เงินซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรี

"เก้าสิบล้าน... หรือพวกคุณจะเลือกให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ตระกูลวรโชติกลายเป็นแค่เศษกระดาษชำระในเวลาอีกสามนาทีข้างหน้า?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แรงกดดันจากน้ำเสียงนั้นทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่แล้ว กลับยิ่งเย็นเยียบราวกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ แววตาของทุกคนในห้องหันขวับไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียว บนหัวโต๊ะประชุมตัวยาว—ตำแหน่งที่ควรจะเป็นของประธานกรรมการบริหารกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ กลับมีร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ทว่ามั่นคง รินทร์... ชายผู้ที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นแค่สุนัขข้างถนนผู้ไร้ค่าในสายตาของอดีตภรรยาและครอบครัวของเธอ บัดนี้เขากำลังนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ ฝั่งตรงข้าม พงศกร ประธานบริหารเฒ่าเจ้าเล่ห์หน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ มือที่ถือเอกสารสัญญาสั่นเทาจนกระดาษส่งเสียงกรอบแกรบ ข้างกายเขามีพรีมา อดีตภรรยาผู้เคยหยาดหยามเหยียดหยามรินทร์ด้วยถ้อยคำเจ็บแสบในวันหย่า เธอกำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน ร่างบางสั่นสะท้านราวกับเห็นผีสางในเวลากลางวันแสกๆ "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" พงศกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ตะคอกใส่เลขาธิการที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง "ตรวจสอบบัญชีหรือยัง! หุ้นของพวกมันทำไมถึงร่วงกราวรูดพร้อมกันแบบนี้! ใครเป็นคนกว้านซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว!" "ท... ท่านครับ" เลขาธิการหนุ่มหน้าซีดเป็นไก่ต้ม กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก "ระบบแจ้งเตือนระบุว่า... มีคำสั่งซื้อล็อตใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ มูลค่ารวมกว่าหมื่นล้านบาท โอนเข้ามาจากบัญชีส่วนบุคคลที่ไม่เปิดเผยชื่อ... และตอนนี้ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดอันดับหนึ่งของบริษัทเรา คือ... คือคุณรินทร์ครับ!" สิ้นคำประกาศนั้น ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องประชุม ร่างของพงศกรทรุดฮวบลงนั่งกระแทกเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ส่วนพรีมา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาทับร่าง ภาพของอดี สามีผู้เคยซอมซ่อ ยอมก้มหัวให้เธอทุกอย่างในอดีต ซ้อนทับกับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของตระกูลวรโชติไว้ในอุ้งมือ หัวใจของเธอบีบตัวแน่นจนหายใจไม่ออก ความรู้สึกอับอายและเสียดายตีรวนขึ้นมาจนจุกอก คำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เธอเคยพ่นใส่หน้าเขาในวันนั้น ย้อนกลับมาตบหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเจ็บแสบ รินทร์เหลือบสายตาคมกริบมองหญิงสาวผู้เคยเป็นภรรยา แววตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งเยื่อใย ราวกับเธอก็เป็นเพียงแค่มดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่น่าสนใจเสียด้วยซ้ำ ความเฉยชานี้แหละที่ทำลายความภาคภูมิใจของพรีมาจนไม่เหลือชิ้นดี "ผมให้เวลาพวกคุณคิดทบทวนอีกครั้งนะครับ" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ "จะเซ็นใบประกาศยอมจำนนแล้วไสหัวออกไปจากตึกนี้ หรือจะให้ผมสั่งฟอกล้างบริษัทนี้ให้กลายเป็นศูนย์ในพริบตาเดียว?" ภายในห้องประชุมเงียบสงัด เสียงลมหายใจหอบถี่ของพงศกรและเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของพรีมาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ระบบเปย์คืนทุนในสมองของรินทร์ส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับตัวเลขกำไรมหาศาลที่ไหลเข้าบัญชีอย่างไร้ขีดจำกัด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจในวินาทีนี้ รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขากำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมเพื่อไปหา มีนา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่นั่งรอเขาอยู่บนรถเบนซ์หรูชั้นล่าง ผู้หญิงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขาในวันที่มืดมนที่สุด ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะแตะถึงลูกบิดประตูห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้น ขัดจังหวะทุกความเงียบงัน รินทร์หยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ไม่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมุ่นทันทีคือเสียงปลายสายที่ดังลอดเข้ามา *“สวัสดีค่ะคุณรินทร์... ดิฉันคือผู้จัดการส่วนตัวของคุณมีนาค่ะ ตอนนี้คุณมีนาไม่ได้อยู่บนรถแล้วนะคะ... เธอกำลังถูกพาตัวขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม โดยคำสั่งของใครบางคนที่คุณรู้จักดีค่ะ...”* สิ้นเสียงปริศนา รินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยนิ่งสงบมารอด5ดพลันกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ สัญชาตญาณดิบเตือนภัยพุ่งพล่านถึงขีดสุดเมื่อเขาหันขวับไปมองนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ บนดาดฟ้าตึกระฟ้าฝั่งตรงข้าม ท่ามกลางสายลมยามบ่าย ร่างระหงของมีนากำลังถูกชายชุดดำสองคนล็อกตัวไว้ริมขอบตึกสูงสามสิบชั้น และเหนือศีรษะของเธอ... เงาสีดำสนิทของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหนึ่งกำลังลอยลำนิ่งสนิท พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวลงมาจากเครื่องด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังรินทร์ผ่านกล้องส่องทางไกล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะเสิร์ฟความสะใจให้ทุกท่านอย่างสาสมในตอนต่อไปแน่นอนครับ