ประกาศกร้าวต่อหน้าบอร์ดบริหาร

เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูนับสิบเครื่องที่แผดเสียงร้องระงมพร้อมกันในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทโกลบอล เทคโนโลยี ล้วนสร้างความโกลาหลจนแทบไม่ต่างอะไรกับเสียงไซเรนเตือนภัยสงคราม ใบหน้าของเสี่ยธันวา กรรมการผู้จัดการใหญ่ผู้เคยผยองและนั่งไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเผือดราวกับกระดาษสา มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ นัยน์ตาเบิกโพ้างhสะท้อนภาพหน้าจอธนาคารออนไลน์ที่แสดงตัวเลขยอดเงินในบัญชีหลักของบริษัท... ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงเลขศูนย์กลมโตอย่างหมดจด ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องประชุมที่กว้างขวางทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเสี่ยธันวาที่ดังสะท้อนก้อง บอร์ดบริหารระดับสูงต่างพากันหน้าถอดสี กระสับกระส่าย และหันมามองหน้ากันด้วยความหวาดตื่น เพราะพวกเขารู้ดีว่าบัญชีนั้นไม่ใช่แค่เงินเดือนของพนักงาน แต่เป็นเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงอาณาจักรธุรกิจทั้งหมดของพวกมันเอง "เป็น... เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของเสี่ยธันวาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำไม่เป็นท่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่รินทร์ราวกับเห็นผีสาง "แก... แกทำอะไรกับบัญชีของบริษัท! เงินสิบล้านในระบบหายไปไหนหมด!" รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานที่เคยเป็นของเสี่ยธันวา สีหน้าของชายหนุ่มนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงแววตาที่ลุ่มลึกและเยือกเย็นดั่งมหาสมุทร เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน ปล่อยให้ความกดดันบดขยี้จิตใจของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาให้จมดิน ด้านข้างของรินทร์ มีนามีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปาก หญิงสาวเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้สามีด้วยความทะนุถนอม สายตาที่เธอมองรินทร์เต็มไปด้วยความภาคายิ่งกว่าสิ่งใด ในขณะที่สายตาซึ่งเธอกวาดมองไปยังเหล่าบอร์ดบริหารและอดีตสามีผู้ตกอับ กลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "เงินสิบล้านเหรอครับ เสี่ยธันวา" รินทร์วางถ้วยกาแฟลงกระทบกับจานรองเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังกังวลไปทั่วห้อง "นั่นมันแค่เศษเงินที่ผมโยนทิ้งเล่นเพื่อซื้อความสำราญในเช้าวันนี้เองนะครับ... เสี่ยลืมไปแล้วหรือครับว่า 'ระบบ' ที่ผมถือครองอยู่ สามารถทำอะไรได้มากกว่าที่สมองอันคับแคบของเสี่ยจะจินตนาการได้" "แก... ไอ้สวะรินทร์! แกมันก็แค่ลูกน้องกระจอกๆ ที่ฉันเคยเขี่ยทิ้งเหมือนหมาตัวหนึ่ง!" เสี่ยธันวาแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง สติหลุดกระเจิงจนลืมภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เขาวิ่งปรี่เข้ามาหาด้วยความโกรธแค้น หมายจะคว้าคอเสื้อของรินทร์ให้สะใจ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่มือสกปรกนั่นจะแตะโดนตัวรินทร์ บอดี้าร์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทสองคนก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก ก่อนจะผลักเสี่ยธันวากระเด็นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ใยดี แรงกระแทกทำให้โต๊ะประชุมไม้สักราคาแพงสั่นสะเทือน "ระวังมือของเสี่ยหน่อยนะครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับสร้างความหนาวเหน็บไปถึงขั้วกระดูกให้กับทุกคนในห้อง "เพราะมือคู่นั้น... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาสัมผัสสิ่งของในบริษัทแห่งนี้อีกแล้ว" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีอำนาจอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเหล่าบอร์ดบริหารที่นั่งอยู่ถึงกับต้องก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้านแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างรู้ดีว่าในโลกธุรกิจ เงินคือพระเจ้า และตอนนี้... รินทร์คือผู้กุมกำชับอำนาจนั้นไว้ทั้งหมด ชายหนุ่มหยิบแท็บเล็ตสีดำสนิทขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นกังوالในโสตประสาทของทุกคน [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้สิทธิ์ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุด 100%' สำเร็จ] [ระบบทำการอนุมัติคำสั่งพิเศษ: ปลดพนักงานและผู้บริหารระดับสูงที่มีรายชื่อดังต่อไปนี้พ้นจากตำแหน่งทันที โดยไม่มีการจ่ายเงินชดเชยใดๆ ทั้งสิ้น เนื่องจากความผิดฐานทุจริตและไร้ความสามารถ] รายชื่อบนหน้าจอโปร่งแสงที่ถูกฉายขึ้นโปรเจคเตอร์กลางห้องประชุม ปรากฏชื่อของเสี่ยธันวา และบรรดาหัวหน้าแผนกผู้เคยร่วมหัวจมท้ายกันกลั่นแกล้งรินทร์ในอดีตเรียงเป็นตับ ทุกคนต่างหน้าถอดสีเมื่อเห็นชื่อของตัวเอง "ไม่... ไม่จริง! แกไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออก ฉันทำงานที่นี่มาสิบปี!" หัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคลผู้เคยตบหน้ารินทร์ในวันไล่ออก แผดเสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนก เขารีบคลานเข้าไปหารินทร์พร้อมกับคว้าขากางเกงไว้ "คุณรินทร์ครับ... ท่านรินทร์ ได้โปรดเมตตาผมด้วย เถอะครับ ผมมีครอบครัวต้องดูแล มีลูกที่ยังเล็ก..." รินทร์ก้มมองชายวัยกลางคนผู้กำลังก้มกราบแทบเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ภาพของเขาในอดีตที่เคยอ้อนวอนขอความเห็นใจตอนที่ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม ลอยย้อนกลับมาซ้อนทับกับภาพในปัจจุบันอย่างชัดเจน "ตอนที่คุณไล่ผมออก พร้อมกับโยนกล่องกระดาษใส่หน้าผม... คุณเคยคิดถึงครอบครัวของผมบ้างไหมครับ?" รินทร์ถามเสียงแผ่วเบา แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสด "ความเมตตา... เป็นสิ่งมีค่าเกินกว่าจะหยิบยื่นให้คนอย่างพวกคุณครับ" ชายหนุ่มสะบัดขาออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับการ์ดรักษาความปลอดภัย "เชิญแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ออกไปให้พ้นตึกของผมซะนะครับ และถ้าใครขัดขืน... แจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกทรัพย์สินส่วนบุคคลได้ทันที" "รับทราบครับท่านประธาน!" เสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังลั่น บอดี้การ์ดร่างยักษ์ไม่รอช้า ตรงเข้าหิ้วปีกเสี่ยธันวาและอดีตหัวหน้าแผนกจอมปลอมคนอื่นๆ โยนออกไปนอกห้องประชุมท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายและเสียงร้องขอชีวิตที่น่าสมเพช ความโกลาหลสงบลงในเวลาอันรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความเงียบงันและความตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ รินทร์ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่ทั้งเมืองนี้แทบจะอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาในไม่ช้า มีนาก้าวเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลัง ใบหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังกว้าง เธอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจและภูมิใจในตัวสามีคนนี้เหลือเกิน "คุณทำได้แล้วนะรินทร์... เราชนะแล้ว" "นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นครับที่รัก" รินทร์หันกลับมาโอบกอดภรรยาคู่ชีวิตไว้แนบกาย จูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา "พวกที่เคยทำร้ายเราจะต้องชดใช้มากกว่านี้เป็นร้อยเท่า" ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้น... เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนเครื่องส่วนตัวของรินทร์ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความสุขของทั้งสองคน มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบเปย์คืนทุน แต่เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีการบันทึกชื่อไว้ในระบบ รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายด้วยความสงสัย "ฮัลโหล..." ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแหบพร่าและเยือกเย็นดังลอดออกมาจากลำโพง ทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนจับใจ *(แกคิดจริงๆ เหรอรินทร์... ว่าเกมนี้มีแค่บริษัทกระจอกๆ งี่เง่านี้บริษัทเดียวที่แกเป็นเจ้าของ?)* รินทร์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น *(ยินดีต้อนรับสู่ 'กระดานหมากรุกที่แท้จริง' นะ... หลานรัก)* โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกับผมนะครับ!