เงินคือเกราะคุ้มกัน

"หนึ่งล้านบาท... สำหรับค่าเสียเวลาที่พวกคุณกล้ามาเหยียบหน้าบริษัทผม" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตาคมกริบมองร่างของอดีตพ่อยายและอดีตพี่เขยที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังชัดเจนราวกับเสียงประกาศิตแห่งความตาย อดีตภรรยาของเขาที่เคยเชิดหน้าชูตาดูถูกเหยียดหยาม ในตอนนี้กลับมีสภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความแค้นเคืองปนความสิ้นหวัง หล่อนไม่เคยคาดคิดเลยว่าผู้ชายที่เคยถูกตนเองเขี่ยทิ้งราวกับเศษขยะ จะก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้านได้ภายในเวลาไม่กี่เดือนผ่าน 'ระบบเปย์คืนทุน' ที่มอบความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดให้แก่เขา "รินทร์... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ!" เสียงแหลมสูงของอดีตภรรยาตวาดออกมาด้วยความเหลืออด ทว่ารินทร์กลับไม่แม้แต่จะชายตามอง "ใจร้าย?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็น "ตอนที่พวกคุณไล่ผมออกจากบ้านพร้อมกับเงินติดตัวไม่กี่บาท ตอนที่พวกคุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมและมีนา... พวกคุณเคยคิดถึงคำว่าใจร้ายบ้างไหมครับ?" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก มีนาที่ยืนเคียงข้างรินทร์มาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่เขายังลำบาก เอื้อมมือมาสัมผัสแขนของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและเตือนสติ รินทร์หันไปมองคู่ชีวิตของตน แววตาที่แข็งกร้าวพลันอ่อนโยนลงทันที เขากุมมือเรียอบางนั้นไว้แน่นเพื่อบอกให้รู้ว่า ต่อจากนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อีกเป็นอันขาด แต่ทว่า ความสงบสุขชั่วครู่ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากนอกประตู ปัง! ประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องไว้ในพริบตา กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวพวกเขาราวกับนักฆ่ามืออาชีพที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน ผู้ที่เดินนำหน้าเข้ามาคือชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้า ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองตรงมาที่รินทร์ด้วยรอยยิ้มเยาะ "คิดว่าจะจบง่ายๆ งั้นเหรอไอ้หนู?" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น "แกคิดว่ามีเงินพันล้านแล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้าได้รึไง? รู้จัก 'กลุ่มอิทธิพลบูรพา' น้อยไปซะแล้ว!" อดีตพี่เขยที่ล้ม L้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นเมื่อครู่ เมื่อเห็นผู้มาใหม่ก็รีบคลานเข้าไปหาทันทีราวกับเจอที่พึ่งสุดท้าย "ท่านกฤช! ช่วยผมด้วยครับ! ไอ้นี่มันเล่นตอดทรัพย์สินพวกเรา!" กฤช หัวหน้ากลุ่มบอดี้การ์ดนอกกฎหมายผู้ทรงอิทธิพล ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะลั่นห้อง "แกมันก็แค่ไอ้หน้าอ่อนที่ดวงดีถูกหวยรวยทางลัดสินะ รินทร์? วันนี้ถ้าแกไม่อยากให้ตึกนี้ราบเป็นหน้ากลอง และไม่อยากให้ผู้หญิงข้างตัวแกมีรอยแผลเป็นบนหน้าสวยๆ คายหุ้นทั้งหมดออกมาซะดีๆ!" ลูกน้องของกฤชต่างชักอาวุธปืนพกสั้นติดเก็บเสียงออกมาขู่ บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด มีนาแม้จะมีความกล้าหาญเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเถื่อนเช่นนี้ ร่างกายก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทราเล็กน้อย ทว่ารินทร์กลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกำลังชมละครฉากหนึ่ง "อำนาจเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง... งั้นเหรอครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับความตาย "ปากดีนักนะ! จัดการมัน!" กฤชตวัดมือสั่งการด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อไม่มีทีท่าหวาดกลัว ทว่า ก่อนที่กลุ่มมือปืนจะทันได้เหนี่ยวไก... กริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินทร์ก็ดังขึ้นตัดผ่านความตึงเครียด หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีพิเศษที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด พร้อมกับข้อความจากระบบที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูงต่อความปลอดภัยของผู้ถือสิทธิ์ระบบเปย์คืนทุน] [เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ: 'กองกำลังพิทักษ์เงา' ระดับ SSS] [เป้าหมาย: กำจัดหรือซื้อขาดผู้ที่เข้ามาคุกคามทั้งหมด เงินทุนในการจัดการ: ไม่จำกัดวงเงิน] รินทร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่กฤชเคยเห็นมาในชีวิต "พวกคุณคิดว่าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง... แต่เป็นเพราะเงินที่มีในมือของพวกคุณมันยัง 'ไม่มากพอ' ต่างหากล่ะครับ" รินทร์ควักบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากโลหิตมังกรซึ่งไม่มีวันลอกเลียนแบบได้ออกมาถือไว้ในมือ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณฉุกเฉินไปยังเครือข่ายความมั่นคงระดับโลกที่เขาเพิ่งซื้อกิจการมาหมาดๆ ทันใดนั้นเอง... เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์เจטיםกังหันขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากบนท้องฟ้าด้านนอก กระจกใสกันกระสุนหนาพิเศษของห้องประชุมชั้นบนสุดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงลมมหาศาลจากการพัดของใบพัดเฮลิคอปเตอร์จู่โจมทางทหารไม่ต่ำกว่าสามลำเข้าประชิดตัวตึกกระจก เปรี้ยง! กระจกห้องประชุมแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วกระจายเกลื่อนกลาด แต่ไม่มีเศษใดกระเด็นมาโดนตัวรินทร์และมีนาเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากม่านพลังงานโปร่งแสงที่ระบบสร้างขึ้นปกป้องไว้อย่างไร้ร่องรอย ร่างของชายชุดดำนับสิบนาย โรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ด้วยความรวดเร็วราวดิ่งพสุธา ก่อนจะชี้ปืนไรเฟิลจู่โจมล้ำสมัยเข้าใส่กฤชและลูกน้องของมันอย่างแม่นยำในเวลาไม่ถึงสามวินาที สถานการณ์พลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างสมบูรณ์แบบ กฤชที่เมื่อครู่ยังทำท่าทางกร่าง หน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นเมื่อกระบอกปืนนับสิบคกระบอกจ่อมาที่ศีรษะของตนเอง เหงื่อกาฬไหลพลั่กเต็มแผ่นหลัง รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสวมสูทจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินเข้าไปหากฤชที่กำลังตัวสั่นงันท่ามกลางซากปรักหักพังของห้องประชุม ก้มมองอดีตผู้ทรงอิทธิพลด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "ทีนี้... บอกผมหน่อยสิครับ" รินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของกฤชด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทำเอาอีกฝ่ายหัวใจวาย "ระหว่างเงินในบัญชีของผม กับชีวิตกระจอกๆ ของพวกคุณ... อะไรมันมีค่ามากกว่ากัน?" กฤชอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รินทร์เหยียดยิ้มก่อนจะหันหลังกลับไปโอบไหล่มีนาเตรียมจะเดินออกจากห้องท่ามกลางกองกำลังคุ้มกันนับร้อยที่ยืนถวายความเคารพ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของกฤชที่ตกอยู่บนพื้นก็ดังขึ้นหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่รหัสพื้นที่ระบุชัดเจนว่าเป็น "ศูนย์กลางเครือข่ายตระกูลใหญ่ระดับประเทศ" ที่เคยขับไล่รินทร์ออกตระกูลเมื่อสުރปีก่อน! มีนาชะงักเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอนั้น ส่วนรินทร์หรี่ตาลงทันทีเมื่อตระหนักว่าปลาตัวใหญ่กว่ากำลังจะปรากฏตัวขึ้นในวินาทีนี้... ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะจัดหนักความมันส์ในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ