เศรษฐีอันดับหนึ่ง

เสียงหัวเราะเยาะในห้องประชุมบอร์ดบริหารของกลุ่มบริษัทเอสเคปิตอลดังขึ้นราวกับฝูงไฮยีนรุมทึ้งซากสัตว์ ร่างท้วมของท่านประธานสมชายกำลังเคาะนิ้วลงบนโต๊ะกระจกนิราคาแพงด้วยความฮึกเหิม นิตยสารธุรกิจระดับโลกฉบับล่าสุดถูกโยนลงกลางโต๊ะราวกับเศษขยะ ภาพหน้าปกไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือชายหนุ่มที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำและถีบหัวส่งออกไปอย่างไร้เยื่อใย "ดูนี่สิ... 'รินทร์' ไอ้เด็กกะโปโลที่พวกเราเคยไล่ตะردออกเพราะไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกาแฟเลี้ยงลูกค้า ตอนนี้มันกลายเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในทำเนียบมหาเศรษฐีหน้าใหม่ของโลกไปเสียแล้ว ฮ่าๆๆๆ ไร้สาระสิ้นดี!" เสียงของสมชายดังลั่นห้อง ขณะที่อดีตภรรยาของรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี มือเรียวสั่นเทาจนแทบจะหยิบแก้วกาแฟไม่ขึ้น ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังความสำเร็จระดับพลิกแผ่นดินนี้ คือ "ระบบเปย์คืนทุน" ที่เปลี่ยนทุกยอดการใช้จ่ายให้กลายเป็นอำนาจต่อรองอันไร้ขีดจำกัด และในวินาทีนี้ รินทร์ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักธุรกิจธรรมดา แต่เขาคือผู้กุมชะตากรรมของตลาดการเงินโลกไว้ในกำมือ ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร มีนากำลังบรรจงจัดแจงเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษให้รินทร์ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่สวยของเธอสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบ แม้ในวันที่เขาเหลือเพียงตัวเปล่าและเสื้อผ้าเก่าๆ มีนาก็ไม่เคยปล่อยมือจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว "คุณรินทร์... วันนี้ต้องไปประชุมใหญ่กับกลุ่มทุนต่างชาติใช่ไหมคะ... เอ่อ... ครับ" มีนาเผลอยิ้มออกมาเมื่อแก้คำพูดไม่ทัน รินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่สั่นเล็กน้อยนั้นไว้แน่น "ต่อให้หน้าประวัติศาสตร์โลกจะเปลี่ยนไปกี่ครั้ง มีนาก็ยังเป็นคนเดียวที่ผมยอมสยบให้เสมอนะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นทำให้หัวใจของหญิงสาวพองโต ความเจ็บปวดในอดีตที่พวกมันเคยฝากไว้ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมั่นคงที่ไม่มีวันสั่นคลอน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูห้องแต่งตัวดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาฯ ส่วนตัวที่ก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม "ท่านประธานครับ... ทางกลุ่มเอสเคปิตอลส่งคำขอเจรจาเร่งด่วนเข้ามาแล้วครับ พวกเขาบอกว่ายินยอมทุกเงื่อนไข ขอเพียงแค่ท่านเมตตาเปิดทางรอดให้บริษัทของพวกเขาเท่านั้น" รินทร์หันกลับไปมองกระจกเงาบานใหญ่ เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นและทรงพลัง ดวงตาคมกริบฉายแววราชาผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขัง "ปล่อยให้พวกมันรอไปก่อนครับ... คนที่เคยเหยียบย่ำเรา สมควรได้รับบทเรียนที่สาสมที่สุดไม่ใช่หรือครับ มีนา" รินทร์ก้าวเดินออกจากห้องแต่งตัวอย่างสง่างาม เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโชว์ยอดเงินคงเหลือในบัญชีดำที่ไม่จำกัดวงเงิน ที่เพิ่งทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทเอสเคปิตอลเสร็จสิ้นลงในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่ทว่า ในขณะที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวกำลังจะเปิดออกเพื่อพารินทร์ดิ่งลงไปสู่ชั้นล่างสุดที่มีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจอดรออยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือสายตรงจากเบอร์แปลกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ปลายสายไม่ใช่เสียงร้องขอชีวิตของสมชายอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของบุคคลที่รินทร์คิดว่าได้ตายจากโลกนี้ไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... "เซอร์ไพรز สร้อยคอเพชรเส้นนั้น... นายยังเก็บมันไว้อยู่หรือเปล่า ลูกศิษย์รัก?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ