ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

"เชิญครับคุณมีนา ชุดนี้เข้ากับคุณที่สุดแล้วครับ" เสียงพนักงานต้อนรับสาวของแบรนด์ห้องเสื้อชั้นนำระดับโลกเอ่ยด้วยความนอบน้อมระดับสูงสุด มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ประคองชายกระโปรงผ้าไหมอิตาลีสีงาช้างปักด้วยด้ายทองคำแท้ มีนามองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชิน หญิงสาวก้มมองชุดราตรีราคาเจ็ดหลักที่โอบกระชับสัดส่วนอย่างงดงาม นึกย้อนไปถึงเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนที่เธอยังต้องใส่เสื้อผ้ามือสองราคาถูกซักจนซีดจางเพื่อประหยัดเงินไว้ให้รินทร์ใช้กินประทังชีวิตในวันที่เขาตกงานและถูกอดีตภรรยาถีบหัวส่งอย่างไร้เยื่อใย "มัน... แพงเกินไปหรือเปล่าคะ... เอ๊ย เกินไปหรือเปล่าครับ" มีนาเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับรีบแก้คำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังฝึกพูดจาให้สมฐานะ "ท่านประธาน" ของคนตรงหน้า รินทร์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของเธอเบาๆ ผ่านกระจกบานนั้น "ไม่มีคำว่าแพงเกินไปสำหรับคุณหรอกครับมีนา คุณอดทนเคียงข้างผมมาในวันที่ผมไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว วันนี้ผมแค่คืนความสุขที่คุณควรจะได้ตั้งนานแล้วให้ต่างหากล่ะครับ" แววตาของรินทร์เต็มไปด้วยความจริงใจและลึกซึ้ง มันคือความรักที่ผ่านการทดสอบจากไฟนรกมาแล้วอย่างแท้จริง มีนาเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่กำลังเอ่อล้นขอบตา เธอซบหน้าลงกับไหล่กว้างของชายหนุ่ม ปล่อยให้ความอบอุ่นนี้ชะล้างคราบน้ำตาแห่งความยากลำบากในอดีตให้เลือนหายไปจนหมดสิ้น ในขณะเดียวกัน ที่แกรนด์บอล룸ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางมหานคร บรรยากาศภายในงานเลี้ยงประจำปีของกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่กำลังคึกคัก เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยเจรจาธุรกิจของเหล่าชนชั้นสูง ณ มุมหนึ่งของห้อง พิมพ์ชนก อดีตภรรยาผู้ทะเยอทะยานของรินทร์ กำลังยืนจิบแชมเปญราคาแพงด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง หล่อนสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงเพื่อหวังจะดึงดูดสายตาของนักลงทุนกระเป๋าหนัก โดยมีสามีใหม่ผู้แก่คราวพ่อแต่ร่ำรวยยืนโอบเอวอยู่ไม่ห่าง "วันนี้คุณพ่อบ้านใหญ่จะมาเปิดตัวในฐานะ 'ประธานปริศนา' ผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ของเครือเรานะชนก เธอต้องทำตัวให้โดดเด่นเข้าไว้ เผื่อเราจะได้โครงการใหญ่มาบริหาร" สามีใหม่กระซิบกระซาบข้างหูด้วยความกระหายอำนาจ ิมพ์ชนกยิ้มรับอย่างมั่นใจ "หายห่วงได้เลยค่ะคุณพี่ ชนกเตรียมแผนเข้าหาท่านประธานคนนี้ไว้หมดแล้ว รับรองว่าเขาต้องประทับใจเราแน่ๆ ดีกว่าพวกเศษสวะที่เคยเกาะฉันกินเป็นไหนๆ" หล่อนยังคงไม่วายเอ่ยปากเหยียดหยามอดีตสามีที่ถูกเขี่ยทิ้งราวกับขยะ เพื่อยกตนให้สูงขึ้นในวงสังคมจอมปลอมนี้ เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงเวลาไฮไลต์ของค่ำคืน เสียงพิธีกรบนเวทีกล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจ ไฟภายในห้องโถงค่อยๆ หรี่ลงจนมืดสนิท เหลือเพียงลำแสงสปอตไลท์สีขาวนวลที่ส่องตรงไปยังประตูบานคู่ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยง "และวินาทีนี้ที่ทุกท่านรอคอย... ขอเสียงปรบต้อนรับ... ประธานปริศนา ผู้กุมบังเหียนคนใหม่ของเราครับ!" ประตูบานใหญ่เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปรับกับสัดส่วน ท่วงท่าการก้าวเดินนั้นมั่นคง ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยออร่าของอำนาจที่กดขี่ให้ทุกคนในห้องต้องนิ่งงัดโดยไม่รู้ตัว ข้างกายของเขามีหญิงสาวในชุดราตรีสีงาช้างปักด้ายทองที่งดงามราวกับเจ้าหญิงหลุดออกมาจากเทพนิยายเดินคล้องแขนมาด้วยรอยยิ้มอันสง่างาม รินทร์กวาดสายตาคมกริบมองฝูงชนเบื้องล่างด้วยความรู้สึกเย็นชาในอก ทันทีที่แสงไฟสาดส่องลงบนใบหน้านั้นชัดเจน พิมพ์ชนกที่กำลังยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มถึงกับมือไม้สั่น แก้วคริสตัลราคาแพงร่วงหลุดจากมือตกลงมากระแทกพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่น "ระ... รินทร์?!" หล่อนกรีดร้องออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า สมองของหล่อนขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ภาพของอดีตสามีที่เคยนอนซมด้วยความสิ้นหวังในห้องพักแคบๆ ซ้อนทับกับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห้องโถงในตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ไม่ใช่แค่พิมพ์ชนกเท่านั้น บรรดาผู้บริหารและแขกเหรื่อต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความช็อกตาค้าง เสียงซุบซิบค่อยๆ ดังระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง เมื่อพวกเขารู้ว่าชายหนุ่มที่พวกเขาพยายามเลียแข้งเลียขามาตลอดสัปดาห์ แท้จริงแล้วคือผู้ชายที่ถูกตราหน้าว่าเป็น "ไอ้เกาะเมวกิน" ในอดีต รินทร์หยุดเดินที่กลางเวที เขาปรายตามองมาที่พิมพ์ชนกที่กำลังตัวสั่นเทาพยายามหลบสายตา มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและสะใจที่สุดในรอบชีวิต เขายกไมโครโฟนขึ้นจรดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง "ยินดีต้อนรับทุกท่าน... สู่ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองที่แท้จริงครับ" สิ้นคำพูดนั้น รินทร์ก็ล้วงมือหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะหายากไร้วงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างจงใจ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะวีไอพีเบื้องล่างเสียงดัง *เคร้ง!* ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนที่ตระหนักได้ว่า... อำนาจที่แท้จริงได้มาถึงแล้ว และการชำระแค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะเสิร์ฟความสะใจให้ทุกท่านอย่างสาสมในตอนต่อไปแน่นอนครับ