขวัญชิ้นแรกแด่คนสำคัญ

“ป้ายชื่อนี่... มันหมายความว่ายังไงคะคุณรินทร์” เสียงของมีนาสั่นพร่า ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่กล้ากะพริบ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะชี้ไปยังเอกสารสิทธิ์โฉนดที่ดินฉบับหนา ซึ่งพนักงานต้อนรับระดับผู้บริหารของโครงการคฤหาสน์หรู ‘ดิ เอสเทติกส์ พาร์ค’ เพิ่งวางลงบนโต๊ะกระจกใสด้วยความนอบน้อมระดับ VVIP ตรงช่อง ‘ผู้ถือกรรมสิทธิ์’ และ ‘เจ้าของโฉนด’ ปรากฏชื่อของ *“นางสาวมีนา ภักดี”* ตัวบรรจงเด่นชัด ราวกับรอยหมึกสีดำนั้นคือความฝันที่ไกลเกินเอื้อม แต่กลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นความจริงขึ้นมาในพริบตา รินทร์แย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบทอดมองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยความรู้สึกอ่อนโยน ต่างจากยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับเหล่าศัตรูทางธุรกิจหรืออดีตภรรยาผู้เห็นแก่ตัว เขายกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองอย่างใจเย็น “ก็หมายความว่า สมบัติชิ้นนี้เป็นของคุณอย่างสมบูรณ์แบบตามกฎหมายไงครับ มีนา” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ “ทะ... แต่ว่า คฤหาสน์หลังนี้ ราคาไม่ใช่หลักล้านนะคะคุณรินทร์ มันคือสามร้อยล้าน! สามร้อยล้านบาทเลยนะ!” มีนาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว มือเล็กๆ ยกขึ้นปิดปากด้วยความตกใจจนหัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอยังจำภาพวันที่พวกเขาต้องนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตในห้องเช่าแคบๆ ได้ดี ภาพอดีตภรรยาของรินทร์ที่เดินจากไปพร้อมกับคำดูถูกเหยียดหยามว่าเขาเป็น ‘ไอ้ขี้แพ้ไร้อนาคต’ ยังคงบาดลึกอยู่ในใจเธอเสมอ แต่วันนี้... ผู้ชายคนเดียวกันนี้กลับวางกุญแจคฤหาสน์ระดับคลาสสิกยูโรpeans style มูลค่าหลายร้อยล้านไว้ตรงหน้าเธอ โดยใช้ชื่อเธอเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว “เงินจำนวนนั้น สำหรับผมในตอนนี้ มันเป็นแค่ตัวเลขที่ระบบมอบให้เพื่อทดแทนเวลาที่เสียไปครับ” รินทร์ลุกขึ้นจากโซฟาหนังแท้ราคาแพง เดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ที่มีนานั่งอยู่ เขาวางมือลงบนไหล่บางเบาๆ สัมผัสถึงความเกร็งและแรงสั่นน้อยๆ จากร่างของเธอ “สิ่งสำคัญที่สุด ไม่ใช่ว่าผมมีเงินมากแค่ไหน... แต่คือการได้เห็นรอยยิ้มของคนที่มีค่าพอจะอยู่เคียงข้างผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลยต่างหาก” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้น ทำให้ขอบตาของมีมาร้อนผ่าว หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าก่อนจะรินไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความอัดอั้น ตื้นตัน และความรักที่สั่งสมมาเนิ่นนานระเบิดออกมาเป็นเสียงสะอื้นเบาๆ เธอกำชายเสื้อของรินทร์แน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งที่จะเลือนหายไปในยามเช้า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาในห้วงความคิดของรินทร์ก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานไร้ที่ติ [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้จ่ายภาคบังคับหมวดหมู่: อสังหาริมทรัพย์เพื่อบุคคลอันเป็นที่รัก] [จำนวนเงินที่ใช้จ่าย: 320,000,000 บาท] [ระบบกำลังดำเนินการคำนวณเงินคืนทุน...] [ยินดีด้วยครับ! ท่านได้รับเงินสดคืนเข้าบัญชีส่วนตัว 1,000% = 3,200,000,000 บาท!] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับสูงสุด: บัตรเอกสิทธิ์โลหะสีดำไร้ขีดจำกัด (Black Platinum Infinite Card) เข้าสู่กระเป๋าเป้อมิติเรียบร้อย] รินทร์เหลือบมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นอย่างเยือกเย็น เงินสามร้อยล้านที่เพิ่งจ่ายออกไป ถูกทดแทนกลับมาด้วยตัวเลขสามพันสองร้อยล้านบาทในบัญชีธนาคารระดับโลกอย่างไร้รอยต่อ อำนาจแห่งความมั่งคั่งนี้ช่างหอมหวาน และมันพร้อมที่จะบดขยี้ทุกคนที่เคยเหยียบย่ำเขาให้แหลกคราบในคราวเดียว “ไม่ต้องร้องไห้นะครับคนดี” รินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของมีนา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่มอบให้เธอเพียงผู้เดียว “นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น... ต่อไปนี้ โลกทั้งใบจะต้องแหงนมองคุณ” ขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความซาบซึ้ง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ของห้องรับรอง VVIP ก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างเสียมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาอย่างไร้การเคารพสิทธิ์ “คุณมีนาคะ! คือว่า... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาที่ล็อบบี้หลักครับ พวกเขาอ้างว่าเป็นญาติของคุณมีนา และกำลังอาละวาดเสียงดังโวยวายจะพบคุณให้ได้!” ผู้จัดการฝ่ายขายของโครงการวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความกระmẹเขินและหวาดกลัว มีนารemove ตัวออกจากอารมณ์ซาบซึ้งทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันควัน เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงใบหน้าของบุคคลกลุ่มนั้น—กลุ่มคนที่เคยตัดขาดและเหยียบย่ำเธอในวันที่ครอบครัวเธอล้มละลาย รินทร์หันกลับไปช้าๆ ดวงตาคู่คมฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความดุดันและทรงอำนาจที่พร้อมจะสะบั้นคอศัตรู “ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาครับ” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังจนผู้จัดการโครงการถึงกับสะดุ้งสุดตัว “ผมกำลังรอต้อนรับ ‘แขกผู้เกียรติ’ เหล่านี้พอดี” สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของป้าแท้ๆ และลูกพี่ลูกน้องจอมตะกละของมีนาเดินนําหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งและโลภมาก พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่เอ่ยตะโกนก้องเข้ามาทันที “มีนา! นังหลานอกตัญญู! แกแอบมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ที่คฤหาสน์หรูหลังนี้ หะ! รู้ไหมว่าครอบครัวเรากำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน รีบไสหัวเอาเงินสดมาห้าล้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!” รินทร์หรี่ตามองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาหาเรื่องถึงที่ มุมปากของเขายกยิ้มเยาะด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หยิบบัตรโลหะสีดำสนิทที่เพิ่งได้รับจากระบบออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาพวกมันทีละก้าวอย่างมั่นคง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องช็อกตาค้างจนแทบหยุดหายใจ “ห้าล้านงั้นเหรอครับ? น่าเสียดายจัง... พอดีว่าบัตรในมือผมนี่ ต่อให้ซื้อทั้งโครงการนี้รวมถึงบริษัทของพวกคุณด้วย... ก็ยังใช้ไม่ถึงครึ่งวงเงินเลยล่ะครับ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ