ซื้อสนามบินทั้งแห่ง

"พวกแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในพื้นที่วีไอพีนี้ด้วยซ้ำ ไสหัวไปซะ!" เสียงตะคอกของ 'กรวินท์' อดีตพี่เขยผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของรินทร์ดังลั่นห้องรับรองพิเศษของท่าอากาศยานนานาชาติ ใบหน้าของชายวัยกลางคนบิดเบี้ยวด้วยความดูแคลน ขณะยืนกอดอกมองรินทร์และมีนาด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะข้างถนน ข้างกายของกรวินท์คือ 'ชลธิชา' อดีตภรรยาผู้ทิ้งรินทร์ไปหาความสบายทางวัตถุ ทั้งสองกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเฉลิมฉลองธุรกิจใหม่ที่พวกเขาเพิ่งไปกู้ยืมเงินนอกระบบมาลงทุน รินทร์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย เขายังคงยืนสงบนิ่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนื้อดี มือข้างหนึ่งกระชับมือของมีนาที่ยืนเคียงข้างไว้อย่างมั่นคง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของรินทร์ส่งผ่านไปยังมีนา ทำให้หญิงสาวผู้เคยผ่านช่วงเวลาตกต่ำที่สุดในชีวิตด้วยกันรู้สึกคลายความกังวล เธอเงยหน้ามองสามีด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นอย่างไร้เงื่อนไข "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนจนอย่างพวกแก รินทร์... แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่วันๆ เกาะเมียกิน อย่าคิดว่าแค่แต่งตัวดูดีแล้วจะเกร่อเข้ามาในเขตหรูหราแบบนี้ได้" ชลธิชาแค่นDยิ้มหยัน ดวงตาทาอายชาโดว์สีเข้มกวาดมองรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "รู้ไหมว่าตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสไฟล์ทนี้ราคากี่บาท? เกรงว่าเงินทั้งชีวิตของแกก็ยังซื้อปีกเครื่องบินไม่ได้เลยมั้ง" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียด ผู้โดยสารคนอื่นๆ และพนักงานภาคพื้นดินต่างหยุดมองเหตุการณ์นี้ด้วยความสนใจ บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็รอสมน้ำหน้า รินทร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นช่างเย็นเยียบและทรงพลังจนทำให้กรวินท์รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "เงินเหรอครับ..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องรับรอง "สำหรับผมแล้ว มันก็เป็นแค่ตัวเลขในหน้าจอที่เพิ่มขึ้นทุกๆ วินาทีจากการกระพริบตาเท่านั้นเองครับ" [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความพยายามดูถูกเหยียดหยามจากบุคคลระดับต่ำ ระบบเปิดใช้งาน 'โหมดกวาดล้างทางการเงิน' อัตโนมัติ! ทำการคำนวณมูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดของสนามบินแห่งนี้... เสร็จสิ้น!] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของรินทร์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ท่านได้รับสิทธิ์ในการเข้าซื้อกิจการ 'ท่าอากาศยานนานาชาติเซาท์พอร์ท' ทั้งหมด 100% ภายใน 3 นาทีนี้ ยอดเงินที่ต้องชำระ: 45,000,000,000 บาท หักจากบัญชีดำไร้ขีดจำกัด เงินคืนทุนที่จะได้รับหลังการซื้อขาย: 500%] รินทร์หยิบกระเป๋าเงินหนังแท้สีดำสนิทออกมาอย่างใจเย็น บัตรเครดิตสีดำขลิบทองคำแท้ที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับถูกคีบออกมาด้วยนิ้วเรียวยาว เขาไม่ได้สนใจสายตากู้อีจี้ของกรวินท์และชลธิชาแม้แต่น้อย หันไปพยักหน้าให้กับการ์ดชุดสูทดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาคุมเชิงรอบบริเวณ "จัดการติดต่อผู้บริหารสูงสุดของท่าอากาศยานแห่งนี้ให้ผมทีครับ" รินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดเด็ดขาดราวกับประกาศิต "รับทราบครับท่านประธาน!" หัวหน้าบอดี้การ์ดโค้งตัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะกดโทรศัพท์ผ่านเครื่องมือสื่อสารเข้ารหัสลับ ชลธิชาหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นราวกับคนเสียสติ "ฮ่าๆๆ ประธานงั้นเหรอ? รินทร์! แกเพ้อเจ้ออะไรวะ? คิดจะเล่นละครตบตาชาวบ้านหรือไง? สภาพอย่างแกเนี่ยนะจะเป็นเจ้าของสนามบิน!" กรวินท์เสริมขึ้นด้วยความหมั่นไส้ "ใช่! ไอ้หน้าตัวเมีย อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย ถ้าแกเป็นเจ้าของสนามบินได้ ฉันยอมกราบตีนซบพื้นให้พวกแกดูตรงนี้เลยเว้ย!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองวีไอพีก็เปิดผางออกอย่างไรมารยาท ร่างท้วมของ 'ท่านประธานอำนวย' ผู้อำนวยการใหญ่แห่งท่าอากาศยานนานาชาติเซาท์พอร์ท วิ่งหน้าตั้งเหงื่อกาฬแตกพลั่กเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ตามด้วยผู้จัดการฝ่ายการเงินและทีมกฎหมายนับสิบชีวิตที่วิ่งตามแทบไม่ทัน ท่านประธานอำนวยกวาดสายตามองหาบุคคลสำคัญ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่รินทร์ ชายหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลพุ่งตรงเข้าไปหารินทร์ด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ฟอร์มท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง! "ทะ... ท่านรินทร์ครับ! กราบขออภัยที่ทำให้ท่านต้องรอนาน เอกสารการโอนกิจการทั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ!" เสียงของท่านประธานอำนวยสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงสุดขีด ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องรับรองทันที ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ชลธิชาอ้าปากค้างจนแทบกรามค้าง ส่วนกรวินท์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะหลุดออกมาจากลำคอ รินทร์ก้มลงมองผู้บริหารสนามบินที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเรียเฉย เขายื่นบัตรเครดิตสีดำในมือให้กับผู้จัดการฝ่ายการเงินที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ "รูดซะครับ... ห้าหมื่นล้านบาท" รินทร์เอ่ยเบาๆ แต่มันดังดั่งอสุนิบاطฟาดลงกลางใจของคู่รักจอมปลอม *ติ๊ด! เสียงเครื่องรูดบัตรอนุมัติวงเงินดังขึ้นอย่างกังวาน พร้อมกับหน้าจอแสดงผลยอดเงินสีเขียวสดที่ยืนยันการทำธุรกรรมสำเร็จในเสี้ยววินาที* รินทร์หันกลับมามองกรวินท์และชลธิชาที่ยืนตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า เขายิ้มสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "ไหนเมื่อกี้คุณบอกว่า... ถ้าผมเป็นเจ้าของสนามบิน คุณจะทำอะไรนะครับ?" กรวินท์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อการ์ดชุดสูทสีดำเดินเข้ามาล็อกตัวเขากับชลธิชาไว้แน่น ในขณะที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ยักษ์กำลังบินวนต่ำลงมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าส่วนตัวของอาคาร เพื่อมารับเจ้าของคนใหม่ที่แท้จริงอย่างรินทร์และมีนา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะจัดหนักความมันส์ในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ