ใครกันแน่ที่กระจอก

"รินทร์! นายเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเช่าชุดสูทราคาห้าหมื่นบาทนี้? หรือว่านายไปกู้หนี้นอกระบบมาประชดชีวิตเพื่อจะมาเดินเฉิดฉายในงานเลี้ยงรุ่นพวกเรา?" เสียงแหลมสูงของ 'แพรว' อดีตภรรยาผู้เคยทิ้งผมไปหาชายที่มีฐานะกว่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหรูในโรงแรมระดับห้าดาว เธอจ้องมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรังเกียจ ขณะที่ชายข้างกายเธอ—คุณชายต้น ทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์—กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม ผมยืนอยู่ตรงนั้น สวมสูทสั่งตัดพอดีตัวที่ขับให้บุคลิกผมเปลี่ยนไปจากอดีตพนักงานบริษัทที่ต้องก้มหัวให้คนอื่นอย่างสิ้นเชิง ข้างกายผมคือ 'มีนา' หญิงสาวที่กุมมือผมไว้แน่น เธอไม่ได้มองความร่ำรวยที่พวกเขามี แต่มองลึกลงไปในแววตาของผมที่เปลี่ยนจากความเหนื่อยล้าเป็นความเด็ดขาด "ชุดนี้เหรอ?" ผมถามน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่สายตาเหลือบมองคุณชายต้นที่กำลังถือแก้วไวน์ราคาแพง "สำหรับผม มันก็แค่เศษเงินที่จ่ายไปเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองดูสะอาดสะอ้านพอที่จะไม่ต้องดมกลิ่นคนประเภทคุณน่ะครับ" เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มคนรอบข้าง บางคนมองผมเหมือนคนบ้าที่เพิ่งหลุดออกมาจากโรงพยาบาล "กระจอก!" คุณชายต้นแค่นหัวเราะ "แค่ชุดสูทตัวเดียวจะมาอวดรวยงั้นเหรอ? แกมันก็แค่หมาข้างถนนที่โดนเมียเก่าทิ้ง พอเห็นอดีตภรรยาได้ดีหน่อยเลยอยากจะเรียกร้องความสนใจ น่าสมเพชสิ้นดี" แพรวขยับกายเข้ามาใกล้ผม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน "รินทร์... กลับตัวตอนนี้ยังทันนะ เลิกเพ้อฝันแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ไปเถอะ อย่าทำให้ฉันต้องอับอายไปมากกว่านี้เลย" ผมยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกในใจผมไม่ได้โกรธเคืองอีกต่อไป กลับกัน... ผมรู้สึกสงสาร เหมือนกำลังมองแมลงที่บินเข้ากองไฟโดยไม่รู้ตัว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมเพียงคนเดียว: [แจ้งเตือนจากระบบเปย์คืนทุน: ตรวจพบการดูถูกเหยียดหยามระดับสูง เป้าหมายกำลังท้าทายอำนาจทางการเงินของคุณ! เปิดใช้งานโหมด 'ตบหน้าด้วยความรวย' ยอดเงินในบัญชีหลักของคุณถูกปรับสถานะเป็น 'Infinity Access' โดยสมบูรณ์] ผมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่รอคอยการเยาะเย้ยครั้งต่อไปของแพรวและคุณชายต้น "อยากรู้ไหมครับว่าคนกระจอกอย่างผม มีเงินในบัญชีเท่าไหร่?" ผมถามพร้อมกับกดเปิดแอปธนาคารสีดำสนิท ซึ่งเป็นระดับสมาชิกที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์เห็นแม้แต่โลโก้ "โอ้โห! ทำเป็นเล่นแอปฯ ปลอมโชว์ตัวเลขหลักล้านหรือไง? อย่ามาตลกน่ารินทร์" แพรวแผดเสียง ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเชื่อมต่อโทรศัพท์เข้ากับโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องโถงที่ใช้สำหรับฉายสไลด์งานเลี้ยง ภาพหน้าจอสมาร์ทโฟนของผมปรากฏหราขึ้นบนจอยักษ์ ตัวเลขบนหน้าจอเริ่มปรากฏ... ศูนย์หนึ่งตัว สองตัว สามตัว... จนกระทั่งตัวเลขหลักสิบหลักร้อยพันล้านพุ่งพรวดพราดขึ้นมาจนนับไม่ถ้วน และที่สำคัญที่สุด... ช่องยอดเงินคงเหลือไม่ได้ระบุเป็นตัวเลขตายตัว แต่เป็นสัญลักษณ์ '∞' (Infinity) ที่ส่องประกายสีทองอร่าม ห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่แม้แต่เสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน?" คุณชายต้นหน้าซีดเผือด แก้วไวน์ในมือสั่นไหวจนน้ำสีแดงกระฉอกออกมาเลอะสูทราคาแพงของเขา เขาขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ แต่ตัวเลขมหาศาลนั่นยังคงเด่นหราอยู่บนจอ "กระจอกงั้นเหรอ?" ผมเดินเข้าไปหาคุณชายต้นช้าๆ จนเขาก้าวถอยหลังจนมุม "เงินที่ผมมีตอนนี้ ซื้อบริษัทพ่อคุณได้ทั้งบริษัทโดยไม่ต้องขอกู้ธนาคารสักบาทเดียว คุณจะเอาเงินกี่สิบล้านมาแลกกับผมดีครับ? หรือจะให้ผมซื้อโรงแรมนี้แล้วไล่คุณออกไปเดินข้างถนนในวินาทีนี้เลย?" แพรวตัวสั่นเทา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความทะเยอทะยานที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นประสาท "รินทร์... นี่มันเรื่องจริงเหรอ? คุณทำแบบนี้ได้ยังไง!" เสียงของเธอแหบพร่า ผมหันไปมองเธอ สายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "คุณค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาอยู่กับใคร แต่มันอยู่ที่ว่าคนข้างๆ เขาเป็นใคร... และวันนี้ ผมก็มีคนของผมแล้ว" ผมโอบเอวมีนาไว้แน่น เธอเงยหน้ามองผมด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น "คุณชายต้นครับ" ผมหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเขาที่ยืนตัวแข็งทื่อ "ผมกำลังจะปิดดีลธุรกิจสำคัญในคืนนี้... แต่ดูเหมือนว่าจะมี 'ตัวกวน' ที่ไร้มารยาทขวางทางอยู่ คุณจะจัดการตัวเอง หรือจะให้ผมจัดการด้วย 'เงิน' ของผม?" จังหวะนั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง! ชายชุดดำนับสิบคนกรูเข้ามาพร้อมกับผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งดูคุ้นตาเป็นอย่างมาก เขาคือเจ้าของโรงแรมคนปัจจุบันที่ใครๆ ก็ต้องเกรงใจ แต่ทว่า... ชายผู้นั้นกลับเดินตรงมาที่ผมด้วยท่าทีนอบน้อมจนน่าตกใจ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าผมท่ามกลางความตะลึงงันของผู้คนทั้งงาน "ท่านรินทร์ครับ... ในที่สุดท่านก็มาถึง" เขากล่าวเสียงสั่น "ตามคำสั่งซื้อของท่าน... หุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมนี้ทั้งหมด ได้ถูกโอนเข้าสู่พอร์ตของท่านเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ... นายท่านจะเริ่มการบริหารงานตั้งแต่วินาทีนี้เลยไหมครับ?" คำว่า 'นายท่าน' ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง... และในตอนนั้นเอง แพรวก็ทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีโดยไม่รู้ตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมกับความสะใจในตอนนี้นะครับ