ของขวัญครบรอบที่โลกตะลึง

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางห้องประชุมหรูหราของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับท็อปเท็นของประเทศ เอกสารกองโตถูกกวาดลงมากองระเกะระกะบนพื้นพรมราคาแพง ใบหน้าของ "กิตติ" อดีตพ่อตาผู้เคยเหยียดหยามรินทร์จนแทบไม่เหลือชิ้นดี บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกหมายความว่ายังไง! ที่ดินแปลงนั้น ล็อตสุดท้ายริมอ่าวที่ฉันจองสิทธิ์ไว้ ทำไมจู่ๆ ถึงถูกโอนกรรมสิทธิ์ไปให้คนอื่น!" เสียงคำรามของกิตติสั่นเครือด้วยความเดือดดาล ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองผู้จัดการฝ่ายขายที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ผู้จัดการหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "คะ... คือว่าท่านประธานใหญ่ของกลุ่มบริษัทอภิมหาทรัพย์ เป็นคนเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองครับคุณกิตติ ทางเรา... ทางเราไม่มีอำนาจปฏิเสธจริงๆ ครับ" "ประธานใหญ่? ใครหน้าไหนกล้ามาแย่งดีลของฉัน!" กิตติกัดฟันกรอด ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมหรูถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปปรากฏขึ้น รินทร์ก้าวเข้ามาด้วยฝ่ามั่นคง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงตาสนเท่ห์กวาดมองผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาด้วยความเวทนา ด้านหลังของรินทร์คือมีนา หญิงสาวผู้เคียงข้างเขามาในวันที่กระเป๋าแห้งเหือด เธอสวมชุดเดรสเรียบหรูสีมรกต ขับเน้นออร่าความสง่างามที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเหลียวมอง มือเรียวบางของเธอยังคงเกาะกุมแขนเสื้อของรินทร์ไว้หลวมๆ แววตาของมีนามีเพียงความเชื่อมั่นและอบอุ่น ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "สวัสดีครับคุณพ่อตา... อ้อ ไม่สิ ผมต้องเรียกว่า 'คุณกิตติ' ถึงจะถูกต้องตามกฎหมายแล้วสินะครับ" รินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจคนฟัง กิตติเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นรินทร์ ความตกตะกอนในสมองทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา "มะ... แก! แกเอาเงินที่ไหนมาเหยียบย่างที่นี่! ไอ้คนตกอับอย่างแก มันก็แค่พนักงานกระจอกๆ ที่ฉันไล่ออกไปไม่ใช่หรือไง!" รินทร์ไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างใจเย็น มือหนาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมาปลดล็อก ก่อนจะโยนเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงงามลงบนโต๊ะตรงหน้ากิตติ เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "พนักงานกระจอกๆ อย่างที่ท่านว่า... ตอนนี้คงมีปัญญาซื้อเกาะส่วนตัวพร้อมรีสอร์ทหรูระดับเจ็ดดาวให้ภรรยาของผมได้พักผ่อนเล่นๆ สักเกาะสองเกาะแล้วล่ะครับ" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่บาดลึกถึงกระดูก มีนาช้อนตามองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความยิ่งใหญ่ของทรัพย์สิน แต่เป็นเพราะแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความจริงใจที่รินทร์มีให้เธอเสมอมา ไม่ว่าจะผ่านมรสุมชีวิตมาสักกี่ครั้ง "คุณรินทร์คะ... ฉันว่าเราไปดูที่ของเรากันดีกว่าค่ะ ที่นี่อากาศไม่ค่อยน่าภิรมย์เท่าไหร่" มีนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นการตบหน้าซ้ำเติมผู้เป็นพ่อตาสายตาคับแคบได้อย่างเจ็บแสบที่สุดโดยไม่ต้องใช้คำหยาบคาย "ตามใจคุณเลยครับที่รัก ของขวัญชิ้นนี้... ผมตั้งใจเตรียมไว้เพื่อพิสูจน์ว่า ผู้หญิงที่เลือกผมในวันที่ไม่มีอะไร สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้" รินทร์หันไปยิ้มให้มีนาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองกิตติที่ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ด้วยความหมดแรง ใบซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์: *[ติ๊ง! ยืนยันการซื้อเกาะส่วนตัว 'พาราไดซ์ บลู' สำเร็จ! เงินจำนวน 5,000 ล้านบาท ได้ถูกหักผ่านบัตรเครดิตดำเรียบร้อยแล้ว ระบบทำการคืนทุน 100% พร้อมโบนัสพิเศษ 'หุ้นส่วนเครือข่ายท่าอากาศยานนานาชาติ' เข้าสู่บัญชีส่วนตัวของท่านเรียบร้อยครับ]* รินทร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขาก้าวเดินนำมีนาออกไปจากห้องประชุมนั้น โดยไม่แม้แต่จะชายหตาแลกิตติที่กำลังนั่งกุมขมับด้วยความสิ้นหวังอีก เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคน คือลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าตึกระฟ้า ใบพัดขนาดใหญ่เริ่มหมุนวนสร้างกระแสลมแรงพัดปะทะร่าง แต่รินทร์กลับยืนหยัดอย่างมั่นคง มือหนาโอบกอดเอวบางของมีนาไว้แนบกาย ขณะที่เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทสลักโลโก้ตระกูลของเขากำลังร่อนลงจอดอย่างนิ่มนวลเพื่อมารับ 'เจ้าของโลกใบนี้' ตัวจริง กัปตันชุดยูนิฟอร์มเต็มยศก้าวลงมาเปิดประตูโค้งคำนับให้รินทร์และมีนาด้วยความนอบน้อม มีนาก้าวขึ้นไปบนเครื่องด้วยความตื่นเต้นระคนซาบซึ้งใจ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงเบื้องล่าง ซึ่งบัดนี้ทุกตึกรามบ้านช่องและธุรกิจยักษ์ใหญ่ต่างก็อยู่ใต้ร่มเงาอำนาจของสามีเธอ รินทร์ก้าวตามขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย เขากดปิดประตูกระจกด้วยรอยเหยียดหยามเล็กๆ ส่งท้ายให้กับโลกเก่าที่เคยเหยียบย่ำเขา ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนของเขากลับปรากฏข้อความปริศนาขึ้นมาบนหน้าจอโดยไม่มีที่มา... *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงบัญชีลับจากบุคคลปริศนา... และบุคคลที่กำลังยืนรอต้อนรับพวกท่านอยู่ที่เกาะส่วนตัว 'พาราไดซ์ บลู' ในตอนนี้... ไม่ใช่คนของบริษัทเรา]* รินทร์หรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เมื่อเฮลิคอปเตอร์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น มุ่งหน้าสู่เกาะส่วนตัวที่ควรจะเป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขากับมีนา แต่กลับมีความลับดำมืดรอคอยการเปิดโปงอยู่เบื้องหน้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะจัดหนักความมันส์ในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ